Iris beviel te vroeg van haar tweeling: ”Ons leven staat al drieënhalve week op zijn kop’

ronald mcdonald huis

Iris (29) is zwanger van een tweeling wanneer ze op 18 april, ruim tweeënhalve maand voor de uitgerekende datum, haar vruchtwater verliest. Met spoed wordt ze naar het ziekenhuis gebracht, waar ze bevalt van dochtertje Zoë en zoontje Dex. Omdat haar kindjes nog altijd op de intensive care liggen, verblijven Iris en haar partner Ronnie (33)  sindsdien in een Ronald McDonald Huis. ‘Ons leven staat al drieënhalve week op zijn kop.’ 

‘Eigenlijk was ik pas op 5 juli uitgerekend, maar ik ben bevallen bij 28 weken en zes dagen. Veel te vroeg dus. Sindsdien verblijven onze kindjes in de couveuse op de intensive care van het Sophia ziekenhuis in Rotterdam. Omdat wij zelf uit Etten-Leur komen, verblijven mijn partner en ik sindsdien in een Ronald McDonald Huis, dat tegenover het ziekenhuis ligt. Ons leven staat volledig in het teken van de baby’tjes. Iedere dag gaan we zo snel mogelijk naar het ziekenhuis toe, keren we terug naar het Huis om te eten, om vervolgens zo snel mogelijk weer naar het ziekenhuis te gaan. En dat drie keer per dag. Sinds de bevalling, inmiddels bijna vier weken geleden, ben ik niet meer thuis geweest en hebben Ronnie, mijn partner, en ik, allebei niet meer thuis kunnen slapen.’

Goede zwangerschap

‘Mijn zwangerschap verliep uitstekend. Vlak voor de bevalling heb ik nog een controle gehad bij de gynaecoloog. Daar bleek alles dik in orde. Beide baby’s groeiden goed en er waren geen bijzonderheden. Er hing dus geen enkel vuiltje aan de lucht. Tot dat moment, twee dagen later. ’s Ochtends om zeven uur werd ik wakker en voelde ik dat ik iets verloor, iets dat ik niet kon tegenhouden. Ik dacht meteen aan vruchtwater. We zijn direct in de auto gesprongen en naar het ziekenhuis gereden. Daar kreeg ik nog een injectie die de longrijping moet stimuleren. Omdat het natuurlijk veel te vroeg was om te bevallen, en het dichtstbijzijnde ziekenhuis in Breda is, ben ik per ambulance naar het kinderziekenhuis in Rotterdam vervoerd. Dat ziekenhuis heeft een intensive care afdeling voor pasgeborenen. Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis in Rotterdam heb ik nog weeënremmers gekregen. Hiermee kan de bevalling nog enkele uren worden uitgesteld, zodat de longetjes van de baby nog even de tijd hebben om verder te rijpen. Helaas mocht het allemaal niet meer baten, want uiteindelijk ben ik binnen twaalf uur bevallen. Bij een zwangerschap van tweelingen is er inderdaad een risico dat je te vroeg kunt bevallen, maar dan heb je het over 37 weken in plaats van 40 weken. Je hebt het niet over maanden. Dit is dus een extreem uitzonderlijke situatie.’

‘Voordat de kindjes naar de intensive care gingen, heeft de verpleging van het ziekenhuis ze nog heel even laten zien. Ronnie mocht gelijk mee naar de afdeling en is meteen met de kindjes meegegaan. Ik bleef achter in de kamer, kreeg iets te eten en ben gaan douchen. Op zo’n moment ben je wel bevallen, maar alles is compleet anders dan dat je je had voorgesteld. Ik had nog niet eens mogen bevallen en ik kon niet meteen naar mijn kindjes toe.’

Spoed operaties

‘Zo’n intensive care afdeling is heftig. Daar liggen alleen maar baby’s die te vroeg zijn geboren, of baby’s die op tijd zijn geboren maar om wat voor reden dan ook in het ziekenhuis moeten blijven. Zoë en Dex zijn op dit moment stabiel, maar inmiddels zijn we er wel achter dat dit per dagdeel kan veranderen. Vooral ons dochtertje heeft het zwaar te verduren gehad. Na vier dagen kreeg ze een bacteriële infectie. Een paar dagen later moest ze geopereerd worden omdat haar darmpjes niet goed bleken te zijn. Weer twee dagen later moest ze geopereerd worden vanwege een gaatje in haar maag. Dat betekent dat we al twee keer zijn opgebeld met de mededeling dat een van je kinderen binnen een half uur geopereerd gaat worden. De eerste keer belden ze ons op een zondagmiddag, de tweede keer ging de telefoon midden in de nacht en lagen we te slapen. Je schrikt wakker en beseft gelijk dat zo’n telefoontje in de nacht geen goed nieuws kan zijn. Iedere keer als nu de telefoon gaat, zijn we bang dat het ziekenhuis ons belt.’

In quarantaine

‘De eerste nacht na de bevalling heb ik in het ziekenhuis geslapen, de tweede nacht mocht ik overnachten in het geboortecentrum. Daarna ben ik, gelukkig, meteen in het Ronald McDonald Huis kunnen verblijven. Dat was nog even spannend, want vanwege het coronavirus gelden ook daar nu strengere maatregelen en kan niet iedereen in het Huis verblijven. Je moet dan terug naar de intensive care om samen met de artsen te overleggen in hoeverre het nodig is om zo dicht in de buurt van het ziekenhuis te blijven. Onze situatie is zo urgent, dat er meteen een verblijf voor ons is geregeld. Zo’n aanvraag voor een verblijf regelen de mensen van de intensive care voor je, iets waarin je meteen wordt ontzorgd.’

‘Het gekke is dat je van tevoren wel weet wat een Ronald McDonald Huis is, maar wat het daadwerkelijk inhoudt besef je pas als je hier verblijft. Het Huis ligt op twee minuten afstand van het ziekenhuis. Als er iets ernstigs is, zoals bij onze Zoë tot twee keer toe het geval was, ben je zo op de afdeling. Ook is het fijn dat we hier met zijn tweeën kunnen verblijven, iets dat in het ziekenhuis niet mogelijk is. Voor een minimale eigen bijdrage hebben we hier een eigen kamer, die ook nog eens huiselijk is ingericht. We kunnen hier naar toe om even op adem te komen, even te douchen en kunnen zelfs even de was doen. Want onze dagen bestaan alleen maar uit bezoekjes aan het ziekenhuis. ’s Ochtends staan we op, ontbijten we en vertrekken we zo snel mogelijk naar het ziekenhuis. We mogen dan de kinderen op onze borst leggen voor huid-op-huidcontact. Dan gaan we terug naar het Huis om te lunchen en hebben we heel even de tijd om bijvoorbeeld een boodschap te doen. Vervolgens gaan we terug naar de kinderen, weer eten en weer even terug naar de afdeling. Wat ook enorm helpt is dat we iedere dag maaltijden krijgen van Huis vol Smaak. We hoeven ons dus ook niet bezig te houden met het doen van boodschappen, laat staan in de rij staan voor een supermarkt en een grotere kans op besmetting vanwege het coronavirus tegemoet lopen.’

‘Over het coronavirus gesproken, natuurlijk merk je ook hier de gevolgen van de extra maatregelen. Normaal gesproken is het Huis voor iedereen toegankelijk en mag je gewoon je familie en vrienden ontvangen. Je ouders mogen langskomen voor een kop koffie, je vrienden mogen blijven eten. Daar is nu geen sprake van. Mijn vriend mag blijven overnachten, maar verder mag hier niemand naar binnen. We hebben onze kindjes nog aan niemand kunnen laten zien, want ook in het ziekenhuis gelden strengere maatregelen. Alleen de ouders van een kindje mogen op de afdeling komen, ander bezoek is niet toegestaan. Er mag maar één ouder bij één kind tegelijk zijn. Wat dat betreft hebben we “geluk” dat we een tweeling hebben, want Ronnie en ik kunnen samen gaan zitten, ieder met een kind op de borst. Ouders met één kindje moeten dus echt afwisselen. Gelukkig vallen de verdere maatregelen op de afdeling zelf wel mee. Het is niet zo dat we onszelf helemaal moeten inpakken in beschermende kleding, we moeten onze handen goed wassen bij binnenkomst en vetrek – iets wat zonder het coronavirus ook protocol is.’

Breda – Rotterdam

‘Als we niet in een Ronald McDonald huis hadden kunnen verblijven, was de enige andere optie geweest dat we vanuit Breda iedere dag naar Rotterdam moesten rijden. Dat is eigenlijk geen optie. Want als ze je dan ’s nachts bellen met de mededeling dat een van je kinderen met spoed geopereerd moet worden, dan ben je altijd te laat. Door deze oplossing kunnen we binnen twee minuten bij onze kinderen zijn. En na alles wat we de afgelopen weken hebben meegemaakt, weten we ook niet wat er nog gaat gebeuren. We weten alleen dat Zoë over een paar weken voor de derde keer wordt geopereerd, om haar dunne darm op haar dikke darm aan te sluiten.’

‘Dankzij het ouderschapsverlof en zorgverlof heeft Ronnie kunnen regelen dat hij de afgelopen weken hier kon zijn, maar vanaf volgende week moet hij weer aan het werk. Hij zal dan alleen ’s avonds zijn kinderen kunnen bezoeken, om vervolgens diezelfde avond weer terug naar Breda te rijden. Ik zal hier in het Huis verblijven tot dat de kinderen naar huis mogen, wanneer dat ook mag zijn. Dat gaat dus nog wel even duren.’

Moederdag

‘Gelukkig draagt iedereen je hier een ontzettend warm hart toe. De verpleging in het ziekenhuis, maar ook de mensen van het Ronald McDonald Huis. De organisatie achter de Ronald McDonald Huizen is gebouwd op vrijwilligers die allemaal even vriendelijk en behulpzaam zijn. Ze helpen ons echt waar ze kunnen, iets waar ik van tevoren nooit bij stil heb gestaan. Naast de vrijwilligers zijn er ook zo veel externe bedrijven die donaties schenken. Die donaties zijn maar kleine dingen, zoals cupcakes of een bos bloemen die je voor je klaar staat. Maar hierdoor voelt het echt alsof de buitenwereld met je meeleeft, terwijl wij hier in deze bizarre bubbel zitten. Ook op Moederdag werd er aan ons gedacht en kregen we heerlijk vers brood van een bakker. Het had eigenlijk nog niet eens mijn moederdag mogen zijn, en dan blijkt zoiets als een lekker brood hartverwarmend en ontroerend. Ook in het ziekenhuis lagen er cadeautjes voor me klaar en hing er een gedichtje naast de couveuses. Voor alle baby’tjes waren er spreien gebreid. En een moeder wiens kindje vorig jaar op de intensive care lag, had nu voor iedereen kettinkjes gemaakt en gedoneerd.’

‘Je ontmoet ontzettend veel mensen, zeker in de gezamenlijke ruimte van het Huis. Dat is fijn, want je zit met met gelijkgestemden en je ontmoet ouders die in een soortgelijke situatie zitten. Toch is het niet zo dat je veel tijd met anderen doorbrengt, want je ontmoet elkaar tijdens het eten. Vervolgens gaat iedereen zo snel mogelijk weer naar het ziekenhuis. Iedereen zit hier met zijn eigen problemen en wil zo snel mogelijk naar zijn kinderen toe. Omdat wij hier al zo lang zitten, hebben we al veel mensen zien komen en gaan.’

Het Ronald McDonald Kinderfonds zorgt al 35 jaar dat zieke kinderen en hun familie dicht bij elkaar zijn in Nederland. Ouders, broertjes en zusjes kunnen in een van de twaalf Ronald McDonald Huizen logeren, die zich stuk voor stuk op loopafstand van het ziekenhuis bevinden. Zo zijn ouders, broertjes en zusjes altijd dichtbij voor een kus, een knuffel of een verhaaltje voor het slapengaan. Vorig jaar hebben in totaal 6.314 gezinnen overnacht in een Ronald McDonald Huis.

Tekst: Lise Steegmans | Beeld: iStock
VIVA's Lise gelooft in een poederroze planeet ergens hier ver, ver vandaan, waar Justin Bieber en Idris Elba samen president zijn en het altijd glitter giet. Zolang die planeet nog niet gevonden is, houdt Lise zich bezig met millennial perikelen en entertainment. Véél entertainment. Wil je me volgen op insta? @lisejasmijn, dan kan ik ook zien wie jij bent.