Lynn (32) heeft vijf ouders: ‘Ik durfde niemand papa of mama te noemen’

ouders

Anders dan in traditionele gezinnen kiezen sommige ouders ervoor hun kroost met meer dan twee personen op te voeden. Lynn (32) werd in haar jeugd van ouder naar ouder gesleept en heeft daar nu, zo veel jaar later, nog steeds last van.

Tekst: Jessica Sindelka
Beeld: iStock

“Keuzes maken, ik kan het niet. Vraag me wat we vanavond eten en ik schiet al in de stress. Wat zou de ander willen, is het enige wat ik me afvraag. Ik ben zo gewend me aan anderen aan te passen, dat ik mezelf continu wegcijfer. Maar wat wil ik nou eigenlijk zelf?

Ongepland zwanger

Bijna 33 jaar geleden raakte mijn moeder per ongeluk zwanger tijdens een one night stand op vakantie. Ze had toen een vriend in Nederland. Ik was niet zijn kind, maar hij accepteerde de zwangerschap en besloot om samen met mijn toen 24-jarige moeder de opvoeding op zich te nemen. Maar dat deden ze niet met z’n tweeën. Vrienden van mijn moeder en niet-biologische vader boden aan te helpen. Ze werden er zo nauw bij betrokken, dat ze zelfs de bevalling bijwoonden en in dezelfde straat kwamen wonen, zodat ik makkelijk van huis naar huis vervoerd kon worden.

Van huis naar huis

Toen ik vijf was, scheidden mijn moeder en (niet-biologische) vader. Voortaan zou ik om het weekend naar mijn vader gaan. Mijn moeder had echter geen tijd om zo veel voor mij te zorgen, dus drie dagen per week ging ik naar het andere stel: mijn ‘surrogaat-ouders’. Mijn weekoverzicht zag er als volgt uit: maandag, dinsdag en woensdag was ik bij mijn surrogaat-ouders, donderdag en vrijdag bij mijn moeder en om de week in het weekend bij mijn niet-biologische vader. Daar kwam nog eens bij dat mijn vader regelmatig wisselde van vriendin, waar ook nog weleens kinderen bij hoorden. Zo had ik er soms ineens weer een moeder of zusje bij.

Iedereen bij hun voornaam

Op school vond iedereen mijn thuissituatie maar raar. Ik zat in een klas vol kinderen uit normale gezinnen. Er was een jongen wiens vader was overleden, maar verder had iedereen gewoon één vader en één moeder. Stiekem was ik jaloers dat mijn klasgenoten ‘papa’ en ‘mama’ konden zeggen zonder erbij na te hoeven denken. Ik durfde geen van mijn ouders zo te noemen, uit angst dat ik de anderen tekort zou doen. Daarom noemde ik al mijn ouders maar bij hun voornaam.

Jarenlang verzwegen

Om het verhaal nog ingewikkelder te maken: dat mijn niet-biologische vader niet mijn echte vader was, hoorde ik pas toen ik vijftien was en hij met zijn huidige vrouw trouwde. Ik was woést, zowel op hem als op mijn moeder. Hoe hadden ze dit voor mij kunnen achterhouden? En niet alleen voor mij, ook mijn surrogaat-ouders hadden al die tijd van niets geweten! Ik was ontzettend diep gekwetst. Als ik mijn eigen familie niet eens kon vertrouwen, wie dan wel? Ik besloot per direct bij mijn surrogaat-ouders in te trekken.

Zeven jaar geen contact

Het contact met mijn vader was redelijk snel hersteld, maar mijn moeder heb ik drie jaar lang niet gezien. Later verwaterde juist het contact met mijn niet-biologische vader weer, doordat hij het te druk had met zijn nieuwe gezin. Ik heb hem toen zeven jaar niet gezien, totdat we elkaar toevallig tegenkwamen in de trein. Dat heeft er uiteindelijk voor gezorgd dat ons contact weer vorm heeft gekregen. De band met mijn surrogaat-ouders was al die jaren goed. Toch merkte ik dat ik daar, sinds de geboorte van hun echte dochter, steeds meer een tweede plaats innam.

Op straat gezet

Op mijn achttiende ging ik samenwonen met mijn toenmalige vriend. Toen de relatie na een tijdje stukliep, klopte ik weer bij m’n surrogaat-ouders aan. Ik mocht terugkomen, voor anderhalf jaar. Dat namen ze erg letterlijk: precies een jaar en vijf maanden later kreeg ik de mededeling dat ik nog een maand had om mijn spullen te pakken. Ertegen ingaan durfde ik niet, want ik wilde niet ondankbaar overkomen.

Verjaardagen = stress

Mijn surrogaat-ouders hebben het mijn moeder en niet-biologische vader nooit vergeven dat ze hebben achtergehouden wie mijn echte vader is. Het onderlinge contact tussen al mijn opvoeders is daardoor volledig verbroken. Dat maakte verjaardagen voor mij de stressvolste dagen van het jaar. Al die ouders die niet samen door één deur kunnen: wát een nachtmerrie. Ik lag er een week van tevoren al van wakker. Tegenwoordig komt alleen mijn echte moeder nog langs.

Angst gedumpt te worden

Mijn ouders houden tot op de dag van vandaag vol dat deze manier van opvoeden goed voor me is geweest. De invloeden van verschillende volwassenen zouden me sterk en stabiel hebben gemaakt. Grote onzin: ik kamp enorm met loyaliteitsvraagstukken en hechtingsproblemen. In de relaties die ik heb gehad, durfde ik mezelf nooit helemaal te geven. Altijd had ik het gevoel dat het maar tijdelijk was, dat ik elk moment gedumpt zou kunnen worden. Ook vriendschappen durfde ik niet aan te gaan, uit angst om ingeruild te worden. Op school trok ik altijd op met de zwakkere of gepeste kinderen. Voor het eerst heb ik nu een vriend van wie ik oprecht geloof dat hij van me houdt en voor me gaat. Hij helpt me te ontdekken wie ik echt ben. Ik begin – eindelijk – te geloven dat liefde niet iets tijdelijks is.

Toch nog voordelen

Gelukkig heb ik ook positieve eigenschappen overgehouden aan mijn opvoeding. Zo ben ik ontzettend flexibel en creatief. Wat er ook gebeurt: ik verzin er wel een oplossing voor. Al sinds mijn vijftiende ben ik financieel onafhankelijk, waardoor ik heel zelfstandig ben. Daarnaast kan ik extra genieten van de mooie momenten in het leven, doordat ik vroeger nooit wist hoe lang die zouden duren.

Het mysterie van de biologische vader

Wie mijn echte vader is, heb ik nooit geweten. Hij was barman op een Grieks eiland, meer wil mijn moeder er niet over kwijt. Ik betwijfel of die one night stand überhaupt vrijwillig was, maar eigenlijk hoef ik het ook niet te weten. Ik ben allang blij dat ik inmiddels op eigen benen sta en niet meer afhankelijk ben van al die ouders.”

Ben jij ook opgevoed door meerdere ouders? Lynn zou graag in contact komen met mensen die in een soortgelijke situatie zijn opgegroeid. Stuur een mail naar redactie@viva.nl, dan zorgen wij dat die bij Lynn terechtkomt.

 

Jessica heeft een zwak voor (salsa)dansen, gekke taalfeitjes en de Spaanse cultuur. Voor VIVA schrijft ze over human interest, entertainment, reizen, liefde, seks, eten en al het andere wat haar bezighoudt.