Marjolijn: ‘Stiekem hoop ik dat ik niemand tegenkom in de gang’

marjolein

Dertig weken zwanger. Ongeveer een week geleden kwam dat keerpunt weer in mijn vizier. Dat punt waarop ik dacht: ‘Oooooooja, zo makkelijk is het toch allemaal niet!’ Tot week 28 ging het me eigenlijk wel soepeltjes af. Mensen vragen natuurlijk wel bezorgd: ‘Red je het met twee kleintjes erbij en dan zwanger?’ Ja, ik redde me prima. Totdat mijn lichaam vorige week echt wel ff aangaf: ‘Mar, tot hier en niet verder.’

En dat toegeven vind ik heel moeilijk. Ik herinner me nu pas weer dat mijn eerste zwangerschap vergelijkbaar was met deze. De tweede blijkt achteraf het meest relaxt geweest van de drie. Dan sta je in de XL supermarkt, heel rustig niks aan de hand en in een keer ga ik dan hyperventileren. Dan wordt mijn buik heel zwaar, wordt alle bloedtoevoer naar mijn hoofd uitgezet. Zo voelt het tenminste en dan begint het te draaien om me heen. Ik ben blij dat ik nog nooit out ben gegaan, maar ik moet me in zo’n situatie vastklampen aan mijn karretje alsof mijn leven er vanaf hangt.

De enige die beter wordt van mijn zwangerschap is de fabrikant van Rennie.

Hoe kan dat dan? Ik wil overal een verklaring voor. Ja, ik ben zwanger. Maar mijn suiker en ijzerlevels zijn helemaal goed. Mijn kind is geen reuzenbaby en ik ben niet overdreven zwaar geworden. Het enige is een heel lage bloeddruk. Dus ik eet maar kilo’s zoute drop om me beter te voelen, wat mijn maagzuur ook geen goed doet. De enige die beter wordt van mijn zwangerschap is de fabrikant van Rennie. Rotzooi, maar het helpt me nu even. Eten doe ik amper omdat er niet veel bij past. ’s Avonds heb ik sowieso weinig zin, ik lunch hooguit met een broodje en ik dwing mezelf tot een ‘ontbijt’.

Het was de week waarop ik eerlijk heb moeten toegeven dat ik de dagelijkse dingen, die voor iedereen zo simpel lijken, even niet meer kan doen in het tempo dat ik deed. Op mijn werk niet, thuis niet. Ik ben ontzettend moe en bijna heel de dag duizelig. Als ik de hond uitlaat moet ik me vasthouden aan de lantaarnpalen om niet flauw te vallen. Als ik de kindjes wegbreng vrees ik met grote vrezen de twee trappen die ik op moet op mijn oudste te droppen. Van binnen zeg ik dan een schietgebedje op: ‘Please laat ik niemand tegen komen op de gang?!’ Ik schaam me kapot dat iemand me dan ziet uithijgen als een briesend paard.

Kortom; soms voel ik me als een van de hoofdpersonages uit My 600 lb. Life. Niet zozeer qua omvang, maar wel om de klachten die ze hebben en het compleet van de kaart zijn na een klein stukje lopen. En de kindjes? Nou, de jongste weet natuurlijk totaal niet wat er gaande is en wat gaat komen. Maar de oudste zorgt heel goed voor zijn moeder. ‘Mama kijk, ik ga alles netjes opruimen!’ ‘Mama als jij valt kom ik je redden!’ Het kind is drie en zo bezorgd om zijn moedertje. Lieverd!

HERINNER ME ALSJEBLIEFT AAN DEZE BLOG!!!!

Ik ben blij als het medio juli is en ik mijn derde gezond en wel op de wereld heb gezet. En dan komt er weer een tijd dat ik dit allemaal vergeten ben. Want na iedere zwangerschap, na iedere bevalling denk ik: ‘Eitje! Zo moeilijk was het toch niet?’ Dus als iemand me van jullie over een jaar ofzo betrapt op hormonale uitspattingen omdat ik tegen de veertig loop en misschien toch nog wel een kindje zou willen: HERINNER ME ALSJEBLIEFT AAN DEZE BLOG!!!!

Over Marjolijn

Marjolijn (37) is moeder van Mick en baby M. In 2015 besloot ze haar leven drastisch om te gooien en niet langer te wachten op de prins op het witte paard: ze koos voor het single moederschap. Voor VIVA.nl blogt ze over haar avonturen als single moeder en de uitdagingen die zich aandienen. In het dagelijks leven is ze fulltime communicatieadviseur en blogt ze voor haar eigen website The Single Mama, voor (aanstaande) mama’s zonder of mét man. De foto’s van Marjolijn zijn gemaakt door Puur Beeld – Anne Verhoeven.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.