Het pizza-incident

geen

Waarom kan het nou nooit eens normaal gaan bij ons thuis? Naast een handjevol Viva-lezeressen denkt nu ook een Italiaanse restauranthouder dat ik mijn kinderen verwaarloos. Het was weer zo’n dag…

Zeer Belangrijke Klant
Het verhaal begint met een vlijmscherp geslepen mes, waar ik mee uitschiet tijdens het schillen van de aardappels. Ik kijk naar de kleine maar diepe snee in mijn hand en maak mezelf wijs dat ik het wel met een flinke pleister ga redden. Het bloed gutst over de aardappels. Okee, een paar zwaluwstaartjes dan. Verdomme, ik heb helemaal geen tijd voor deze onzin, schiet het door mijn hoofd. Mijn kinderen moeten eten en mijn vriend zit in een Absoluut Niet Storen Skypegesprek met een Zeer Belangrijke Klant.

Gebiologeerd voor het scherm

Ik word een beetje duizelig en misselijk en besluit toch mijn vriend maar even te storen. Hij kapt zijn gesprek af, giet een flesje alcohol over mijn wond, plakt een pleister, stuurt me streng naar de spoedeisende hulp en gaat weer terug naar zijn Zeer Belangrijke Klant. Mijn kleine mannetjes zitten gebiologeerd voor de televisie en luisteren maar met een half oor als ik ze uitleg dat ‘mama even naar het ziekenhuis moet voor een paar hechtingen’. Hun grootste zorg is dat ze niet op tijd te eten krijgen. Ik keer mijn portemonnee om en er rollen een paar euro’s uit, niet genoeg voor de pizza die ik voor ze wil bestellen. Ik roep naar mijn vriend dat hij geld moet klaarleggen, maar ook hij zit gebiologeerd voor zijn schermpje.

Ik heb heus wel geld
Terwijl ik op hete kolen in het ziekenhuis zit te wachten op een co-assistent, zit bij mij thuis een pizzakoerier op de bank. De kinderen hebben hem uiteraard binnen gehaald alsof het Sinterklaas is. De oudste (6) heeft zijn hoofd om de deur gestoken om mijn vriend om geld te vragen, maar die is zo in zijn gesprek verdiept dat hij niks hoort. Ook de poging van mijn jongste (4) mislukt, hij wordt weggewuifd. Hij pakt zijn spaarpot en gaat demonstratief alle dubbeltjes en stuivers bij elkaar optellen. Niet om de pizzakoerier mee te betalen, vertelt hij me later, maar om de laten zien dat hij heus wel geld heeft.

Niet storen!
De pizzakoerier zit ondertussen met mijn handjevol kleingeld en twee uitgehongerde jongetjes. Hij belt vertwijfeld het restaurant; hebben die kinderen zelf een pizza besteld? En wie laat er nou twee jonge kinderen alleen? Na tien minuten op de bank gezeten te hebben bedenkt het brommergenie de hamvraag: is er eigenlijk een volwassene thuis? Natúúrlijk, roepen mijn kinderen in koor, die zit te bellen in de slaapkamer maar die mogen zijn niet storen. Brommerjongen steekt zijn gehelmde hoofd om de slaapkamerdeur, krijgt zijn geld en een dikke fooi voor de verwarring. Ik vind bij thuiskomst op tafel een gesaboteerde spaarpot en twee overgebleven puntjes pizza. Ik ben tevreden: mijn vriend heeft zich professioneel staande gehouden, ik ben professioneel gehecht en mijn kinderen liggen intens tevreden te slapen met een buikje vol pizza. Laat die restauranthouder maar denken…

foto:privébezit