Danique: ‘Mijn vriend jengelt als een kind om aandacht’

Danique (33) is gelukkig met haar Olaf. Maar toch kan zij zich aardig aan hem ergeren. Hij gedraagt zich namelijk als een klein kind sinds de geboorte van hun baby.

‘Ik ben altijd al degene geweest die de kar trok. Olaf is niet zo’n doorzetter. Hij wil een hoop, maar maakt nooit iets af. Gelukkig verdient hij goed. Verder ben ik toch vooral degene die zorgt dat het thuis een beetje loopt. Als het aan hem had gelegen, hadden we bijvoorbeeld nog steeds vier hoog achter gewoond, 
in plaats van nu al in ons tweede koophuis. Maar ik hou van hem en waarschijnlijk past het wel bij mij, een man die niet zo doortastend is. Want ik geef het toe: ik ben behoorlijk dominant. Een kind, daar gingen we wél samen vol voor. En om dat klusje te klaren was Olaf nooit te moe. Wat keken we uit naar onze baby. De bevalling was pittig, ik begrijp niet dat ze vrouwen anno 2018 nog zo veel pijn laten lijden. Maar ik knapte vlot op en vond het heerlijk om moeder te zijn. Onze dochter Eva was direct het middelpunt van mijn leven, precies zoals ik had verwacht. Voor Olaf is het blijkbaar nog even wennen. Hij wilde het echt, een baby, maar ik vraag me nu af wat voor beeld hij daar eigenlijk bij had. Na nog geen maand gebroken nachten vroeg hij wanneer dit nu 
eens klaar was. Hij was afgepeigerd. Kon Eva niet een keer naar zijn moeder? Konden wij bijslapen. Verbluft was ik; hij stond niet eens op 
’s nachts, dus waar hád hij over? Hij wilde me zo graag weer een avondje voor zichzelf, bekende hij. Of zouden we samen een weekendje weg? Hij vond me zo veel met de baby bezig.

‘Geobsedeerd noemde hij me zelfs. Ik wist niet wat ik hoorde’

Ik heb niet voor niets een halfjaar vrij geregeld. Daarin wil ik er zijn voor mijn dochter, een hechte band met haar opbouwen. Haar uit logeren brengen is prima, graag zelfs, maar níet de eerste maanden. En ja, ons leven is veranderd. Maar dat wisten we toch? Sterker: dat wílden we! Olaf blijkt meer van de lusten dan de lasten. Elke dag een trotse selfie op Insta, dat wel, maar als er een poepluier verschoond moet worden, drukt hij zijn snor. Wanneer Eva 
’s nachts huilt, draait hij zich zuchtend om. Erger nog is het dat hij beledigd doet als ik een vrijpartij onderbreek omdat ik haar hoor. Wil hij nu echt dat ik haar laat huilen omdat meneer nog niet aan zijn gerief is gekomen? Dat maakt hij zelf maar even af, ons kind gaat in deze fase toch echt even voor. Zijn gedrag overschaduwt mijn roze wolk. Misschien trekt het nog bij, ik las dat dit vaker voorkomt: mannen die jaloers zijn dat ze de aandacht opeens moeten delen. Maar hoeveel geduld ik ook altijd hebt gehad met Olafs laksheid, nu erger ik me kapot. Ik wil een man die zijn verantwoordelijkheid neemt. Een vader die zijn dochter op een voetstuk plaatst. Geen kind erbij van twee meter lang, dat jengelt omdat hij mijn onverdeelde aandacht kwijt is. En dat terwijl hij vroeger mopperde dat ik hem niet zo op zijn huid moest zitten. Het moet echt niet gekker worden.’

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.

magazine banner

Tekst: Lydia van der Weide | Beeld: GettyImages