Eerste Hulp Bij Bloedlippen

Het is maar goed dat ik voorlopig niet meer langs het consultatiebureau hoef, want ze hadden mij en Nils geboeid en wel afgevoerd. Irem zit namelijk onder de blauwe plekken. Oh en we hadden laatst wederom een bloedlip.

Aan de ene kant wil je als ouder het lopen van je kind stimuleren, maar anderzijds heb je het liefst dat ze kruipend door het leven gaan. Laag en veilig. Toen ze klein was kon ik nog wel lachen om die bulten op haar hoofd. Maar nu heeft ze geen bulten, ze heeft wonden. En soms gutst het bloed eruit. Want Irem kan lopen. Nee, de vlag hangt niet uit. Voor het eerst in mijn leven is er een ontwikkeling gaande die ik verafschuw.

In eerste instantie maakte ook mijn hart, net zoals die van vele moeders met nieuwbakken lopers, een sprongetje, maar dat duurde heel kort. Daar zat ik op die ouwe gare bank van ons verliefd te staren naar Irem. Dat kind dat los verschillende passen deed, vervolgens met haar bovenkaak op de salontafel klapte en minutenlang ademloos naar lucht hapte.
Een bloedlip en wat voor één. Alsof ik een houten stoeltje op haar hoofd had stukgeslagen. Uiteindelijk bleef de schade beperkt tot een klein rood puntje in haar lip. Het was zo klein dat het de volgende dag wegtrok. Het blauwe oog daarentegen bleef nog dik drie dagen aan. Ze was diezelfde week namelijk nog tegen de deur gelopen. Echt. Kinderen doen dat, die lopen gewoon tegen een deur op of vallen altijd met hun gezicht op speelgoed. En dat gebeurt altijd als je te ver staat om in te grijpen.

Wat doe ik al ze valt? Niets, ik sta in de meeste gevallen maar een beetje de hele actie in slow-motion te aanschouwen. Ik ben altijd te laat. Soms ren ik als een idioot op haar af om haar te troosten of te redden, maar dan schrikt ze in alle gevallen zo hard dat ze harder begint te huilen. Hoe vaak heb ik wel niet met hartkloppingen speldjes, een handvol kattenbrokjes en andere dingen uit haar mond moeten vissen.

Je hoeft maar even met je ogen te knipperen en ze hebben een knoop in hun mond. De gedachte dat het fout kan gaan vreet aan me. En aangezien ik niet de snelheid van een superheld heb en het onmogelijk is de komende tien jaar op handen en voeten achter haar aan te kruipen, zit er niets anders op dan een cursus EHBO aan kinderen te doen.

Foto’s 2010
Foto’s 2009