Het dagboek van een moeder in tijden van corona: ‘Ik liet me dramatisch op de grond vallen om keihard in huilen uit te barsten’

anna van den breemer

VIVA-Mama columnist en Volkskrant-journalist Anna van den Breemer schrijft over haar gezinsleven in tijden van het coronavirus. Want het blijkt niet eenvoudig: dochter Mia (4) en zoon Baran (2) thuis vermaken, effectief werken en haar relatie met columnist Özcan Akyol ook nog een beetje leuk houden.

‘Zullen we meedoen aan het tv-programma Jouw vrouw, mijn vrouw?’ vroeg mijn vriend.

‘Je wilt me inruilen voor een ander, bedoel je?’ reageerde ik.

Zijn suggestie was natuurlijk een grapje (hoop ik), maar ik moet bekennen dat dit niet mijn beste week was, om het eufemistisch uit te drukken.

Het leek alsof de weken van zorgen, werken en de moed erin houden tijdens deze semi-quarantaine, opeens zijn tol eisten.

Op het dieptepunt stootte ik mijn voet aan de salontafel, de derde maal deze week.

De eerste twee keren had ik me vermand omdat de kinderen erbij waren (‘Mama heeft even pijn, niets aan de hand!’) maar nu was het even na acht uur ’s avonds en liet ik me dramatisch op de grond vallen om keihard in huilen uit te barsten.

‘Schat, gaat het?’ vroeg mijn vriend bezorgd. Hij pakte ijs uit de vriezer, maar de middelste teen was al flink paars en gezwollen, nooit meer hersteld van mijn eerdere gestuntel.

‘Het komt goed. Ik had dat eerst ook met de uitstekende poten van de kinderstoel, het is een kwestie van wennen.’

‘Maar we hebben deze tafel al vier jaar…’, snikte ik. ‘Alles gaat verkeerd.’

Lees ook: Het dagboek van een moeder in tijden van corona: ‘Vrije tijd is vooral lekker als je tussendoor veel te doen hebt’

Huilbui

Mijn vriend bedoelde het goed, die sussende woorden. Hij begreep alleen niet dat deze huilbui mij enorm goed deed. Tranen luchten op. Soms zet ik bewust een bepaalde YouTubevideo op, gewoon om lekker te huilen.

(Het gaat om de auditievideo van Jordan Smith tijdens de Amerikaanse editie van het tv-programma The Voice, waarin hij Chandelier zingt. Ik schaam me er eigenlijk voor, maar die mineurtonen van Sia uit zijn mond hebben op mij dat effect.)

Eus huilt nooit. Ik heb gedreigd hem te verlaten als hij geen traan zou laten bij de geboorte van ons eerste kind. Gelukkig kwam hij toen over de brug met flink vochtige ogen. Ik sluit niet uit dat uitputting ook meespeelde – het was een bevalling van ruim 36 uur.

Met een washandje vol ijsblokjes strompelde ik de trap op, richting bed.

‘Kun je misschien ook de M&M’s brengen die beneden in de lade liggen?’ vroeg ik aan mijn vriend die kwam kijken naar zijn labiele vrouw.

Hij knikte en liep de trap af. Waarschijnlijk fantaseerde hij nu stiekem over hoe het zou zijn om een nuchtere, immer opgewekte vrouw in huis te hebben, iemand die Greta heette, uit een klein Fries dorpje, die gewoon lángs meubilair liep, en niet er tegenaan.

Ik klikte YouTube aan. Flink zwelgen in je eigen misère is soms het beste medicijn.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.

Anna van den Breemer (1984) woont samen met haar man Özcan Akyol, dochter Mia en zoon Baran in hartje Deventer. Ze werkt voor de Volkskrant, waar ze veel over opvoeden schrijft, en is columnist voor VIVA Mama. Recent verscheen van haar hand het boek 'Alle ouders klungelen maar wat aan.'