Marjolijn: ‘Zwanger? Ik hobbel gewoon door en denk bij een schopje: ‘Oja jij bent er ook nog!’

marjolein

Ik ben nu 24 weken zwanger, maar soms heb ik niet eens tijd om me te realiseren dat dat écht zo is. Komt dat omdat het al de derde is? Je hobbelt gewoon door en denkt op een gegeven moment, bij een raar gevoel in je buik: ‘Oja jij bent er ook nog!’ Zo ervaar ik de afgelopen weken in ieder geval wel.

‘Ik voel me een strak opgeblazen skippybal’

Ik merk wel dat ik bijvoorbeeld sneller buiten adem en snel moe ben, maar eraan toegeven doe ik dan niet. Iedere vrije dag neem ik me voor om een middagslaapje mee te pakken met de kids, maar uiteindelijk doe ik het dan toch weer niet. Daarnaast voel ik me een strak opgeblazen skippybal, maar dat heb ik iedere zwangerschap gehad. En na twee hele zorgelijke weken om mijn kleine meisje, kwam ik al helemáál niet aan mezelf toe. Sterker nog, ik pakte het virus in de staart ook zelf nog even mee.

Ik vraag niet gauw om hulp, dat zit niet in me. Maar toen mijn moeder me vorige week aanbood om te komen helpen, terwijl ze net een week geweest was, zei ik toch met veel moeite: ‘Ja heel graag!’ Ik maakte me zo’n zorgen omdat mijn meisje naast haar kuurtje voor de oorontsteking het vervelende ROTA-virus op had gelopen op de kinderopvang. Als je dan gaat googelen word je niet vrolijk. Dan lees je dat de vaccinatie dit jaar wordt toegevoegd aan het Rijksvaccinatieprogramma. Iets dat ik ook wel graag had gehad voor mijn kleintje.

‘Ik vind het heerlijk om soms ook nog even kind te kunnen zijn’

Mijn dochter is echt nog een mini dreumes. Ze is erg slank – de helft van andere kindjes in haar groep – en kan dus niet veel hebben. Zo’n vies buikvirus had voor haar dus best naar kunnen aflopen. Gelukkig heb ik haar samen met de huisarts het ziekenhuis uit kunnen houden, maar dat scheelde niet veel. Wat is het dan fijn als je iemand naast je hebt die je steunt. Dat was mijn moeder. Soms besef ik me even goed dat ik heel dankbaar mag zijn dat mijn moeder er nog in volle glorie is voor haar (klein-)kinderen. Hoe oud we ook zijn, we blijven kinderen en als ik ziek ben wil ik maar al te graag écht weer even voelen dat ik ook een kind ben. Van haar.

‘Moeders stoppen nooit met zorgen’

De kleine M. is zo goed als hersteld, maar heeft nog wel een tijdje nodig om weer op gewicht te komen. Oma is weer thuis, zij het ook met last van haar buik door dat rot virus en ik stop de kleine ondertussen lekker vol met alles wat ze wil eten. Iedereen waarschuwde me voordat ik moeder werd, dat je na het krijgen van kinderen nooit meer zorgenvrij bent. En dat is echt zo. Bij het minste of geringste maak je je de grootste zorgen. En dat wordt nooit meer anders. Dat zie ik aan mijn moeder, ze maakt zich altijd nog de grootste zorgen om ons en ook om de kleinkinderen.

‘Mijn moeder is de liefste!’

Dus in dit stralende lenteweekend schrijf ik een blog om alle moeders in het zonnetje te zetten, maar in het bijzonder mijn eigen moeder. Want van jou is er maar één en ik ben je ontzettend dankbaar voor al je hulp en steun. Moeders zijn de liefste en sterkste vrouwen out there en die verdienen niet alleen op Moederdag een pluim!

Over Marjolijn

Marjolijn (37) is moeder van Mick en baby M. In 2015 besloot ze haar leven drastisch om te gooien en niet langer te wachten op de prins op het witte paard: ze koos voor het single moederschap. Voor VIVA.nl blogt ze over haar avonturen als single moeder en de uitdagingen die zich aandienen. In het dagelijks leven is ze fulltime communicatieadviseur en blogt ze voor haar eigen website The Single Mama, voor (aanstaande) mama’s zonder of mét man. De foto’s van Marjolijn zijn gemaakt door Puur Beeld – Anne Verhoeven.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.