Ella (28): ‘Bij het idee dat ik nog eens zou moeten bevallen, word ik al misselijk’

ruzie na de bevalling

Ella (28) en Martin (32) hebben samen een zoon: Colin (8 maanden). De heftige bevalling verliep zo problematisch dat Ella er nog altijd moeite mee heeft. Alleen begrijpt haar vriend Martin haar helaas niet.

Ella over de heftige bevalling

Ella: ‘De bevalling van Colin was ongelooflijk heftig. Eerst had ik meer dan 24 uur weeën zonder dat de ontsluiting echt vorderde. Toen ik eenmaal mocht persen, bleek dat het gewoon niet paste. Nadat ook de vacuümpomp niet had geholpen, belandde ik op de operatietafel, waar Colin met een spoedkeizersnee werd gehaald. Het duurde lang voordat mijn lichaam hersteld was, eigenlijk ben ik pas sinds kort weer de oude. Mentaal was het nog zwaarder.’

‘Ik heb vaak nachtmerries en huilbuien en bij het idee dat ik nog eens zou moeten bevallen, word ik al misselijk. Het is nu al acht maanden geleden en nog steeds heb ik veel behoefte om erover te praten. Met Martin, hij was er tenslotte bij. Maar als ik erover begin, zegt hij dat hij er niet aan terug wil denken en alleen maar wil genieten van wat de bevalling ons heeft opgeleverd: onze zoon. Dat wil ik ook, maar ik kan het allemaal niet zomaar van me af zetten. Martin begrijpt dat niet, hij raakt er geïrriteerd door. Ik voel me daardoor alleen, hoewel ik hem ook wel kan begrijpen. Martin heeft het soms zelfs al over een tweede kind, ik moet er niet aan denken. Sterker nog, als hij het daarover heeft, word ik verdrietig. Begrijpt hij mij dan echt niet?’

Martin over zijn ervaring

Martin: ‘Ik ben de eerste om te zeggen dat de bevalling van Colin echt heel moeilijk was. Toekijken was al verschrikkelijk en ik kan me niet eens voorstellen hoe het voor Ella moet zijn geweest. Dat ze het er lang moeilijk mee heeft gehad, begrijp ik natuurlijk. Dat ze er nog steeds niet graag op terugkijkt, lijkt me ook logisch. Maar ik probeer haar wel te laten inzien dat blijven hangen in een nare gebeurtenis geen zin heeft.’

‘Het heeft ons wel het allermooiste opgeleverd wat we hadden kunnen krijgen. Elke dag genieten we van Colin en dat is volgens mij veel meer waard dan de herinnering die haar nog steeds veel angst en verdriet bezorgt. Natuurlijk heb ik makkelijk praten, zoals Ella altijd zegt. Natuurlijk heb ík de bevalling niet aan den lijve ondervonden. En ook al ben ik toen óók bang geweest dat het helemaal fout zou gaan, ik heb niet dezelfde angst gevoeld als Ella. Dat wrijft ze me ook voortdurend in. Dan zegt ze dan dat ik dus niet kan weten hoe zij zich voelt. Van haar mag ik niet zeggen dat ze zich ook op de positieve dingen kan richten, want dan ga ik voorbij aan haar gevoel. Ik wil echt wel mijn best doen om Ella te helpen, maar ze maakt het me onmogelijk. Eerlijk gezegd heb ik het idee dat ik helemaal níks mag zeggen. Ik raak daardoor weleens geïrriteerd. Maar als Ella dat merkt, zijn de rapen helemaal gaar.’

Lees ook
Hoe een vrouw wil dat een man zich gedraagt tijdens de bevalling

Emotionele schade

Susanne Donders is psychologe, pedagoge en relatietherapeute. Zij vertelt waarin het wederzijdse onbegrip zit. Susanne: ‘Een bevalling is voor weinig vrouwen ‘een eitje’. De verhalen zijn altijd bijzonder en emotioneel en ze galmen nog lang na. Hoe goed je je ook probeert voor te bereiden, mentaal en fysiek, het blijft een inspanning die niet voorspelbaar is. En die je als vrouw alleen moet klaren.’

‘Dat alleen-gevoel kan veel onzekerheid geven, en soms zelfs boosheid naar je partner. Zeker als hij niet precies doet wat je op dat moment nodig hebt en je je niet gesteund voelt. Een bevalling kan een schokkende gebeurtenis zijn. Als er, zoals bij Ella, ook nog eens zulke stressvolle en angstige ervaringen bijkomen, kan dit tot een trauma leiden: een emotionele beschadiging die echt moet helen. Ella vertoont kenmerken hiervan: nachtmerries, terugkerende emoties die haar overspoelen en angst in haar lijf, die ertoe leidt dat ze bij de gedachte aan bevallen letterlijk misselijk wordt. Het lukt niet om dit te verwerken; de herinnering heeft zich vastgezet in haar brein en plaagt haar voortdurend.’

Onmacht

Martins poging om haar te bewegen tot genieten en verdergaan, is goedbedoeld, maar dit helpt zijn vrouw niet. Haar behoefte om te blijven praten en om, met zijn aandacht, op verhaal te komen, is begrijpelijk en normaal. Het delen van je pijn met dierbaren helpt om op een natuurlijke manier te herstellen.

Als Ella met Martin kan praten over waar zij mee zit, kunnen ook onderliggende emoties aan bod komen. Sommige momenten van de bevalling is ze misschien ‘kwijt’, hij kan deze aanvullen of corrigeren. Dat laatste kan fijn zijn als Ella last heeft van negatieve gevoelens over zichzelf, teleurstellingen over haar lijf of andere dingen die haar angstiger maken dan nodig is. Voor Martin is dit moeilijk. Hij lijkt bang te zijn dat het alleen maar erger wordt als hij ingaat op Ella’s gevoelens. Voor hem is het niet nodig om achterom te kijken, ze hebben immers nu alle reden om blij te zijn.

Zo doet hij allerlei pogingen om Ella vooruit te trekken en positiever te stemmen. En juist dit werkt niet voor haar. Als Martin maar voldoende stil zou staan bij haar, zou dat haar meer vertrouwen geven om uiteindelijk weer met hem mee te kunnen gaan. Nu blijft ze stokstil staan. Met een partner die je niet begrijpt in je diepste verdriet en angst, kun je niet veilig naar de toekomst kijken.

Wat hém niet helpt, zijn haar verwijten. Die gaan hem irriteren en maken hem verontwaardigd. Hij heeft geen schuld aan haar ervaring en wil haar op zijn manier helpen. Hij ervaart steeds meer onmacht; niets wat hij doet is goed. Zonder verwijten luisteren naar elkaars beleving, kan helpen om de afstand die er nu is weer te overbruggen. Maar dat is lastig.

Mogelijke oplossing

Er is veel emotie, spanning en ook drukte in hun leven met een kind. Ze zullen er de tijd voor moeten nemen. Wat een goed idee is, is samen iets ontspannends gaan doen om de gelegenheid te krijgen weer wat intimiteit op te bouwen. Het is alleen niet zeker of dat genoeg is voor Ella, want soms kan een trauma heel hardnekkig zijn. Dan is het aan te raden om professionele hulp in te schakelen. Een behandeling specifiek gericht op verwerking of een gesprek samen om elkaar beter te leren steunen, kan precies zijn wat Ella en Martin nodig hebben.’

Credits: tekst Mariette Middelbeek | Beeld: iStock

Dit verhaal is afkomstig uit VIVA MAMA Editie 5 uit 2019. Bestel hier de nieuwste VIVA-Mama.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.