Femke beleefde een horrorvakantie: ‘Huilend stonden we op Schiphol’

horrorvakantie

Van overspelige man tot woestijnbevalling: in VIVA Mama lees je deze maand over horrorvakanties. Zoals die van Femke van Soest (32), die na een vakantie in Thailand door haar vriend werd opgewacht op Schiphol met slecht nieuws.

Tekst: Fleur Meijer | Beeld: iStock

“Ik zal zijn blik nooit vergeten. Ik kwam euforisch door de schuifdeuren en zag hem staan tussen al die mensen met ballonnen. Hij stond er al uren, vertelde hij later, want hij wist niet wat hij moest doen sinds hij die ochtend gebeld was. Op dat moment vloog ik van Bangkok naar Nederland. Ik genoot me suf, want ik zat businessclass, met dank aan mijn vriendin die bij KLM werkt. Het was een kort reisje geweest, maar meer dan geweldig. Ik nam massages en zat ’s avonds aan de cocktails. Alcoholvrije, want ik was vijftien weken zwanger van mijn eerste kind.”

Alles was goed

“Over de uitslag van de combinatietest, die ik een week daarvoor had laten doen, had ik niet nagedacht in Thailand. De nekplooimeting was goed, het bloed was goed, dus volgens de arts hoefde ik me geen zorgen te maken. Dat ik toch een combinatietest had laten doen, was meer een opwelling: ja, doe maar. Voor de zekerheid. Heel bizar, met de kennis van nu. ‘Het is niet goed,’ was het eerste wat mijn vriend zei. De wereld om me heen vervaagde. Niet goed? Hoe kon ik net nog dolgelukkig in een vliegtuig zitten, terwijl nu bleek dat het niet goed was met onze baby? We huilden. Verdriet, shock, ongeloof wisselden elkaar af.”

Bedenktijd

“De volgende dag kwam de medische molen al op gang. Ons kind had sowieso Down, maar er volgde ook een waslijst van andere risico’s: leukemie, hartproblemen. We zouden een kind krijgen dat zijn of haar hele leven intensieve zorg nodig had. ‘Julie staan voor een keuze’, zei de arts. We kregen bedenktijd, een week geloof ik.

‘Ik denk niet dat wij in staat zijn om deze zorg te dragen,’ zei ik al snel tegen mijn vriend. Hij dacht er net zo over. Mijn zus werkt in de gehandicaptenzorg en we kenden haar verhalen. Ook over kinderen met Down, die echt niet allemaal zo vrolijk en blij zijn als op tv. Ze zijn volledig afhankelijk, soms agressief. Alle respect voor ouders die dat aankunnen, maar wij maakten weloverwogen een andere keuze.”

Zwart-wit

“De bevalling, weer een week later, was traumatisch. Ik kreeg een pil om de bevalling op te wekken. In de wachtkamer, heel ongevoelig. En dan, een uur of wat later, ben je ineens niet meer zwanger. Ik kon niet stoppen met huilen. ‘Je hebt dit zelf gewild,’ zei een van de verpleegsters. Die kwam wel even binnen, want zo zwart-wit was het niet. Gelukkig heb ik goede nazorg gehad. Ik mocht mijn volledige verlof opnemen van de bedrijfsarts. We kochten een bootje en gingen veel varen. Dat hielp, ik werd er rustig van. En veel praten. Beetje bij beetje werd ik weer mezelf.”

Cirkel

“Nu, drie jaar later, heb ik een gezonde dochter van twee. Om haar heb ik al zo veel zorgen, dat ik zeker weet dat we destijds de juiste beslissing hebben genomen. Maar ik geniet met volle teugen van ons gezin. Volgend jaar willen we met z’n allen naar Thailand. Dan is de cirkel rond.”

Meer lezen? VIVA Mama ligt nu in de winkel, of koop ’m hier.