Moeder zonder kind: ‘Ik heb weleens gedacht: ik kap ermee, voor mij hoeft het leven niet meer’

Paulien (31) is moeder geworden, 
maar heeft geen baby om voor te zorgen. 
‘Pijke is in mijn buik gestorven.’

Paulien van der Meijden is getrouwd met Janko. Hun zoon Pijke overleed in de 37ste week van de zwangerschap. ‘Ik heb weleens gedacht: ik kap ermee, voor mij hoeft het leven niet meer. Maar ik weet hoeveel pijn het doet iemand te moeten missen, dat kan ik een ander nooit aandoen. De avond dat Pijke overleed, hebben Janko en ik elkaar diep in de ogen gekeken en gezegd dat onze zoon een vader en een moeder verdient. We laten elkaar nooit meer los.

Toen ik ruim 37 weken zwanger was, is het misgegaan. Al een paar dagen voelde ik Pijke wat minder bewegen in mijn buik. 
Ik maakte me weinig zorgen, hij had vast minder plek daarbinnen. Maar op maandagochtend voelde ik intuïtief dat het niet goed ging. Ik was de hele dag emotioneel en ongerust. Na het avondeten konden we naar het ziekenhuis voor een hartfilmpje. Toen ik zijn hartje hoorde kloppen, was ik zo blij. Maar plotseling werd het stil. We zagen nog een paar keer de bloedstromen op de echo. En toen hield alles op. Janko en ik hebben geschreeuwd: ‘Baby, baby kom terug!’ Maar Pijke kwam niet terug. Ons kind was onder onze ogen overleden, alsof hij op ons had gewacht. Ik wist niet waar ik het zoeken moest. Wij hebben vier jaar op hem gewacht. Een zwangerschap is voor ons geen vanzelfsprekendheid, uiteindelijk is het met ivf gelukt. Voor we hem goed en wel hadden leren kennen, waren we Pijke al kwijt.

Hemel huilt mee

Janko belde zijn ouders. Ik zat met mijn telefoon in mijn handen om de mijne te bellen, maar had geen idee hoe ik dit bericht moest brengen. Van dat gesprek kan ik me niets herinneren. Onze ouders zijn meteen gekomen, dat weet ik nog wel. Die nacht zijn we naar huis gegaan met Pijke in mijn buik. Op de parkeerplaats van het ziekenhuis heb ik samen met mijn vader gehuild in de stromende regen. ‘De hemel huilt met ons mee,’ zei papa.

Drie dagen later zou de bevalling op gang worden gebracht. Zo konden we enigszins wennen aan het idee dat ons kind was overleden. Achteraf zijn die dagen goed geweest, ik kon me erop voorbereiden dat zijn oogjes echt dicht zouden zijn. Ik ben bevallen van het mooiste jongetje dat we ooit hebben gezien. Ik was zo trots op onze zoon. Die avond hebben we geen traan gelaten. We waren ouders geworden. Dat onze zoon niet leefde, was niet het belangrijkste. De dag na de bevalling heb ik Janko even de tijd gegeven alleen met zijn zoon te zijn. Toen ik terugkwam, liep hij wiegend met Pijke op de arm. Hij zong voor hem en vertelde over de wereld buiten de ziekenhuismuren. Op dat moment voelde ik een ongekende liefde voor mijn man. We wisten dat we er goed aan deden Pijke niet mee naar huis te nemen. Wel hebben we met een klein clubje mensen een afscheidsbijeenkomst gehouden.

Instorten

Bijna negen maanden heb ik voor dit jongetje gezorgd, ik heb hem op de wereld gezet, ik ben zijn moeder. Hij is overleden omdat de placenta niet goed werkte. Het gemis neemt alle ruimte in en voelt tegelijkertijd ontzettend leeg. Ik ken mezelf niet meer terug. Vriendschappen zijn veranderd. Steun uit onverwachte hoek kan me verwonderen. Om ons heen krijgen veel mensen kinderen. Negen weken na de geboorte van Pijke zijn we samen op kraamvisite gegaan, een vriendin was bevallen van een tweeling. Bij binnenkomst kregen we allebei een jongetje in onze armen. Zo fijn. Een kleine baby om mee te kroelen. Na dat bezoek stortten we in. Niet om deze baby’s, die horen bij hun eigen moeder, maar om het gemis van onze zoon.

Ik vertel graag over mijn zoon, net als iedere andere moeder. Verdrietig kun je me niet maken, dan ben ik al. Laat me alsjeblieft praten over Pijke, dat is het grootste cadeau dat mensen me kunnen geven.’

In VIVA Mama 3 vertellen ook Lisette en Inge over het verlies van hun kindje. Het nummer kan je hieronder online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«

Beeld: IStock