Marjolijn: ‘Het liefst wilde ik heel hard gillen, maar dan schrikken de kids zo’

marjolein

We leven met zijn vieren, net als jullie, de afgelopen week in een grote boze droom. Iedereen schrijft erover dus ik ben niet bijzonder hierin. Maar dit blog is wel even mijn uitlaatklep voor nu. Ik word compleet gek hier. Mensen roven de buurtsupermarkten compleet leeg. Geen vers vlees, geen verse groente. Ik kan al een week geen Nutrilon 1 krijgen, die heb ik nu maar online besteld. Mensen gedragen zich hier in de randstad als wilde dieren.

Baby W. wacht al een week op zijn puffertje. Ik heb vanmorgen de apotheek maar gebeld en de single moeder kaart gespeeld. Doe ik nooit, maar zag geen uitweg. Ze staan hier dicht op elkaar in rijen tot aan buiten op medicijnen te wachten. Morgenochtend worden de medicijnen bezorgd. Gelukkig.

Eerlijk: ik heb net echt even boven heel hard gehuild. Het liefst wilde ik heel hard gillen, maar dan schrikken de kids zo. Nu gaat het wel weer. Als mijn dag start wil ik met de oudste gaan zitten om schoolwerkjes te doen. Terwijl rechts baby W. honger heeft en links mini M. allerlei streken uithaalt. DAT GAAT TOCH NIET. Ik heb steeds minder geduld en dan word ik geen leuker mens. Ik probeer zo goed als ik kan ook thuis nog werk te verrichten als er iets van me gevraagd wordt van mijn werkgever. Als m’n collega’s door het scherm konden kijken, hadden ze een rijkelijker vermaak dan Big Brother.

Lees ook: ‘De oudste luistert steeds minder naar míj en steeds meer naar anderen’

Hartverwarmend zijn wel de reacties die ik van jullie krijg als ik op Instagram foto’s plaats van de leeggeroofde schappen hier. Dag in dag uit zijn ze leeg. Een lieve buurvrouw fietst voor mij naar de bakker zodat ik daar niet in de rij hoef te staan met de kids. Volgers uit heel Nederland bieden aan om Nutrilon op te sturen. Oude bekenden appen of ze wat voor mn deur moeten zetten. Een aantal collega’s appt me dagelijks of ze nog ergens mee kunnen helpen of gewoon om te vragen hoe mijn dag was.

Dankjewel lieve mensen, dat jullie nog bestaan tussen de grote groep mensen die nu leven vanuit het standpunt ‘ieder voor zich’. Het ziet er hier met het zonnetje iets vrolijker uit, maar ik heb het gevoel alsof ik met een pijl en boog op mijn rug in de rol van Katniss Everdeen moet kruipen. The Hunger Games 2020 featuring The Single Mama.

‘Wacht maar, wacht maar zegt ze intimiderend’

Ik ben geen vrager om hulp. Ik mis nu ook écht geen man ofzo, helemaal niets van dat. Maar het feit dat er nu mensen genoegzaam in huis zitten met een kast vol zaken die je helemaal niet nodig zult hebben, terwijl een ander niets heeft. Díe mensen maken mij angstig en geven mijn dat eenzame gevoel. Daar zou ik dan af en toe wel eens over willen praten met een volwassene. Man of vrouw whatever. Dus bel ik vaker naar familie en vrienden en los ik at gemis aan interactie maar zo op.

Iedereen laat zich opnaaien. Door die Nederlandse vrouw in Italië bijvoorbeeld die een filmpje online gooit en het land vergelijkt met Nederland. ‘Wacht maar, wacht maar zegt ze intimiderend’. Bangmakeritis is het. En dan van die ‘BN-ers’ met tig volgers die menen dat ze dat moeten delen met hun volgers. In plaats van dat juist díe mensen en voorbeeld geven. Nee ze stoken het vuurtje op. Nederland heeft potverdorie de beste zorg die je je kunt wensen. Daar kun je Italië niet meer vergelijken. Ik neem me voor om hooguit nog een keer per dag het nieuws te kijken. Ik word daar rustiger van merk ik. Zouden meer mensen moeten doen. Hou je taai lieve volgers, dank voor jullie online gezelschap!

Over Marjolijn

Marjolijn (39) is moeder van Mick, dochter M. en baby W. In 2015 besloot ze haar leven drastisch om te gooien en niet langer te wachten op de prins op het witte paard: ze koos voor het single moederschap. Voor VIVA.nl blogt ze over haar avonturen als single moeder en de uitdagingen die zich aandienen. In het dagelijks leven is ze fulltime communicatieadviseur en blogt ze voor haar eigen website The Single Mama, voor (aanstaande) mama’s zonder of mét man.

Lees ook: ‘Soms kun je beter even gehuil of gegil hebben, dan weet je in ieder geval zeker dat er iets stouts gebeurt daar beneden’