De Taboemoeder: ‘Moeder zijn is volgens mij het aller moeilijkste wat er is’

De Taboemoeder

‘Taboemoeder’ Suzan (32) deelt haar moeder- en werkstruggles met ons. Ze is getrouwd met Laurens en moeder van een bijna-kleuterzoon en een peuterdochter. Deze week: Suzan beseft dat ze zichzelf voorop moet stellen.

“Hier” zei mijn man. “Ik wil dat je hier naartoe gaat.” Tranen van opluchting rolden over mijn wangen. Mijn verdriet, mijn onmacht mochten er zijn. Ik hoefde me niet meer groot te houden. Het was klaar. Genoeg. Maanden heb ik gestreden. Alles gegeven en eigenlijk veel meer dan dat. Nu was het op. Ik was op. Al heel lang. Maar ja, als jonge moeder van een zoon van net 2 en een dochter van amper een half jaar ga je door. Omdat er niet echt een andere keuze is. Je eigen grenzen als moeder doen er zo vaak zo ontzettend niet toe. Tot het moment dat je de bittere realiteit niet meer kunt ontwijken. Voor ik het wist zat ik in het vliegtuig op weg naar Mallorca.

Slechte moeder

Met toestemming van mijn werk en met hulp en steun van mijn man ging ik een week in huis bij een Nederlands echtpaar op Mallorca. Zij is psychologe, yoga en meditatie trainer en hij een geweldige kok. Samen zijn ze gespecialiseerd in het weer op de been krijgen van mensen met een burn-out of een (zware) overspannenheid. Hoe graag ik ook wilde van niet zat ik royaal in die laatste categorie. Al maanden zwom ik in een zee van spanning en verdriet. Het enige wat ik kon was huilen.

Ik kon haar niet geven wat ze nodig had’

Mijn dieptepunt was dat ik mezelf hardop hoorde zeggen dat mijn dochter 6 maanden oud is. En ja, ik was een week bij haar vandaan. Inmiddels was mijn situatie zo dat de huisarts mij belde om te checken hoe het met mij ging en adviseerde ook de kinderarts dat ik echt rust moest houden. Mijn man en werk zagen dit ook en toch voelde ik me zo’n ontzettende slechte moeder dat ik niet voor mijn dochter kon zorgen. Ik kon haar niet geven wat ze nodig had. Ik kon haar niet van de pijn afhelpen. Ik kon haar niet laten stoppen met huilen. Ik kon niet zorgen dat ze groeide en ik kon uit angst dat ze er tussendoor zou glippen niet aan haar hechten. Voor mij allemaal redenen om te concluderen dat ik echt een slechte moeder was.

Eerlijkheid

Op Mallorca was ik veilig. Hoefde ik niks anders dan te eten, slapen, mediteren en de zon op mijn huid te voelen. Ik kreeg er de begeleiding die ik nodig had. Al mijn verdriet, boosheid en angsten mochten er zijn. Zonder oordeel. Hier vonden ze me geen slechte moeder maar juist heel dapper. Dapper dat ik zo voor haar heb gestreden. Dat ik net zolang heb gevochten tot we die kinderarts kregen die wel naar ons luisterde. Dat ik altijd mijn intuïtie volgde door toch elke keer weer naar het ziekenhuis te gaan. Haar gewicht niet vertrouwde en altijd aan de bel trok. Ik heb altijd eerlijk tegen mijn dochter gezegd dat ik zo bang ben om haar kwijt te raken. Ik ben eerlijk geweest tegen haar dat ik niet van haar kon houden uit eigen bescherming.

Op die momenten dat ik zo eerlijk tegen haar was, was er altijd rust. Keek ze met haar grote ogen recht in mijn ziel. Wist ik dat ze me ergens begreep. Ik was hier ook eerlijk over naar artsen toe. Velen schrokken van mijn woorden. Maar ik voelde dat dit goed was. Diep van binnen had ik vertrouwen. Alleen door al die spanning kon ik het niet voelen.

Doordat ik mezelf geheel moest opbouwen was het ook tijd om alles waar ik spanning van kreeg los te laten’

Door naar Mallorca te gaan, uit de situatie te stappen en veel te slapen was ik weer in staat om in de basis voor mijn gezin te zorgen. Al, zo schreef ik eerder in een column, voel ik dagelijks nog de impact van deze tijd.
Het heeft me ook ontzettend veel gebracht. Doordat ik mezelf geheel moest opbouwen was het ook tijd om alles waar ik (veel) spanning van kreeg voorgoed los te laten. Simpel omdat ik anders direct weer om zou vallen. Ik heb geleerd mijn hart te openen, vooral naar mezelf toe.

Nu weet ik dat ik geen slechte moeder was of ben maar dat ik juist als een leeuwin heb gevochten. Ten koste van alles ben ik doorgegaan uit liefde voor mijn dochter. Hechten tussen mij en mijn dochter kostte tijd. Die tijd heb ik genomen. Stapje voor stapje groeiden we dichter na elkaar toe. Samen zijn we inmiddels zo ver dat we elkaar tijdens peuterdans overladen met knuffels en plezier.

Jonge moeders

Ik schrijf dit verhaal met een reden. Tijdens de zwangerschap hebben we vanaf dag 1 een beeld over mama zijn en ons kindje. Hoe groot ons geluk wel niet zal zijn en hoe roze de wolk wel niet zal worden. Maar vaak wordt dit alles behalve realiteit. Wij vrouwen hebben de gave om vooral onszelf daarvan de schuld te geven. Terwijl we daar als vrouw, als moeder dikwijls geen invloed op hebben. Het leven is niet maakbaar.

Ik ga niet schrijven wat je allemaal wel en niet moet doen. Ik geef geen tips en ik zeg ook niet dat er andere tijden aan zullen breken. Wel hoop ik door dit verhaal herkenning te geven. Dat het ontzettend normaal is als het moeder zijn even niet lukt. Want moeder zijn is volgens mij het aller moeilijkste wat er is.

Over Suzan

Suzan nadert de 32 en is moeder van George (3,5) en Emmie (2). Ze heeft als missie het normaliseren van verdriet. Voor VIVA.nl schrijft ze over het grote en kleine verdriet als moeder, als vrouw en als mens. En hoe er altijd weer ruimte is voor een goede lachbui en geluk.

Als coach is ze gespecialiseerd in verlies en verdriet. Je kunt bij haar terecht als je iemand uit je gezin verloren hebt: je kindje, je zus, je vader. Met als doel ‘hoe weer verder te leven na verlies’. En vanuit haar eigen studio geeft ze wekelijks mindfulness trainingen o.a. speciaal voor mama’s. Daarnaast maak je haar niet gelukkiger dan haar te laten spreken over verdriet.

Lees ook: ‘Mick heet eigenlijk Nick, daar kwamen wij zelf ook pas een aantal maanden later achter…’