10x Liza Sips’ eerste keer met zoon Jonathan

Van een positieve zwangerschaps
test tot het eenzame kaarsje op de verjaardagstaart: de komst van een kind levert flink wat eerste keren op. Actrice, presentatrice en schrijfster Liza Sips (26) beschrijft 10x de eerste keer met haar zoon Jonathan.

Foto’s Stef Nagel

1. Zwanger en smoorverliefd

‘We krijgen een kind!’ riep ik. Ik moest lachen, maar de tranen stroomden over mijn wangen. Ook Ralph was geëmotioneerd. Door alle emoties kreeg ik huilend een enorme lachbui, eentje waar ik pas vijf minuten later weer uitkwam. We werden ouders! Deze dag, ergens begin augustus 2015, is een van de mooiste van mijn leven. En hoewel ik al smoorverliefd was op mijn vriend, voelde ik vanaf dat moment nóg meer liefde voor hem. Ralph werd de vader van mijn kind. Ons kind.
Mijn zwangerschap verliep geweldig. Ik voelde me goed, had veel energie en genoot van elke minuut. Ik vond het vrolijke 
geschop van mijn baby zó gezellig, dat ik die gekneusde ribben op de koop toenam.

2. Baby in beeld

Vóór mijn zwangerschap was ik geen groot fan van echofoto’s. Toen mijn vriendin zwanger was en de echofoto van haar baby – ongevraagd – onder mijn neus schoof, riep ze: ‘Is het geen beauty!’ Eh… Natuurlijk kon ik me voorstellen dat het voor haar iets bijzonders was. Maar om nou te zeggen dat ik het 
kleine, ondefinieerbare mensje in haar nog platte buik móói vond: ach… Maar mijn echofobie, als zoiets al bestaat, sloeg in een klap om in echoliefde toen wij voor de eerste keer onze baby op beeld mochten zien. Zo’n bijzonder moment! Het kleine ondefinieerbare mensje zwaaide ons toe. Mooi!

3. Daar ben je dan

De veertig weken zaten erop en mijn buik stond op ontploffen. Ralph en ik moesten regelmatig lachen als ik met mijn blote buik voor de spiegel stond. “Die ga je er nooit uit krijgen,” zei hij dan. Over de bevalling had ik me nog niet veel zorgen gemaakt. Ik volgde keurig een hoe-moet-ik-bevallen-cursus, dus met de kennis zat het wel goed. Toch sloeg in de veertigste week opeens de schrik me om het hart. Wat nou als mijn bevalling niet volgens de hoe-moet-ik-bevallen-cursus verloopt? Weet ik dan wat ik moet doen? Veel tijd om daarover na te denken had ik niet en gelukkig nam het moederinstinct het over toen het zover was. Op de eerste zondag van april werd onze zoon 
Jonathan, na een prima bevalling, gezond geboren. De eerste keer dat ik hem zag was nóg magischer dan me was verteld.

4. Nacht zonder slaap

Drie uur na de bevalling mochten Jonah en ik het ziekenhuis al weer verlaten. Vermoeid, emotioneel en vol vragen gingen we voor het eerst met z’n drieën naar huis, waar onze familie ons opwachtte. Omdat het inmiddels elf uur ’s avonds was, hadden we geen kraamverzorgster thuis. Behoorlijk onhandig als je, vooral de eerste uren, over álles onzeker bent. Ralph en ik 
besloten daarom maar om de hele nacht op te blijven. Dit was de eerste van vele slapeloze nachten. Vooral de periode waarin ik borstvoeding gaf, vond ik zwaar. Wanneer moet je slapen? Nu, een jaar later, slaapt Jonah gelukkig prima door. En als hij echt niet kan slapen, krijgt hij soms stiekem nog een fles.

5. Vakantie met kind

Precies twee maanden oud was Jonah toen wij voor het eerst met hem op vakantie gingen. Omdat ik nog niet met hem durfde te vliegen, besloten we met de auto, in twee dagen, naar Zuid-Frankrijk te rijden. Eenmaal onderweg leek dat even het slechtste idee ooit: al bij Utrecht begon meneer te krijsen. Ralph en ik overwogen rechtsomkeert te maken, maar gelukkig bleef het bij deze huilbui en werd de reis alsnog onvergetelijk. We aten kleffe broodjes bij een wegrestaurant, stopten honderd keer voor een schone luier en draaiden ‘Une belle histoire’.
Ook de warmte van de Côte d’Azur, het zwemmen, spelen en 
de onbeperkte aandacht voor elkaar deden ons goed. De enige desillusie die ik had was het ‘even lekker bijkomen’: dat wat je normaal gesproken op vakantie doet. Als je op vakantie gaat met een baby kun je uitslapen, een paar uur rustig zonnen en 
’s avonds tot laat drankjes doen wel vergeten.

6. En… hap!

Omdat ik op internet al veel grappige filmpjes voorbij had zien komen van baby’s die een vies gezicht trekken bij het eten van hun eerste hapje groente, had ik mijn videocamera erbij gepakt toen het voor Jonah zover was. Ik hield een lepeltje verse wortelpuree voor zijn mond en bedenkelijk nam hij zijn eerste hap. Vol verwachting keek ik naar hem. Jonah liet het hapje rustig door zijn mond glijden, slikte het door en deed meteen zijn mond weer wagenwijd open. Niks geen uitgespuugd eten en gekke gezichten. En dus ook geen filmpje dat viral gaat.

7. Crèchetranen

‘Kom Lies, we moeten nu echt gaan,’ hoorde ik Ralph zeggen. ‘Nog héél even,’ zei ik verdrietig terwijl ik door het raam naar Jonah keek. Zijn eerste crèchedag viel me zwaarder dan verwacht. Een halfjaar waren we onafscheidelijk en hoewel ik soms klaagde – ‘Ik heb geen tijd voor mezelf’, ‘Ik kom in de problemen met mijn werk’ – wilde ik niets liever dan mijn kind oppakken en weer mee naar huis nemen. Gelukkig verdween dit vervelende gevoel toen we Jonah aan het eind van de dag op kwamen halen. Hij had een prima eerste dag gehad. Er werd culinair voor hem gekookt (ik zou zo aanschuiven), de leidsters en andere kinderen waren lief voor hem en hij had zelfs goed geslapen. Inmiddels gaat Jonah alweer een halfjaar twee dagen per week naar het kinderdagverblijf en dat is een fijne onderbreking van onze moeder-zoondagen.

8. Koorts & de zorgen

Helaas blijkt ook hier weer een cliché waar te zijn: gaat je kind naar de crèche, dan wordt hij vaker ziek. De eerst keer dat Jonah meer dan 39 graden koorts had was ik zó ongerust. Ralph en ik zaten dan ook met de handen in het haar toen hij na drie dagen nog niet beter was. Midden in de nacht reden we naar de huisartsenpost. Gelukkig bleek er niets anders aan de hand te zijn dan overbezorgde ouders. Met gemengde gevoelens, opluchting en een beetje schaamte, gingen we weer naar huis. Ach, we zullen de eerste niet geweest zijn.

9. Op reis zonder kind

Samen met goede vriend Bastiaan van Schaik vloog ik naar Lanzarote om een programma op te nemen voor de KRO-NCRV.
Aan de ene kant keek ik ontzettend uit naar deze vierdaagse trip en een klein beetje me-time, maar aan de andere kant was ik nog nooit zó ver bij mijn kind vandaan geweest en dat idee maakte me behoorlijk zenuwachtig. Stel er is wat, dan zou het me zeker een dag kosten om weer thuis te komen! Maar ook dit bleek 
natuurlijk alles mee te vallen. Ralph had thuis – met een beetje hulp van moeder en schoonmoeder – de boel onder controle en de opnames waren een feestje. Toen ik midden in de nacht thuiskwam en Jonah zacht door de babyfoon hoorde kuchen (‘Hij 
is écht wakker, Ralph! Hoorde je dat dan niet?’) rende ik naar zijn kamertje voor een dikke knuffel.

10. De kaars op de taart

En dan is je kind ineens één jaar. Hoe dan? Jonah brabbelt, 
zit, staat en kruipt vliegensvlug de kamer door. Hij is officieel geen baby meer, maar een dreumes. Zijn eerste jaar is voorbij-
gevlogen!

Dit artikel is afkomstig uit VIVA Mama 3 – 2017. Je kunt de editie hieronder online bestellen.

»BESTEL VIVA MAMA ONLINE | KLIK HIER «