Kenneth: ‘Een tweede coming out: mijn diepste Netflixgeheim’

Beeld column Kenneth

Toekomstig single vader Kenneth (37) is op zoek naar een draagmoeder en schreef een openhartige oproep. Op VIVA.nl iedere twee weken een column over het wel en wee van zijn zoektocht naar een match, zijn kijk op het vaderschap en het leven. Daarnaast is hij parttime steward bij een grote Nederlandse airline en tevens startend ondernemer met Flexible Assist, een virtual assistant bureau.

‘De komende tijd zullen jullie tweewekelijks een column van mijn hand voorgeschoteld krijgen. Als toekomstig, gay, fulltime én single vader gun ik iedereen een openhartig kijkje in mijn zoektocht naar een draagmoeder.

Reizen speelt onmiskenbaar een grote rol in mijn leven. Niet alleen verdien ik de kost met reizen bij ’s lands grootste luchtvaartmaatschappij. Ook het leven beschouw ik als één grote reis. Constant onderweg; beginnend columnist, doorgewinterd steward, startend ondernemer en nu dus ook aanstaand vader. Op papier lijkt dat allemaal best vermoeiend maar in de praktijk geven al die reisdoelen vooral een hoop energie in plaats van dat te kosten. So far so good!

Deze reis ga ik alleen maar bovenal vastberaden en vol goede moed aan.’

Stiekem-niet-zo-stiekem hoopte ik tot vrij recent op een koene ridder met eveneens vurige kinderwens die op stormachtige wijze mijn leven binnen kwam galopperen op zijn welbekende witte paard. Inmiddels zijn de verwachtingen daaromtrent behoorlijk getemperd en neem ik ook genoegen met een hofnar op een aftandse, gammele shetlander. Maar ook die liggen blijkbaar niet voor het oprapen. De ridder wordt daarom vooralsnog in de vriezer geplaatst, naast de diepgevroren embryo’s en andere voor IVF benodigde (en tevens lichtelijk onsmakelijke) zaken. Deze reis ga ik alleen maar bovenal vastberaden en vol goede moed aan.

‘Pap, mam. Ik moet iets vertellen. Ik ben gay . Ik kijk Fuller House.’

Het is een publiek geheim dat ik op doodse momenten best te porren ben voor een robbertje slechte televisie. Als kind van de jaren ’80 ben ik grootgebracht met de immer familievriendelijke en soms mierzoete lotgevallen van de familie Tanner uit Full House. Je weet wel, die serie die de carrière en de bankrekening van de Olsen-tweeling tot pre-Instagram-Kardashian-Jenner-Hadid ongekende hoogtes stuwden.

De reboot op Netflix, Fuller House geheten, kijk ik dan ook met een tegenstrijdige mengeling van afgrijzen, mild vermaak, gekromde tenen en jeugdsentiment. De grappen zijn bij vlagen zo slecht dat je haast de proef op de som wilt nemen hoe ver je nu precies een breinaald in je oor moet steken tot je niets meer hoort. Maar waar Full House vroeger keurig binnen de lijntjes van het gezapige bleef, biedt Netflix Fuller House heel wat meer sociaal-maatschappelijke vrijheid. Groot was mijn verbazing dan ook toen een volwaardige verhaallijn over draagmoederschap onderdeel van het narratief bleek.

Stephanie, het enfant terrible van de serie, kan geen kinderen krijgen. Een ongastvrije baarmoeder of zoiets. Procreatief malheur is beslist geen situationeel-komische zaak. Maar het is ontegenzeggelijk bemoedigend dat zo’n deugdelijke sitcom een onderwerp aansnijdt waar veel mensen mee worstelen: ongewenste kinderloosheid. Kimmy Gibbler, sinds jaar en dag het irritante buurmeisje van de Tanners, werpt zich direct op als draagmoeder.

In de praktijk hebben de meeste mensen die op zoek zijn naar draagmoeder natuurlijk géén buurmeisje dat amper één aflevering bedenktijd nodig heeft voor zo’n levensgrote beslissing. Ik helaas ook niet. De juridische rompslomp, de hobbels, de valkuilen en de onvermijdelijke teleurstellingen van de zoektocht naar een draagmoeder komen in Fuller House in het geheel niet aan bod. Aan mij dus de eervolle taak deze te belichten en dikwijls te voorzien van wat scherp commentaar en de nodige vraagtekens.

O tempora, o mores!

Het moge duidelijk zijn, ideeën over ouderschap zijn aan verandering onderhevig. Medisch maar vooral ook sociaal bekeken kan er veel meer. Stabiliteit, toewijding en liefde, dat vinden we belangrijk en bovendien genderonafhankelijk. Weg zijn gelukkig allang de vaders die op zondag enkel het vlees (of anno 2019: de veganistische Kipstuckjes™) komen snijden en in met de betrokken papa’s die kunstig jongleren met allerlei opvoedkundige zaken die voorheen tot het exclusieve domein van vrouwen behoorden. Chapeau!

‘Jaren maakte ik me enigszins zorgen over het op de wereld zetten van een kind dat, zodra het kan praten, tekst en uitleg moet geven over waarom het maar één papa als ouder heeft.’

Als een brave comedy het aandurft om het heikele onderwerp draagmoederschap op een luchtige manier in het voetlicht te plaatsen, dan heb ik als single man uit het tolerante Nederland geen enkel excuus meer. Een sluimerend ouderinstinct kickt namelijk in zodra je overweegt bewust alleenstaande vader te worden. Jaren maakte ik me enigszins zorgen over het op de wereld zetten van een kind dat, zodra het kan praten, tekst en uitleg moet geven over waarom het maar één papa als ouder heeft. Want spijtig genoeg leven we ook in tijden waarin ‘tendentieus, ongefundeerd en nodeloos kwetsend’ prijzenswaardige kwaliteiten zijn.

Fuller House gaf me beschamend en vermakelijk genoeg net dat minieme zetje om jarenlang nadenken om te zetten in actie. Zo kom je ineens op je 37e nogmaals uit de kast. Niet alleen omdat ik een reteslechte serie kijk maar temeer daar mannen tegenwoordig ook een diepgewortelde kinderwens kunnen en mógen hebben. En ook iets doen met die wens. Een interessante gewaarwording en vrijwel geruisloos ben ik van de ene op de andere dag opgeschoven van dagdromer naar de voorhoede van een emancipatoire omwenteling. Quelle surprise!

Meer weten? Op mijn persoonlijke Facebook-pagina vind je een gedetailleerd manifest over mijn leven, karakter en toekomstbeelden.

Tot over twee weken!’