Dankzij een eiceldonor hebben Jasmijn en Mark nu een gezonde tweeling: Mads en Bente

tweeling

‘Als ik ’s ochtends de deur van de kinderkamer opendoe en een kind zachtjes mama hoor zeggen, weet ik dat elke stap en elke traan het waard was om deze twee kinderen te krijgen. Zwanger worden was in mijn geval allesbehalve vanzelfsprekend. Op mijn 36ste genas ik van borstkanker, maar de behandeling maakte me wel onvruchtbaar.’

‘Ik heb nog even overwogen mijn eicellen in te vriezen, maar ik was er snel uit dat ik dat niet wilde. Mijn toenmalige partner wilde absoluut geen kinderen, mijn voorraad eicellen was al verminderd. Maar gelukkig kreeg ik door een eiceldonor nog een kans.’

Verlangen

‘Toen mijn huwelijk op de klippen liep en ik een relatie kreeg met Mark, ging ik opeens naar een kind verlangen. Mark is een geboren vader. Toen er een meisje met een collectebus voor de deur stond, hurkte hij, keek het grietje in haar ogen aan en ging daarna op zoek naar kleingeld. Zo liefdevol en vertederend.’

‘Dat ik geen eicellen meer produceerde, kwam voor Mark niet als een verrassing. In de periode dat ik behandeld werd voor borstkanker, gingen we als collega’s en vrienden met elkaar om. Toen we eenmaal samen waren dacht ik steeds terug aan de woorden van de gynaecoloog: ‘Zolang jij een baarmoeder hebt, kun je zwanger worden.’

‘Tijdens mijn ziekte had mijn zus al voorgesteld dat zij eicellen zou doneren, mocht het ooit zover komen. In mijn hoofd ontstond een plaatje van een gezin, een ukkie dat bij ons thuis rond zou dartelen. Met Mark samen zag ik het helemaal voor me. Op een mooie zomeravond zaten we samen op de veranda en besloten we bij kaarslicht ervoor te gaan.’

Onterecht gevoel

‘In het allereerste gesprek in het ziekenhuis gaven we aan dat mijn zus jaren geleden een herseninfarct heeft gehad en bloedverdunners slikt. Als er enig risico voor haar zou zijn, wilden we niet verder. We wisten dat haar eigen internist geen enkel bezwaar tegen eiceldonatie had; dat had zij natuurlijk gecheckt.’

‘Maandenlang werden ik, Mark en onze familie compleet door de mangel gehaald door de medisch-ethische commissie. Daar werd ik weleens opstandig van. Zeker als ik naast een tienermoeder in de wachtkamer zat. De aanblik van zo’n dikke buik vond ik lastig. Iedereen mag zomaar zwanger worden, waarom wij niet? Misschien niet terecht, maar zo voelde het wel.’

‘We waren allebei op ons werk toen ik werd gebeld door het Radboud UMC. Toen ik hoorde dat we met vlag en wimpel door de commissie waren gekomen, maakte mijn hart een sprongetje. ‘Maar,’ vervolgde de arts, ‘de internist geeft geen toestemming voor een eicel van je zus vanwege haar medische geschiedenis’.

‘De tranen stroomden direct over mijn wangen, elf maanden hoop werden met die ene zin van tafel geveegd. Ik stormde naar de andere kant van het pand, waar Mark werkt.  Ik hoefde niets te zeggen, mijn mimiek vertelde genoeg. Huilend hielden we elkaar vast. Intens verdrietig en ontzettend boos. We hadden het gevoel dat we bijna een jaar hadden verloren. Niet veel later zaten we bij mijn gynaecoloog. In Nederland waren we klaar, de vraag naar eicellen is groot en het aanbod laag.’

De zoektocht

‘Een paar dagen later belde ik met trillende handen naar het Nederlandse contactpersoon van IVF Spain, mijn telefoon op de speaker zodat Mark mee kon luisteren. M’n hart bonsde in mijn keel, dit gesprek voelde als onze allerlaatste kans. Meteen kregen we allerlei informatie en voorzichtig kregen we weer een klein beetje hoop. Alsof de lente begon. Samen waren we er meteen over uit: we wilden dit avontuur aangaan. Maar niet tot het uiterste, daar waren we het ook snel over eens. We wilden één poging wagen, met een eicel van een donor uit Spanje.’

‘In de metro zag ik een vrouw met rode haren. Ik wilde bijna vragen of zij onze eiceldonor was’

‘We zijn totaal acht keer naar Alicante geweest, voor de intake, onderzoeken, gesprekken, biopten, echo’s en ga zo maar door. Ondertussen ging de kliniek op zoek naar de perfecte eiceldonor. Volgens de Spaanse wet moet dat iemand zijn die qua uiterlijk op mij lijkt. Omdat ik rood haar heb, leek ons dat best een lastige opgave. Maar binnen vijf dagen kregen we bericht dat ze iemand hadden gevonden. Toen ik een paar weken later in Alicante in de metro tegenover een vrouw met rode lokken zat, had ik de neiging te vragen of zij onze donor was.’

Hormonen

‘Om mijn cyclus kunstmatig op gang te brengen en af te stemmen op die van de donor, moest ik veel medicijnen slikken. Elke avond voor we naar bed gingen, moest ik hormonen spuiten. Ik vond het moeilijk mezelf pijn te doen, ook al wist ik waarvoor ik het deed. Ik denk dat ik te veel naalden in me heb gehad. Mijn buik was al gauw bezaaid met blauwe plekken en na een paar dagen heb ik Mark gevraagd me voortaan prikken. Als hij zocht naar een plekje, hield ik mijn ogen stijf dicht.’

Spanje

‘Een paar weken laten konden we naar Spanje, we moesten tien dagen blijven. De eicellen werden geoogst bij de donor en samengebracht met zaad van Mark. Deze embryo’s kunnen drie tot vijf dagen buiten de baarmoeder overleven. Om de ontwikkeling te monitoren, wordt er 24 uur lang elke vijf minuten een foto van gemaakt. De plaatsing in mijn baarmoeder gebeurt als de embryo’s op hun sterkst zijn. Daarvoor word je een dag van tevoren opgeroepen.’

‘We lagen lekker op het strand en af en toe liep ik even de boulevard op om met de wifi van McDonald’s mijn mail te checken. Toen ik de oproep las, stuiterde ik terug naar Mark. De rest van de dag kreeg ik geen hap meer door mijn keel.’

‘We besloten twee embryo’s terug te laten plaatsen in de hoop dat er eentje zou blijven plakken. Na de ingreep wilde ik het liefst nog uren stil blijven liggen met de benen in de beugels. De arts lachte: ‘Je baarmoeder is net een dubbele boterham met pindakaas, ze vallen er echt niet zomaar uit.’ Met mijn benen tegen elkaar schuifelde ik de kliniek uit. Na de terugplaatsing werd ons verteld dat ze de zes overige embryo’s hadden ingevroren, ondanks de afspraak dat we het bij één poging zouden houden. Ze waren te mooi om weg te gooien, zeiden ze. Natuurlijk weten ze daar dondersgoed hoe je erover denkt als je eenmaal in dit proces zit.’

‘Ik voelde van alles en tegelijkertijd niets en googelde me een ongeluk. In Nederland moest ik elke twee dagen de hCG-waarde in mijn bloed laten meten; hCG is een hormoon dat tijdens de zwangerschap wordt aangemaakt. Het gehalte was laag en ik maakte me zorgen, maar de kliniek reageerde gematigd op mijn mails.’

Lees ook
Nog steeds niet zwanger: wanneer ga je naar de huisarts?

Tegenslag

‘Ik werd stiller en stiller. Vertel me alsjeblieft dat we dit niet allemaal voor niets hebben gedaan. Toen ik zeven weken zwanger was belde ik vanuit de auto naar de huisarts voor de zoveelste uitslag. Mark zat naast me. Zachtjes hoorde ik de assistente zeggen dat mijn hCG-waarde was gezakt. Dat duidt op een miskraam.’

‘Uit het veld geslagen gingen we naar huis. Die middag belden we lang met IVF Spain. Aan het eind van het gesprek zei de arts dat niet alle onze hoop was vervlogen. Ze doelde op de ingevroren embryo’s. Mark wist meteen dat hij nog een poging wilde wagen, maar hij gaf mij alle ruimte mijn verdriet te verwerken. Ik was ook boos, al wist ik niet precies op wat.’

Overwinning

‘Een paar maanden later deden we de tweede poging. De eerste keer was ik euforisch, nu vooral gespannen. Toen ik de huisarts belde voor de hCG-waarde was ik zo zenuwachtig. De eerste keer was die waarde 7, nu 1377. De confetti spoot nog net niet uit mijn telefoon. Mark en ik vlogen elkaar in de armen.’

‘Dit gaf vertrouwen, ik was echt zwanger. Een paar weken later kregen we de eerste echo. Ik zag meteen twee vlekken op het scherm, Mark grijnsde, ik heb een week nodig gehad om aan het idee van een tweeling te wennen. Op een avond lag ik languit op de bank en schoot ik in de stress. Toen ben ik gaan googelen op tweelingen. Van de foto’s werd ik gelukkig en vanaf toen was het goed.’

‘Na 32 weken en vier dagen zijn Mads en Bente gehaald met een keizersnede. Ze deden het goed, maar moesten wel de couveuse in. Die nacht schrok ik wakker, op het kastje naast mijn ziekenhuisbed stonden de eerste foto’s van onze zoon en dochter. Intens gelukkig viel ik weer in slaap. We hadden er alles voor gedaan en het was gelukt. Onze kinderen waren geboren.’

‘Mads en Bente zijn nu net twee. Ze zijn in mijn buik gegroeid, ik heb ze gevoed met mijn bloed, er is niets wat niet eigen voelt. Bente lijkt bizar veel op mij. Onze zwangerschap is anders verlopen dan bij de meeste mensen en Mark en ik hebben uiteindelijk de eerste prijs gewonnen.’

Dit verhaal is afkomstig uit VIVA MAMA Editie 8 uit 2019. Bestel hier de nieuwste VIVA-Mama.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.

Credits: Interview Yvonne Brok | Beeld: Istock