Code Kongi

Mijn boekenkast staat vol grote-mensen-boeken die ik tijdens mijn zwangerschapsverlof op kleur heb gesorteerd. Echter ontbreken nu een aantal verhalen. Kinderverhalen.

Vol verwachting

Voorlezen dus. Nu heb ik dat geprobeerd met het boek Alice in Wonderland. Enerzijds omdat ik dat zelf een prachtig verhaal vind, anderzijds omdat ik geen andere voorleesboeken heb. Bijna elke avond hijs ik Irem in haar slaapzak, slinger haar het ledikantje in en ga er zelf voor zitten. Het liefst zit ik met haar op schoot, maar ze zit niet stil. Als ik het boek opensla gaat ze er netjes zitten. Haar kleine handjes om het nekkie van Apie gewikkeld en in haar schoot gelegd. Vol verwachting. Want er gaat natuurlijk wat komen.

Na een minuut of drie wordt ze al ongeduldig. Terwijl ik met mijn allerliefst stem voorlees zit zij de spijlen van haar bed één voor één een kusje te geven. Totdat ik bij het woord konijn kom. ‘Plotseling rent er een wit konijn voorbij,’ ratelt mijn voorleesstem. Irem staat in eens op en grijpt het ledikantje vast. ‘Kongi?’ zegt Irem. ‘Nee, konijn. KO-NIJN’, zeg ik. Je neemt dat kind een paar keer mee naar de kinderboerderij en het enige dier dat haar bijblijft is een konijn. Great. ‘KON-GI’, herhaalt Irem. Ik haal even diep adem en lees verder door. ‘Kongi? Kongi? Kongi?’ vraagt Irem elke keer als ik het woord konijn zeg. Ik klap het boek dicht en geef Irem een kus. We knuffelen wat en dan loop ik naar beneden. ‘Lekker slapen,’ zeg ik voordat ik deur dicht doe.

Goed plan
‘Het werkt! Ze slaapt gewoon in na een ultrakort verhaaltje!’ zeg ik tegen Nils. We luisteren gespannen naar de babyfoon. Het blijft stil. Voor even. Want dat klinkt er ineens een oorverdovend gehuil door de babyfoon. ‘Kooooonggggiiiiii,’ huilt ze. “Volgens mij vond ze het een stom verhaal. Behalve dat kutkonijn dan,’ zeg ik.’We hebben toch nog wel andere voorleesboeken. Ik zoek wel wat,’ zegt Nils en stommelt wat rond in de speelgoedbak. ‘Tadaaa!’, roept hij en houdt een groen-geel-oranje boekje ophoog en vliegt naar boven.

‘Dag pop, niet huilen. Gaan wij nog een klein verhaaltje doen voor het slapen gaan?’ klinkt er door de babyfoon. Ik hoor Nils zitten en wat rommelen.

‘Op een dag was Nijntje Pluis
Al heel vroeg opgestaan
Zij waste zich van top tot teen
Zie zo, dat was gedaan’

Het bleef even stil. Te stil. Ik breek in via de babyfoon. ‘Hallo Nils, leuk verhaal.Leuk beest, Nijn. Top!’ Daarbij stak ik een duim omhoog. Ook al zag hij het niet. Irem liet niet lang op zich ‘Kongi? Kongi…KONGIIII,’ brult ze. ‘El, schakel de hulptroepen in. We moeten nieuwe voorleesboekjes.’

Voorleesboekentips voor anderhalfjarige kindjes, lieve mensen, zijn van harte welkom…het liefst zonder kongi’s in het verhaal.