Er zijn er twee jarig!

Morgen is ze jarig. Dan wordt ze een jaar. Beneden is de woonkamer versierd, de cadeaus liggen klaar, de champagne staat koud.

Ruggenprik-high
De bubbels zijn voor mij – ook ik ben een beetje jarig. En net als in het afgelopen jaar vaker het geval was, lig ik klaarwakker in bed. Niet van gehuil of nachtelijke voedingen. In gedachten zie ik mezelf in de weer met de Contraction-app. ‘Maak 0,79 cent over voor de volgende reeks berekeningen’. In het heetst van de strijd moet ik mijn iTunes wachtwoord herinneren. Of hoe ik de dienstdoende gynaecoloog een ontzettend lieve verpleegster noemde – het was een man. Het zal wel de high van de ruggenprik zijn geweest. Ook herinner ik me hoe ik mijn man tot stilte maande: ‘Hou.Nu.Even.Op.’ Hij papegaaide al zes uur de verloskundige na tijdens het aanmoedigen. Het moment suprême: dat klein wezentje dicht tegen mij aan. Tranen. Van mij. Van hem. Van haar (nou ja, soort van).

Keiharde knetter
Ik lach in stilte nog een keer om het moment dat ze tijdens haar eerste bezoek aan het consultatiebureau het bureau van de arts onderpoepte. Of hoe ze bij een oogmeting een keiharde knetter liet in de propvolle wachtkamer. En nu we toch in de poepherinneringen hangen: die eerste solide drol. Wat was ik trots. De eerste echte lach speciaal voor mij. Het afscheid op de eerste dag van de crèche. Weer tranen. Van mij. Van hem. Van haar.

Twijfels
Het is inmiddels twee uur ’s nachts. De herinneringen maken plaats voor gedachten en gevoelens. Grote gevoelens. Naast mij ligt mijn man te snurken. Een jaar geleden maakten wij de afspraak dat het een tropenjaar zou worden. Dat werd het zeker. In alle opzichten was het spannend, heftig en vermoeiend. De vraag die mij het afgelopen jaar bezighield, kwelt me vannacht opnieuw: ‘Doe ik het wel goed als moeder?’ Hoewel mijn omgeving regelmatig een schouderklopje geeft, blijft de twijfel op de loer liggen. De gedachte aan de brede glimlach van mijn dochtertje zegt meer dan duizend complimenten. ‘Goed genoeg’, in ieder geval. En ja, daar komen ze. De tranen.

Tranen? Van haar. Van haar?! Het is zes uur. Tijd voor een flesje. Ik pak de jarige job uit haar bed. Snuif haar slaapgeur op. En in haar oor fluister ik: ‘lang zullen we leven. Gefeliciteerd! Vandaag zijn we allebei een beetje jarig.”


De nieuwste VIVA Mama ligt nu in de winkels! Met daarin het artikel ‘Ik kan niet meer’.
Door Annemarie van Looij