Loes haar zoontje brak zijn been op de crèche: ‘Hij moet 4 weken 24 uur per dag op bed liggen’

Loes is zwanger van haar tweede kind en heeft een zoon, Maes (2). Op een dag wordt ze gebeld door de kinderopvang: ze raden haar en haar man Bart aan om met Maes naar de Eerste Hulp te gaan, want hij heeft een ernstige smak gemaakt.

Aan VIVA Mama vertelt ze haar exclusieve verhaal.

Het valt vast mee

‘Inmiddels wonen we ruim een jaar in Zweden met ons zoontje Maes. Vrienden vroegen regelmatig voordat we daadwerkelijk vertrokken: “Als je nou daar woont en er gebeurt iets met een van jullie; zie je daar dan niet tegenop?”. Mijn antwoord was steevast: “De kans dat dat gebeurt is zo klein, als er écht iets is dan ben je er met het vliegtuig binnen een paar uur”… Toen werden alle vluchten geschrapt vanwege corona en werden we gebeld door de opvang van Maes. Hij was gevallen, of we hem voor de zekerheid wilden ophalen. We zaten toevallig in het ziekenhuis vanwege een geplande termijnecho (alles echo’s vinden hier in het ziekenhuis plaats). Omdat het niet klonk als spoed besloot ik te blijven voor de echo en Bart ging Maes ophalen. Ik was vrij relaxed en dacht dat het wel zou meevallen. In de tussentijd werd Bart opnieuw gebeld met het advies om toch naar de eerste hulp te gaan.

Zo liep ik met de echofoto’s naar beneden om Bart te bellen terwijl hij inmiddels bij de eerste hulp zat met Maes. Het vervelende was dat vanwege corona maar 1 ouder mee mocht. Het was die dag ontzettend druk waardoor het 1,5 uur duurde voordat duidelijk werd wat er aan de hand was. Er bleek sprake van een complexe bovenbeenfractuur. Omdat Maes voorlopig nog moest blijven mocht ik (eindelijk) naar hem toe.

Komt bijna nooit voor

Maes lag daar inmiddels al uren. Je voelt je zo onmachtig: geen duidelijkheid over hoelang het zou duren, de uitspraken van de artsen waren onder voorbehoud aangezien het een breuk is die weinig voorkomt en we hadden behalve 1 video op de telefoon ook niets bij ons om hem mee te vermaken. Uiteindelijk werd een specialist vanuit huis opgeroepen. Hij gaf het advies om de nacht in te gaan met pijnmedicatie en de volgende ochtend de ingreep plaats te laten vinden.

Ik bleef die nacht bij Maes. Het was de meest heftige nacht ooit. Ik zei voor de grap na afloop (maar meende het wel): je kan beter zelf bevallen dan je kind zoveel pijn zien hebben. Maes’ lichaam reageerde continu met heftige reflexen op het moment dat hij in slaap viel waardoor zijn botten ook bewogen. Hij schreeuwde het uit van de pijn én het gevolg was dat hij angstig werd om te slapen. Met een krijsende, huilende peuter heb ik de nacht doorgebracht; ik zag uit naar de ingreep hoe cru ook want dit was zo sneu.

Vier weken in bed

Gelukkig werd Maes vroeg geholpen. Inmiddels was ook bekend dat het een behandeling zou zijn d.m.v. een bryant tractie. Zijn botten worden (onder verdoving) in de goede positie teruggezet en hij blijft vervolgens vier weken (24/7) liggen op een medisch bed met zijn benen omhoog. Aan beide benen hangen gewichtjes waardoor er licht aan wordt getrokken en de botdelen op natuurlijke wijze genezen.

De ingreep verliep goed. We bleven nog een week in het ziekenhuis. Bart en ik wisselden elkaar ’s nachts af aangezien Maes ’s nachts bijna elk uur wakker was. Na een dag of 3 zag je al verschil. De pijn werd minder, hij bewoog meer en reed zelfs met zijn autootje over de breuk. Ook leek hij het liggen op het bed enigszins te accepteren. Na een week mochten we met bed en al naar huis, zo fijn! Op het moment dat hij ons huis in reed zag je hem helemaal ontspannen. We hebben ons bed ook tijdelijk naar beneden verplaatst met het idee om het dan maar om te dopen tot een zo gezellig mogelijke tijd…

Stickers

Op dit moment hebben we 2 weken (v.d. 4) achter de rug en gaat het veel beter. De pijn neemt af en Maes beweegt veel. Het geluk is dat we allebei al vanuit huis werkten; nu wisselen we elkaar om de dag af wat fijn is aangezien het intensieve dagen zijn omdat hij voor alles afhankelijk is van ons.  Elke avond plakken we een sticker op de aftelkalender zodat hij kan zien wanneer de maand voorbij is. Ook worden we overladen met lieve kaarten en kado’s uit Nederland, vrienden hier zijn betrokken dus dat doet ons echt goed. Een paar weken geleden had ik echt even moeite met de uitzichtloze coronaperiode – nu zet dit wat er met Maes is gebeurd alles weer zo in perspectief, dat ik ons huis, ons leven en het simpele samenzijn enorm waardeer.

Zin in het laatste babynieuws, de zoetste kinderkamers en verrassende winacties? Volg ons op Instagram @vivamama_nl! 

Tekst: Loes Waanders | Beeld: iStock
Tessa (31) is Redactiemanager Online van VIVA en VIVA Mama. Ze woont in Amsterdam met haar man en zoontjes. Ze is moeder van een tweeling, Bodi en Daaf (1). Volg haar dreumesavonturen op Instagram: @tessaheinhuis.