Jannekes kinderen zijn alle drie nog geen 3: ‘Mijn man trok wit weg toen er weer twee streepjes verschenen’

drie jonge kinderen

Eén kleintje in huis druk? Als je, in het kader van ‘lekker dicht op elkaar’, in een paar jaar meerdere kinderen baart, heb je pas echt een uitdaging. Drie moeders van drie aan het woord.

Tekst Ronne Theunis | Beeld Shutterstock

Samen in een klasje

Janneke (31) 
is getrouwd met Kees (37) en moeder van Julius (3), Ramses (2) en Maxime (3 maanden).

‘Mijn man trok wit weg toen er weer twee streepjes verschenen’

‘Ik kom zelf ook uit een gezin met vier kinderen die heel dicht op elkaar zaten. Mijn moeder was dus ook al een babybuncher. Hoewel zij het me afraadde, heb ik binnen drieënhalf jaar drie kinderen 
gekregen. Dat was een bewuste keuze, maar de laatste diende zich iets sneller aan dan verwacht. Mijn man trok wit weg toen we met een dreinende dreumes en peuter aan tafel zaten en er op de 
test twee streepjes verschenen. Ik was er meteen ontzettend blij mee en hoopte, na twee jongetjes, stiekem op een dochter. Ik kon mijn geluk niet op toen we inderdaad een meisje kregen en ook de jongens zijn dol op hun 
zusje. Als we ‘s ochtends met z’n vijven in bed liggen, ben ik intens gelukkig. Ik realiseer me nu dat ik het beeld van kinderen dicht op elkaar wel erg heb 
geromantiseerd, want het is gewoon ontzettend druk. We hebben vier dagen per week oppas aan huis die ook kookt en de was doet, maar het blijft hard werken, zeker als ik er 
’s nachts meerdere keren uit moet. Ik zou nóg wel een dochter willen, maar voor mijn man is het nu klaar. Daarom geniet ik extra van deze laatste babyperiode. Ik verheug me erop om over een paar jaar met z’n allen mooie reizen te maken en ze te leren skiën. Dan kunnen ze gezellig bij elkaar in het klasje.’

Met drie op driehoog

Nina (39) heeft 
samen met Jesse (39) drie dochters: Zuma (4), Zazie (2,5) en Ava (10 maanden).

‘Mensen gaan ervan uit dat ik het heel zwaar heb’

‘Ik heb niet bewust gekozen voor babybunching. Ik wist helemaal niet of ik überhaupt wel kinderen wilde en mijn eerste zwangerschap was een behoorlijke verrassing. Maar we waren zo gelukkig met onze dochter dat we graag meer kinderen wilden. Ik was vrij snel zwanger van de tweede en de derde, allemaal meisjes. Praktisch gezien niet heel handig, want we hadden net een auto gekocht waar eigenlijk maar twee autostoeltjes in pasten, en we wonen op driehoog met maar één kinderkamer. Maar dat vonden we geen reden om er niet voor te gaan, de kindjes waren ontzettend welkom.
Mensen gaan ervan uit dat ik het heel zwaar heb, maar ik vind het helemaal niet erg om de kinderen en boodschappen naar boven te tillen, we zijn nog steeds heel blij met ons huis. We gaan er ook vaak op uit, naar een speeltuin of park in de buurt. Ik moet de dag nu wel iets meer plannen, omdat een baby een ander ritme heeft dan een kleuter: eerst 
sliepen de meisjes 
gewoon in de wagen en nam ik ze mee als ik de stad in wilde. Toch heb ik nooit het gevoel dat ik beperkt word, ik ga nog steeds uit of uit eten met vriendinnen. Ik geniet zo van onze kinderen dat ik niet kan zeggen dat het hierna klaar is. Ik ben me nu wel meer bewust van eventuele risico’s en eigenlijk moeten we dan ook eerst uitbouwen. We zien wel hoe het loopt, we go with the flow. Dat is tot nu toe goed bevallen.’

Een keukentafel vol

Céline (34) is getrouwd met Roderik (38) en werd binnen 2,5 jaar moeder van Otis (5), Nimuë (4) en Boreas (3).

‘Onze tropenjaren waren heel compact’

‘Onze eerste baby was een heel goede slaper en 
na zijn geboorte hadden we al snel ons eigen ritme terug. Ik droomde van een groot gezin met broers die elkaars beste vrienden zijn en we besloten er meteen weer voor te gaan. Mijn man maakte de vergelijking met een pleister die je er maar beter in een keer vanaf kunt trekken, maar ik had én heb een romantisch beeld van de hechte band die kinderen met weinig leeftijdsverschil opbouwen. Ze hebben zo veel aan elkaar, dat vind ik heel 
bijzonder. Toen ik met mijn dikke buik achter de dubbele wagen liep, barstte ik van trots, maar mensen vroegen regelmatig of het gepland was. Of waren we misschien gelovig? Men verwacht ook dat ik al vijf jaar niet slaap en er met mij geen gesprek te voeren valt, dus ik moet altijd uitleggen dat dat heus prima gaat. Ik heb er zelf voor gekozen. Ik vind sowieso dat ik niet mag zeuren, omdat ik me realiseer dat het moederschap niet voor iedereen is weggelegd.  Nu de jongste ook bijna naar school gaat, sluiten we een fase af. Ik heb weer meer ruimte om mezelf te ontwikkelen, terwijl de oudste nog maar vijf is. Onze tropenjaren waren heel compact. Toch sta ik niet te juichen dat we uit de luiers zijn, ik sluit ook niets uit. Als de kinderen vriendjes mee naar huis nemen, zit de hele keukentafel vol. Precies zoals ik hoopte.’

Dit artikel is afkomstig uit VIVA Mama 4 – 2017. Je kunt de editie hieronder online bestellen.

»BESTEL VIVA MAMA ONLINE | KLIK HIER «