Maaike Timmerman: ‘Ik zet mijn carrière niet aan de kant voor mijn kinderen’

maaike timmerman

Sinds Tom (bijna 2) er is, heeft presentatrice Maaike Timmerman (32) ineens een leven náást haar werk. Toch komt haar carrière niet op het tweede plan, ook niet nu de tweede op komst is.

Tekst: Fleur Baxmeier | Foto’s: Tom ten Seldam

In een zwart shirt en dito 
spijkerbroek komt Maaike het 
restaurant binnen. Loshangende haren, make-uploos gezicht, slank postuur. Kijk je snel, dan zie je haar zwangerschapsbuikje makkelijk over het hoofd, terwijl ze toch half september is uitgerekend. ‘Tijdens de zwangerschap van Tom moest ik bij twaalf weken al een zwangerschapsbroek aan,’ vertelt ze na een slok van haar thee. 
‘Ik was enorm veel aangekomen en dacht dat ik bij kind twee helemaal zou ontploffen. Dat valt erg mee, waarschijnlijk omdat ik een paar weken na de bevalling van Tom heel erg ben gaan lijnen. Ik heb geen echt dieet gevolgd, maar ik ben gewoon gaan letten op wat ik at: geen hagelslag meer op m’n brood, toetjes laten staan, geen koekjes meer in huis halen… Begin dit jaar woog ik acht kilo minder dan voordat ik zwanger was. Daar was ik best trots op.’

Vind je het lastig dat die kilo’s er nu weer bijkomen?

‘Ja! Zo moet ik natuurlijk niet denken, maar in het begin heb ik het daar best moeilijk mee gehad. Ik was niet meer volle bak aan het afvallen, maar ik was er wel superblij mee dat ik zo slank was. Dus dacht ik wel even: shit, nu word ik weer dik. Mijn man werd boos als ik daarover klaagde, want volgens hem is zwanger zijn iets anders dan dik zijn. Maar het voelt toch anders als het jouw lijf is dat verandert. Inmiddels ben ik er wel oké mee, hoor. Doordat ik er slanker ben ingestapt, zal ik ook niet snel zo gigantisch worden als de vorige keer. 
Dat is een geruststellend idee, haha.’

Hoe verloopt de zwangerschap verder?

‘De eerste weken vond ik niet leuk. Net als tijdens de zwangerschap van Tom was ik 24/7 misselijk. Ik kon niet kotsen, maar zat er wel de hele tijd tegenaan. Dat is een heel naar gevoel, al was het op m’n werk wel weer fijn dat ik wist dat ik niet echt hoefde te braken. Bij de vorige zwangerschap had ik steeds de angst dat ik live op tv zou gaan kotsen. Nu was ik er vrij zeker van dat zoiets niet zou gebeuren. Na zo’n dertien weken sloeg dat om. Het ‘zwemparadijs’ was aangelegd, de hormonen daalden en het misselijke gevoel verdween. Eindelijk 
kwam ik op mijn roze wolk.’

Geniet je ervan om zwanger te zijn?

‘Ik vind het bijzonder dat er een kindje in me groeit. Bij de laatste echo zagen we dat onze dochter met haar tenen in haar mondje zat. Dat vond ik heel lief. Ik vind het ook leuk als ik kan voelen dat ze schopt. Verder is een zwangerschap toch ook een beetje afzien. Als mensen zeggen: ‘Geniet van je zwangerschap!’, snap ik dat nooit zo goed. Het is in zekere zin toch ballast, wat je 
met je meedraagt. Op dit moment zit ik in een periode dat ik me goed voel, maar ik weet nu al dat ik straks weer last van m’n rug krijg, niet meer lekker kan liggen en constant moe ben. Dat vind ik niet echt genieten.’

Zie je op tegen de bevalling?

‘Ja. Dat komt door mijn eerste bevalling, want dat was een marathonsessie. Mijn vliezen braken toen we op zaterdagavond 
na een drukke dag onze wijk in reden. Tom bleek in het vruchtwater te hebben gepoept, waardoor de weeën in het ziekenhuis opgewekt moesten worden. De bevalling kan dan wat langer duren, wat in mijn 
geval extreem lang bleek te zijn. Na zeven uur weeën had ik pas twee centimeter ontsluiting en elk uur kwam er hooguit 
een centimeter bij. Ik weet nog dat ik toen dacht: oh nee, dit hou ik niet vol! Daarna kreeg ik een ruggenprik, wat meteen veel verlichting gaf. Ik hoopte zelfs dat ik even kon slapen om bij te tanken, want inmiddels was ik al meer dan 24 uur wakker.’

Gokje: dat bijtanken zat er niet in.

‘Nee, niet veel later kreeg ik uitputtingsverschijnselen: kotsen, bibberaanvallen, klappertanden. Vreselijk! Uiteindelijk werd Tom pas op maandagochtend rond vier uur geboren. Er zijn mensen die zeggen dat je alle ellende meteen bent vergeten als je je baby vasthoudt, maar dat had ik totaal niet. Sterker nog: de eerste week heb ik heel veel nachtmerries gehad over de bevalling. Dan zag ik die artsen weer, met zo’n bouwlamp op me, alsof ik op een slagerstafel lag. Ik 
ben niet snel van de kaart, maar dit was 
zo’n uitputtingsslag. Daar was ik niet op voorbereid. Ik ben altijd gezond geweest, heb nog nooit van m’n leven in het ziekenhuis gelegen en dacht voor de bevalling: 
ik heb vast weer geluk, dit wordt een eitje. Dat viel toch tegen, net zoals de eerste maanden als moeder.’

Wat vond je zwaar aan die eerste tijd?

‘Marten en ik waren de grootste amateurs op babygebied ever. Zo’n pasgeboren baby 
is zo fragiel en breekbaar. Ik was vreselijk onzeker en enorm vatbaar voor alles wat ze bij het consultatiebureau zeiden, omdat ik dacht: zij hebben er verstand van. Maar 
bij zo’n consultatiebureau houden ze ook gewoon een algemeen schema aan, wat niet op ieder kind toepasbaar is. Zo moest Tom op een gegeven moment terug van zes naar vijf flesjes, want zes was volgens hen veel 
te veel. Maar daarna was het elke nacht drama, omdat hij nog honger had. Borstvoeding was ook gedoe en veel harder werken dan ik ooit had gedacht. Het was eerlijk gezegd een beetje overleven.’

Wil je het interview met Maaike verder lezen? Check VIVA Mama 5-2019. Deze editie ligt nu in de winkel of kan je hieronder online bestellen.

»BESTEL VIVA MAMA ONLINE«

banner