Esther 34: ‘Ik wilde zó graag een kind, dat ik loog dat ik aan de pil was’

Pilmoe

Esther (34) verlangt al een tijdje naar een kind als ze de steenrijke Björn tegenkomt. Een relatie wil hij niet, maar toch wordt ze zwanger van hem. Opzettelijk.

Tekst: Eveline Karman

‘Vanaf het moment dat ik Björn in de discotheek opmerkte, kon ik mijn ogen niet van hem afhouden. Hij was helemaal mijn type: lang, donker en knap. Het klinkt oppervlakkig, maar wat ik een leuke bijkomstigheid vond, was de aura van rijkdom die om hem heen hing. Björn was duidelijk een rijkeluiszoontje. Je zag het aan zijn kleding, zijn uitstraling en het gemak waarmee hij flessen wijn liet aanrukken. Ik was hevig geïnteresseerd. Björn zag mij ook wel zitten: nadat ik oogcontact maakte, flirtten we wat af. Aan het eind van de avond ben ik met hem mee naar huis gegaan. De volgende ochtend voelde ik behoorlijk wat vlinders in mijn buik. Björn vertelde dat hij pas sinds kort single was en geen zin had in een relatie. Ons contact hoefde niet eenmalig te blijven, maar iets serieus zat er voorlopig niet in, zei hij. Ik vond het vreselijk jammer, want ik zag het helemaal zitten met hem.’

Het grote verlangen

‘Zelf was ik sinds een klein half jaar vrijgezel en sindsdien op zoek naar een nieuwe partner, liefst een met wie ik snel een gezin kon stichten. Want ik liep al tegen de dertig en verlangde naar een hummeltje in mijn armen dat ik al mijn liefde kon geven. Ik fantaseerde geregeld over mezelf achter een kinderwagen. En Björn was de ideale kandidaat om mijn droom mee te verwezenlijken: aardig, knap, slim en van goede komaf. Er was geld zat. Zijn ouders runden in het buitenland een groot bedrijf en hij studeerde hier, in afwachting van een grootse carrière. Mijn ouders waren helemaal in de wolken toen ik ze over Björn vertelde. Het idee om een schoonzoon te krijgen die later minstens CEO van een multinational zou worden, vonden ze erg spannend. Ik zou op handen gedragen worden, nooit geldzorgen hebben en wat van de wereld zien. Ze hoopten met me mee dat Björn voor mij zou kiezen. Ik wilde alles op alles zetten om hem ervan te overtuigen dat hij het met mij moest proberen. Niet in de laatste plaats omdat hij ook echt geweldig was.’

Slechte timing

‘We spraken vaker af en gingen zelfs een weekendje weg. Maar hoewel we allebei ons beste beentje voorzetten, kreeg ik langzaam in de gaten dat waarop ik hoopte, niet zou gebeuren. Tijdens dat weekendje weg vielen de eerste ongemakkelijke stiltes en hoorde ik hem in ik-vorm over de toekomst praten. Vreselijk vond ik het. Ik was inmiddels flink verliefd en zag alleen maar voordelen in een relatie. Toen kwam het idee in me op: als ik zwanger zou worden, zou Björn misschien toch voor mij kiezen. Hartstikke fout natuurlijk, maar ik keek door een roze bril. Ik loog tegen hem dat we geen condoom meer hoefden te gebruiken, omdat ik weer met de pil was begonnen. Ik legde zelfs een pilstrip in mijn badkamer waaruit ik dagelijks een tablet door de wasbak spoelde. Björn vertrouwde me. Ons contact verliep met ups en downs. Soms zagen we elkaar twee weken niet, dan weer bleef hij drie dagen en was het hartstikke leuk. Zo ploeterden we nog een maand of wat door, totdat we uiteindelijk beiden beseften dat een relatie er niet in zat. Björn gaf aan dat hij zijn ex miste. Hij had nog veel gevoelens voor haar. Ik hield er rekening mee dat ik hem moest opgeven. Mijn gedachten waren daarom tweeledig toen ik op een ochtend misselijk was en mijn borsten wat geïrriteerd aanvoelden. Ik voelde een kruising tussen blijheid en het besef dat ik wat stoms had gedaan.

‘Snel kocht ik een zwangerschapstest, en ja hoor: ik was zwanger’

Twee weken hield ik het stil, ik moest het eerst zelf verwerken. Maar op de avond dat Björn aangaf te willen praten, heb ik het gezegd. Ik overdreef dat ik er ook mee in m’n maag zat en opperde dat de anticonceptiepil blijkbaar een aanloopperiode nodig heeft voordat ie bescherming biedt. Sprakeloos zat hij tegenover me, zijn hoofd leunend in zijn handen. ‘Wat een slechte timing,’ kreunde hij. Later vermande hij zich en gaf me een knuffel. ‘We gaan dit netjes oplossen,’ zei hij, al had ik geen idee wat hij daarmee bedoelde. Abortus bleek geen optie. Daar waren we allebei op tegen en ik was stiekem dolgelukkig met het kindje in mijn buik. Mijn actie verdiende dan wel niet de schoonheidsprijs, maar ik kreeg wel eindelijk een baby. En ook nog van zo’n leuke man, die misschien nu wél voor mij koos. Toch ben ik een paar weken flink ziek geweest van mezelf. Ik zou het bij anderen sterk veroordelen als ze op deze manier zwanger werden.’

Het hele artikel lees je in VIVA Mama 01. Deze editie ligt nu in de winkel of kun je hier bestellen.