Column Nynke: ‘Eerst had ik de drang er voor Janne te zijn, maar al snel nam ik afstand’

We waren bijna bij de finish, het huis van mijn schoonouders. Er zat een kuil in de weg, maar door de schaduw zag ik die over het hoofd. Mijn racefiets en ik werden gelanceerd, ik maakte een halve salto en klapte op de grond. In het ziekenhuis zagen ze dat ik gebroken bekken had. Zes tot acht weken last. Mijn hele rug geschaafd, mijn hele rechterkant gekneusd. Bij elke stap die ik zette, begon de wereld te draaien.

Zorgen voor Janne was onmogelijk. Ik kon haar niet optillen, ik kon niet met haar lopen. Mijn vriend nam vrij, vrienden en familie sprongen bij. Ze waren allemaal heel lief voor Janne en zij vond het te gek, al die aandacht. Alleen keek ze mij maar raar aan. Waarom kon ik haar speelgoed niet aanpakken? Waarom tilde ik haar niet op wanneer ze op de grond zat te huilen?

De eerste dagen vond ik dat vreselijk. Maar wat er daarna gebeurde, vond ik misschien nog erger. Ik merkte dat ik afstand nam. Ik sloot me af. Omdat ik niets kón doen, deed ik ook steeds minder. Waar ik eerst nog de drang had om er voor haar te kunnen zijn, merkte ik dat dat langzaam wegebde. Er stonden ineens zo veel mensen tussen haar en mij in. 
Niet alleen fysiek, maar ook emotioneel.

Eerst had ik de drang er voor Janne te zijn, maar al snel nam ik afstand

En zo lag ik in mijn ziekbed, met mijn stramme onderrug en mijn pijnlijke heup, na te denken over al die vrouwen met postnatale depressies. Over vrouwen die fysiek zo gebutst uit de zwangerschap komen dat ze niet voor hun kind kunnen zorgen. Ik hoorde Janne buiten in het opblaasbadje grappen maken met haar opa. En ik wist: over een paar weken ben ik weer oké. Dan dans ik weer met haar door de kamer. Dan halen we deze tijd weer in.

Maar hoe moet het zijn als je niet weet wanneer je weer jezelf zult zijn; wanneer er weer ruimte in je hoofd en je lijf is om volledig voor je kind te kunnen zorgen?

Het leven is frustrerend als je niks kunt. Maar ik zette een stip op de kalender, een dag waarop ik logischerwijs weer op de been zou moeten zijn. Ik klampte me eraan vast, en hield me koest omdat ik wist dat dat het beste medicijn was. En elke dag kreeg ik meer bewondering voor al die andere moeders, die geen stip op de kalender kunnen zetten.


Journalist en schrijfster Nynke de Jong (31) blogt voor VIVA Mama. Ze woont samen met Tom en samen hebben ze een dochter, Janne. Dit blog is afkomstig uit VIVA Mama. Je bestelt het nummer hieronder.

»Bestel VIVA Mama online | Klik hier «

Lees ook: