Nieuw voor Nynke: Druk

“Het is een ratrace,” appte een vriendin die sinds een paar dagen weer aan het werk was. “Oh yeah,” antwoordde ik, liggend op de bank, terwijl ik van vermoeidheid mijn telefoon op mijn gezicht liet vallen.

Ik hou helemaal niet van de ‘hoe doe je het toch allemaal?’ vraag. Ik hou ook niet van gemekker over de combinatie werk en gezin. Gewoon, omdat ik er zelf voor heb gekozen. En ik ben ook nog eens freelancer. Ik kan mijn eigen tijd indelen. Ik heb twee dagen per week de tijd om mijn kind naar de opvang te brengen en ook weer op halen. Ik zit nooit zenuwachtig in de file omdat ik te laat bij het kinderdagverblijf zal zijn. Nee, alles is goed geregeld. Als ik aan het werk ben, is mijn vriend er om Janne op te vangen, of zijn de opa’s en oma’s er.

En ik heb de luxe dat Janne naar de opvang gaat. Een paar maanden geleden moest ik nog werken op de momenten dat zij sliep. Zodra zij haar ogen dichtdeed, rende ik naar mijn laptop om die ene deadline te halen. En als ze voordat ik klaar was met typen al wakker werd, probeerde ik mijn aandacht te verdelen tussen kind en tekst. Waardoor ik me dubbel schuldig voelde: ik besteedde niet genoeg aandacht aan mijn kind, en niet genoeg aan mijn werk.

Nu is het duidelijk: past er iemand op Janne, dan ben ik aan het werk. Ben ik bij haar? Dan kan de rest van de wereld de spreekwoordelijke tering krijgen. Dan gaat de telefoon uit.

En toch. Het blijft als freelancer moeilijk inschatten hoeveel werk je aan kunt. En dat werk komt ook nog eens in golfbewegingen. De ene week slenter ik fluitend door het leven. De andere week heb ik zestien deadlines en een bulk administratie, en stort ik elke avond om acht uur doodmoe ter aarde.

Het is een kwestie van gewenning, ik weet het. Maar als ik bedenk dat ik vóór Janne al dacht dat ik het druk had, dan moet ik zo onbedaarlijk om mezelf lachen. Toen kon ik nog wel eens uitslapen tot een uur of negen. Toen kon ik nog wel eens een rondje op de racefiets weg. Toen hoefde ik ’s ochtends alleen mezelf maar aan te kleden.

In een paar maanden tijd is mijn leven ineens een veel moeilijkere puzzel geworden. Maar als alle puzzelstukjes in elkaar passen, dan ben ik zo vreselijk gelukkig. Als ik blij word van mijn werk, en nog tijd heb om een stuk met mijn dochter te wandelen, lijkt alles ineens ontzettend te kloppen. Tot een vriendin laatst zei: “Ja, met één kind denk je dat je het druk hebt. Maar het wordt pas echt druk als je er minstens twee hebt.”

Ik denk dat ik daar nog maar even mee wacht.


Journalist en schrijfster Nynke de Jong (31) blogt voor VIVA Mama. Ze woont samen met Tom en is onlangs bevallen van dochter Janne. 

Dit is de laatste blog van Nynke op deze plek (want: druk!), maar in VIVA Mama kun je haar columns blijven lezen.

Lees ook: