Monique Smit: ‘Ik ben doodsbang voor de bevalling’

Na de geboorte van zoon Noah (3) was de roze wolk behoorlijk grauw. Nu is Monique Smit (30) zwanger van de tweede en ze hoopt dat het deze keer beter gaat. Aan borstvoeding begint ze in 
elk geval niet meer.

Tekst Fleur Baxmeier | Foto Suzanne Rensink

Monique komt exact op tijd binnen 
bij palingrokerij annex restaurant Smit-Bokkum in, waar kan het ook anders, Volendam. Ze is 24 weken zwanger, maar 
er is amper een buik te bekennen. ‘Ik voel me pas net een beetje goed,’ zegt ze nadat ze een kop thee heeft besteld. ‘Kotsmisselijk, de hele tijd. Ik heb geleefd op zes crackers per dag. Daar had ik me al op voorbereid, want tijdens mijn eerste zwangerschap had ik dat ook. Toen was het nóg erger. Zelfs water vond ik vies. Net als de vorige keer kreeg ik medicijnen om maar iets binnen te houden. Door al dat overgeven heb ik ook nog amper een buik. Dat kun je zien als een voordeel, maar ik word liever tonnetjerond dan dat m’n kind niet goed groeit.’

Is de baby in gevaar geweest?

‘Nee, totaal niet gelukkig. Tijdens de zwangerschap van Noah waren de artsen daar wel bang voor. Ik moest steeds naar het ziekenhuis om groeiecho’s te laten maken. Omdat het mijn eerste zwangerschap was, werd ik daar onzeker van. Dat bleek achteraf nergens voor nodig, want hij woog bijna zeven pond. Toen dacht ik: waar hebben we het nou de hele tijd over gehad? Ik maak me dus geen zorgen, maar word wel moe van mensen die negatief reageren als ik een foto van m’n buik post op Instagram: ‘Eet je wel?’ Of: ‘Ben je überhaupt zwanger?’ Dat komt waarschijnlijk van vrouwen die zelf dertig kilo zijn aangekomen en iets kwijt willen, maar geloof mij: ik zou willen dat ik die misselijkheid had kunnen overslaan en dikker was geweest.’

Kun je er nu een beetje van genieten?

‘Wat ik leuk vind, is dat ik de baby voel bewegen. Bij Noah lag de placenta ervoor, waardoor ik tot 25 weken niets voelde. 
Dat was niet zo gezellig. Nu denk ik dat 
er een voetballer in mijn buik zit, want ik voel al vanaf de zeventiende week getrappel. ’s Avonds zie je mijn buik op en neer gaan. Dat vind ik superleuk. In die zin geniet ik ervan, ook omdat ik er inmiddels vertrouwen in heb dat alles goed gaat komen. Voor deze zwangerschap heb ik een miskraam gehad. Het ging mis op de verjaardag van Martijn, dus we hadden een huis vol visite. Ik ben altijd van de problemen, Martijn zoekt naar oplossingen. Hij zei: ‘Nee joh, komt goed, we zien het morgen wel.’ Maar het kwam niet goed. Het was nog heel vroeg in de zwangerschap, na twee maanden, maar dat vond ik toch heel heftig.’

Was je bij deze zwangerschap bang dat het weer mis zou gaan?

‘Ja, ik was ontzettend onzeker. Weet je 
wat het is? Het woord miskraam kwam 
in mijn woordenboek niet voor. En dan ineens krijg je er eentje. Martijn is net als 
de verloskundige heel praktisch ingesteld 
en zei: ‘Dan was het niet goed en moet je 
blij zijn dat het is weggegaan.’ Maar ik was erg verdrietig en emotioneel: ‘Het was toch mijn kindje!’ Omdat ik een miskraam had gehad, mocht ik bij deze zwangerschap wat vaker een echo laten maken. Dat was fijn, maar alsnog durfde ik pas na drie maanden te accepteren dat het nu wel zou blijven zitten. Tot die tijd lukte het me niet eens 
om te denken aan de datum waarop ik 
ben uitgerekend. Ik was veel te bang om daarmee onheil over mezelf af te roepen.’

Wil je het interview met Monique Smit verder lezen? Check VIVA Mama 3-2019. Deze editie ligt nu in de winkel of kan je hieronder online bestellen.

»BESTEL VIVA MAMA ONLINE«

Op de hoogte blijven van de leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.