Een corrigerende tik aan je kind uitdelen: mishandeling of geen probleem?

Elke zondag zetten we een populair topic voor en door moeders van het VIVA-forum in de schijnwerpers. Deze week vraagt een forummer advies over voor het eerst naar buiten gaan met je baby. Deel je mening in het topic of ga naar de pijler ‘Kinderen’ of ‘Zwanger’. 

Vol afschuw reageren we op de verhalen over kindermishandeling. Groot gelijk, maar hoe kijken we aan tegen een corrigerende tik? Is dit ook een variant op mishandeling óf is het een dikke vet no-go? VIVA-forummer HaPu onderzocht hoe de andere leden hierover denken. Dit zijn de antwoorden.

  • Anoniem235161406: ‘Ik vind een corrigerende tik een dikke vette no-go. De stap van een kleine tik naar een echte mep is niet zo groot. Ik leer mijn kind dat geweld geen oplossing is en dus ook geen tik, want hoe leg je dit uit: ‘Ik geef je een mep om te leren dat je niet mag slaan. Niet heel logisch, lijkt mij zo. Een vriendin van mij doet het wel. Zij vindt dat haar kind het nodig heeft, omdat hij drukker en pittiger is dan de mijne. Ik ben van mening dat dit komt door hoe zij het kind aanpakt.’
  • Coolingdown.: ‘Ik vind een corrigerende tik prima. Er is nog nooit iemand aan dood gegaan. En in sommige gevallen: wie niet horen wil moet maar voelen.’
  • Lilalinda: ‘Ik heb het in de opvoeding van mijn kinderen nooit overwogen of nodig gehad. Leuke kinderen groot brengen, kan echt prima zonder. Dus waarom zou je?’
  • Falathiel: ‘Ik heb ze vroeger ook gehad, Als ik bijvoorbeeld echt niet wilde luisteren of als het gevaarlijk was wat ik wilde pakken. Ik heb er niks aan over gehouden: ik houd heel veel van mijn ouders en voel mij niet getraumatiseerd of mishandeld. Zelf zal ik uit alle macht proberen het niet doen als ik kinderen heb, maar ik ben het er dus niet mee eens dat het mishandeling is.’
  • DolleMina81: ‘Het kind zal er niet slechter van worden. Ik heb ook weleens een klets voor de kont gekregen en uitgedeeld. Daar is niks mis mee. Mishandeling vind ik: stompen, in het gezicht slaan, blauwe plekken of nog erger.’
  • Namensgebruikersnaam: ‘Opvoeden op basis van het toedienen van pijn- of schrikprikkels is wat mij betreft een tekortkoming van de opvoeder. Deze kan zijn eigen frustratie onvoldoende kanaliseren en stelt te hoge verwachtingen van wat het kind zou moeten kunnen of weten. Anders word je niet boos.’
  • Fliefd: ‘Ik ben er op tegen, maar ik heb het toch een keer gedaan. Een klap op de luier. Ik moest er zelf harder van huilen. Maar, het was wel klaar daarna. Ik geloof niet dat een keer een klap gelijk eindigt in grove mishandeling, maar het mag gewoon niet.

Lees ook:
Manieren om je kind te laten stoppen met schelden
‘Help, mijn vriend heeft een kinderwens en ik niet’
Kleine kinderen in het bijzijn van grote honden
Babyzwemmen
Voor het eerst buiten
Naar opa en oma

Beeld: iStock