Weer in vorm: na een bevalling kiezen steeds meer vrouwen voor Plastische Chirurgie

bevalling

Je lichaam verandert na een zwangerschap: je borsten worden slapper, je buik veert niet altijd terug, extra kilo’s gaan er moeilijk af. De stap om bij de plastisch chirug wat herstelwerk uit te voeren na de bevalling wordt steeds kleiner. Lang leve de borstvergroting en buikwandcorrectie? Of slaan we erin door?

Het was even wennen om Meghan Markle, vrouw van prins Harry, te zien op foto’s na de geboorte van haar zoon Archie. In tegenstelling tot andere beroemde moeders, zoals haar schoonzus Catherine of Doutzen Kroes, had Meghan nog wél een buik, kleine vetrandjes bij haar rug en een voller gezicht, zo werd duidelijk toen ze verscheen op de première van The Lion King en op de tribune van tennistoernooi Wimbledon. Eigenlijk zagen we gewoon het lichaam van een vrouw die kort geleden een baby had gebaard.

En dat was dus bijzonder. ‘Het lichaam van Meghan na de baby is haar meest radicale daad’ en ‘Meghans lijf na de baby is een cadeau voor nieuwe moeders’ koppen artikelen online. Ons oog is kennelijk gewend geraakt aan celebritymoeders die drie weken na de geboorte van hun kind rondhuppelen in een loeistrakke jurk alsof er nooit iets is gebeurd. Natuurlijk: actrices en modellen worden betaald om er goed uit te zien, het is hun baan. Maar ondertussen worden andere vrouwen er wel door beïnvloed. Na de zwangerschap verlangen ze ernaar hun lichaam terug te krijgen zoals het ooit was.

Naast back-in-shape-sportklasjes kiezen vrouwen voor een liposuctie of borstvergroting

Zwichten voor het schoonheidsideaal

Een derde van de vrouwen tot 35 jaar kan zich voorstellen in de toekomst cosmetische chirurgie te ondergaan, zo blijkt uit een opiniepeiling van tv-programma EenVandaag onder ruim 22 duizend mensen. Ruim een kwart (27 procent) overweegt serieus een ingreep. Kortom: de stap om naar de plastisch chirurg te gaan is kleiner geworden.

Naast back-in-shape-sportklasjes kiezen vrouwen voor een borstvergroting, liposuctie of meerdere behandelingen ineen: de mommy make-over. Hoe moeten we die trend zien? Je zou kunnen zeggen dat dit geen goed nieuws is voor de vrouwenzaak, want moeten we niet juist leren om ons lichaam ná de bevalling te omarmen (inclusief striae op de dijen en borsten als theezakjes) in plaats van te zwichten voor het opgelegde schoonheidsideaal? Dat klinkt inderdaad als de opvatting die je als geëmancipeerde vrouw zou moeten hebben. Maar het voelt ook wat makkelijk. Want de meeste moeders die voor een ingreep naar de plastisch chirurg stappen, doen dat niet met een foto van een Victoria Secret-model in hun handen (‘Graag dit lichaam!’), zoals ze vroeger misschien naar de kapper gingen met een foto van Jennifer Aniston.

‘De meeste vrouwen hebben zich goed ingelezen en zijn realistisch in hun wensen. Ze hoeven niet precies het lichaam van vóór de bevalling, maar zijn echt ongelukkig met bijvoorbeeld hun slappe borsten,’ zegt Plastisch Chirurg Felicia Smits, die werkzaam is in de Velthuis kliniek in Amsterdam. In die zin zou je dus ook kunnen denken: you go girl!

Sandra (34) liet op haar 24e haar borsten vergroten, negen maanden na de geboorte van haar tweede kind. ‘Ik was flink afgevallen en mijn borsten waren gewoon verdwenen. Er zat alleen een kleine plooi waar ooit mijn borst zat. Ik ben altijd lang en slank geweest met een kleine cup, een handje vol, en daar was ik trots op. Maar nu waren ze helemaal weg. Ik vond het verschrikkelijk en kwam niet meer buiten zonder een beha met opvulling. Ik sliep altijd met een shirt aan. Intiem zijn vond ik vervelend.’

Ze ging langs bij meerdere klinieken en besloot uiteindelijk haar borsten te laten vergroten naar cup D. ‘Doe je het, dan moet je het goed doen toch?’ Met haar brede schouders en heupen past deze cup beter bij haar lichaam, vertelt Sandra. ‘Ik voelde me weer vrouw. Ik ben van mening: als je het wilt en je heb het geld, waarom niet? Het gaf me zo’n opkikker.’

Naar haar omgeving toe doet ze er niet geheimzinnig over. ‘Als mensen het vragen, zeg ik: ze zijn gekocht!’ Het idee van een glijdende schaal – als je eenmaal aan plastische chirurgie begint, dan zie je steeds meer dingen die nog beter kunnen – gaat volgens haar niet op. ‘Ik ben verder echt niet van nep; ik heb geen nepnagels, geen nephaar, geen botox en geen verdere wensen qua operaties. Ik ben super tevreden over mijn lijf.’

Lees ook:

Eerlijke foto: zó ziet een buik er een paar uur na een keizersnede echt uit

‘Lege’ borsten

Zo’n tachtig tot negentig procent van de vrouwen die na een zwangerschap bij Plastisch Chirurg Felicia Smits aanklopt, wil iets aan haar borsten laten doen. ‘Na het geven van borstvoeding zie je vaak dat het borstweefsel vooral rond de tepel en eronder zit, waardoor het aan de bovenkant ‘leeg’ voelt. Je hebt geen decolleté meer in shirtjes,’ vertelt Smits.

Tijdens het consult bekijkt Smits wat ze kan betekenen. ‘Ik kijk kritisch of ik een ingreep écht nodig vind. Er zijn vrouwen die echt ongelukkig zijn en die ik kan helpen. Als iemand perfectie nastreeft en bijvoorbeeld van een stevige proportionele C naar een D cup wil, dan zeg ik eerlijk dat ik dat niet nodig vind. Je moet niet vergeten: na een operatie krijg je littekens en die gaan nooit meer weg. Ik maak altijd de afweging: wat levert het op aan geluk voor de vrouw in kwestie? En weegt dat op tegen de risico’s.’
Smits beoordeelt ook of het een geschikt moment is voor een operatie. ‘Als iemand op korte termijn nog een kinderwens heeft, raad ik het af. Bij een nieuwe zwangerschap rekt de huid opnieuw op en daardoor bestaat de kans dat het resultaat van de ingreep teniet wordt gedaan.’

Een ingreep zoals een borstvergroting of buikwandcorrectie moet je niet te snel na de bevalling doen. ‘Je lichaam moet ontzwangeren, dat duurt zeker wel negen maanden na de laatste borstvoeding. En het is goed als je weer op gewicht bent.’ Na zo’n operatie mag je een paar weken niet tillen, dus met jonge kinderen is dat lastig. ‘Soms raden we aan nog even te wachten, tot een kind niet meer de commode op en af getild hoeft te worden. Of er moet een partner of familielid zijn die kan helpen.’

Strakke buik

Een veel kleinere groep vrouwen, zo’n tien tot twintig procent, komt bij Smits omdat ze ontevreden zijn over hun buik. ‘Vrouwen zijn vaak minder kritisch op dat deel van hun lichaam. ‘Daar heeft mijn kindje gewoond, die striae heb ik door hem of haar; die hoeft niet helemaal strak,’ zeggen ze. Een buik kun je ook makkelijker verdoezelen.’

Rachel liet een buikwandcorrectie doen. Na haar tweede zwangerschap bleek ze een flinke rectus diastase te hebben met een dubbele buikwand- en navelbreuk. ‘Ik leek chronisch zeven maanden zwanger. Kleding was daardoor elke dag een drama. Ik heb maat 36, maar mijn buik viel onder maat 44, waardoor alles bij de buik te strak zat. Probeer dan maar eens een broek dicht te krijgen!’

De buik zat haar letterlijk en figuurlijk zo dwars dat ze alleen maar de voordelen van een operatie zag. Die kwam er toen ze 35 jaar was, tweeënhalf jaar na het krijgen van haar tweede kind. Voor een buikwandcorrectie is het advies om sowieso veertien maanden te wachten omdat de buik die tijd nodig heeft om te herstellen. ‘Ik heb nog wat langer gewacht totdat de jongste zelfstandiger was en ik ‘m niet steeds hoefde te tillen,’ vertelt Rachel. De operatie en het herstel vielen haar ontzettend mee. ‘De eerste week was ongemakkelijk, maar je bent snel zelfstandig. Zolang je de eerste weken niet lacht, niest of hoest, is het prima te doen.’

‘Deze buik past bij een moeder van twee kinderen en is in mijn ogen ‘perfect’.’

Striemen accepteren

Maar moeten vrouwen hun lichaam niet proberen te accepteren na het dragen van een kind? ‘Ik was altijd tegen elke vorm van cosmetische chirurgie,’ reageert Rachel. Vanwege het effect op onzekere vrouwen. ‘Je voelt de druk om ook je uiterlijk te veranderen omdat je niet goed genoeg bent.’ Nu ze wat ouder is en moeder is geworden is die onzekerheid weg. ‘Na twee zwangerschappen is mijn buik gevuld met striae, mijn borsten zijn niet meer zo stevig als voorheen en mijn haardos is uitgedund, maar dat heb ik allemaal geaccepteerd. Ik heb niet meer de behoefte om er uit te zien als achttien en dat was ook niet mijn motivatie om de ingreep te doen.’

Voor Rachel maakt het uit of een operatie écht nodig is of dat het vooral cosmetisch is. ‘Na mijn eerste zwangerschap had ik een overschot aan vel, daar hebben ze een leuk woord voor: ‘vetschort’, en een hoop striae. Ik heb het leren accepteren. Een risicovolle dure operatie was het me toen niet waard.’ Dat veranderde toen die bolle buik erbij kwam. ‘Het woord ‘verminkt’ kwam vaak in me op wanneer ik in de spiegel keek. Mijn doel voor de operatie was dan ook spieren reven (aan elkaar hechten, red.) en niet eens de huid laten corrigeren, hoewel ik nu wel erg blij ben met een strakgetrokken buik.’

Van een supermodellenlichaam is nog steeds geen sprake. ‘De striemen kunnen niet worden weggehaald omdat de huid nu eenmaal is gescheurd. Ook heb ik een flink litteken van heup tot heup. Maar ik ben tevreden en zou niets meer willen veranderen. Deze buik past bij een moeder van twee kinderen en is in mijn ogen ‘perfect’.

Lees ook:
Work-out of niet: kun je een wandeling zien als sporten?

Het nieuwe normaal

Hebben vrouwen eigenlijk wel een goed beeld van hoe een ‘normaal’ lichaam eruit ziet na de bevalling? ‘Vrouwen weten vaak niet hoe anderen uit de race komen,’ vertelt Smits. ‘Ze zien alleen de superstakke voorbeelden op Instagram, moeders met sixpacks. We zijn heel streng voor onzelf.’ Draagt zij daar als plastisch chirurg ook niet zelf aan bij? De vrouwen die zij opereert, geven dat perfecte beeld immers ook weer door. ‘Nu ik zelf pas moeder ben geworden, ben ik nog meer voorstander geworden van een zo subtiel mogelijke ingreep. Vaak zit er bij vrouwen wat vet rond de navel en op de flanken en dat eigen lichaamsvet gebruik ik om het decolleté voller te maken. Het is een minder zware operatie, je krijgt geen ‘vreemd’ materiaal in je lijf.’

Het oordeel over plastische chirurgie en wat we mooi vinden, verandert met de tijd. Hoe moeders over hun lichaam oordelen ná de bevalling, kunnen we niet loskoppelen van het heersende schoonheidsideaal. Kijkend naar de eigengereide Meghan Markle, die ervoor koos om na de geboorte van haar zoon níet als een malle te gaan lijnen, kunnen we in elk geval deze les trekken: luister niet naar anderen, doe wat voor jóu werkt.

Credits: Tekst Anna van den Breemer | Beeld: iStock

Dit artikel is afkomstig uit VIVA MAMA Editie 5 uit 2020. Bestel hier de nieuwste VIVA-Mama.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.