Nikita’s onderbuikgevoel in de zwangerschap klopte: ‘Ik heb intens gehuild aan het bed van Jill’

Nikita had een bijzondere zwangerschap. Aan VIVA Mama vertelt ze exclusief haar hele eerlijke verhaal.

‘Vanaf het begin van mijn tweede zwangerschap wist ik dat deze zwangerschap anders zou zijn, anders dan bij anderen en vooral bijzonder. Waarom ik dat gevoel had, dat kon ik niet verwoorden, ik wìst het gewoon diep van binnen.

Tweeling

Al snel bleek tijdens onze eerste echo dat we zwanger waren van een tweeling. Een shock door mijn lijf, maar direct een automatische switch in mijn hoofd. Ik dacht alleen maar: waar 4 monden gevoed kunnen worden, kan er ook wel een vijfde mond bij. De shock maakte daarom plaats voor euforie en blijdschap. Helaas was dat geluksgevoel maar van korte duur.

We zagen vrij snel tijdens een echo dat er een groot verschil zat in de grootte van de vruchtjes. Jill was wel 5 keer groter dan het kleinste vruchtje en ook zagen we al snel dat het hartje van kleinste vruchtje zwak klopte. En dat was geen goed teken. Ons werd verteld dat we rekening moesten houden dat Jill haar twee-eiige tweelingzusje het vermoedelijk niet zou redden in mijn buik. En dit klopte, binnen enkele weken wist ik het zeker. Ik voelde mij anders, ik wìst dat het kleintje (Sterre 💫) haar hartje gestopt was met kloppen en dat Jill alleen was over gebleven met een kloppend hartje in mijn buik. Dit gevoel werd de volgende dag bevestigd met een echo, het hartje van Sterre klopte niet meer en Jill groeide veilig door in mijn buik.

Miskramen

In mijn leven heb ik al vaker te maken gehad met miskramen, maar niet van deze aard. Mijn lichaam had het vruchtje als het ware opgenomen. Ik heb geen bloedverlies gehad, geen werkelijk voelbare miskraam. We hebben het vruchtje nog tot de 28 weken echo zien zitten maar ineens bleek ze met 30 weken te zijn “verdwenen”. Ook was er geen enkel spoor meer te bekennen van het vruchtje in de placenta na de bevalling.

Maar eerst nog de bijzondere zwangerschap. Ons leven ging door en ik probeerde te genieten van de zwangerschap, ik had wel heftige bekkeninstabiliteit maar verder verliep alles prima. Alleen alles was anders. Ik had geen nesteldrang en ik kreeg het babykamertje maar niet af. Ik wìst nog altijd dat er ìets aan de hand was en dat stond los van het verlies van Sterre. Ik had al vrij vroeg in de zwangerschap naar mijn moeder uitgesproken dat er iets met het kindje (Jill) dat groeide in mijn buik aan de hand was. Maar ik kon niet vertalen wat dit gevoel dan was, ik kon haar namelijk ook niet visualiseren. Ik wìst het van binnen dat er iets “mis” was maar ik wist ook dat ik er pas achter zou komen op het moment dat ze geboren zou worden. Alle echo’s waren goed en ook de nekplooimeting was perfect. Niets bleek mijn onstuimige gevoel te bekrachtigen.

Bevalling

De laatste paar weken van mijn zwangerschap kwam ik dagelijks onder controle van de gynaecoloog omdat de baby te rustig was in mijn buik, elke dag moest ik een scan ondergaan, maar niemand wist waarom de baby zo rustig was in mijn buik.  De gynaecologen die ik sprak wilden mij allemaal met 37 weken al inleiden omdat ze geen verklaring hadden voor de stille baby. Maar ik wìst dat mijn buik nog altijd de beste couveuse was voor haar en ik zag de noodzaak niet. Met 38,5 weken zwangerschap bleek ik al 40 uur met gebroken vliezen rond te lopen en werd ik ingeleid. Deze inleiding was loodzwaar, bevallen is nooit een pretje maar de urenlange weeënstormen die ik ondervond waren ondraaglijk. Ik bleef op 3 centimeter ontsluiting zitten en vanuit wanhoop vroeg ik alsnog om ruggenprik. Op het moment dat ik dit besluit had genomen, greep ik naar mijn kruis en voelde ik persdrang. Ik schrok want 4 minuten geleden zat ik nog maar op 3 centimeter ontsluiting en nu had ik persdrang! Met 3 centimeter mag je niet persen… De paniek schoot door mijn lijf. Maar toch bleek ik ineens op 10 centimeter te zitten, ik perste twee keer en toen werd Jill geboren.

Haar navelstreng was ontzettend kort en ze kon enkel op mijn vulva gelegd worden. De gynaecoloog liet mij Jill zien en ik weet nog dat ik haar zag en dacht “oh, jij bent prachtig maar wel anders…” Jill was pimpelpaars en werd gelijk onderzocht. Mijn partner trok wit weg, ik was blij en keek naar mijn partner Arjen. Hij zei direct dat hij zag dat Jill Downsyndroom heeft. Ik schrok en werd boos omdat Jill nog in de “kreukels” van de bevalling lag en pimpelpaars was, wie dacht hij wel dat hij was door Jill direct na de geboorte een “label” te geven?! Maar toch voelde ik diep van binnen dat hij wel eens gelijk kon hebben, dat dit dat onstuimige gevoel kon zijn waar ik 9 maanden mee rond had gelopen.

Huilen

Ik bestudeerde de lichaamstaal van de kinderarts die Jill aan het onderzoeken was (een standaard procedure bij langdurig gebroken vliezen i.v.m. infectiegevaar) maar ik kon niets opmerken. Hij zei dat Jill prima in orde bleek te zijn en ze werd bij mij gelegd in mijn bed. Eenmaal een voeding verder en toen ik gewassen was werd ik samen met Jill naar onze kraamkamer gereden. Arjen schrok want Jill bleek weer grauw paars weg te trekken terwijl ze bij mij sliep. De kinderarts kwam op dat moment binnen en griste Jill bij mij weg en legde haar op het verschoonkussen. Jill kleurde vrijwel weer direct mooi roze maar moest per direct mee naar neonatologie voor verder onderzoek. Ik was tè euforisch om te begrijpen wat er aan de hand was en dacht dat Jill snel weer terug zou zijn.

Wat er de volgende 6 uur gebeurd is ben ik kwijt, dat is werkelijk een zwart gat in mijn geheugen. Ik weet enkel nog dat mijn moeder langs kwam met onze oudste dochter Lilly-Ann en dat ik een kadootje kreeg maar verder ben ik alles kwijt tot 22 uur in avond toen ik met hevige naweeën en hevig vloeien vanuit plotselinge paniek zelfstandig naar neonatologie ben gestrompeld. Jill lag aan alle toeters en bellen die ik mij kon bedenken. Zoveel draadjes, apparatuur, een monitor, zuurstof, alles wat je maar kan bedenken. Ik heb intens gehuild aan het bed van Jill. En ik zag wat Arjen eerder al had gezien. Ergens diep van binnen stelde het mij gerust maar ook wist ik dat dit een lange weg kon gaan worden en miste ik mijn baby op mijn huid. Ze werd nog geen uur later na de geboorte bij mij weggenomen, ik miste haar leven in mij, naast mij.

Ziekenhuis

Jill bleek een prematuur ademhalingscentrum te hebben in de hersenen. Dit terwijl Jill geen prematuur kindje was maar door haar Downsyndroom (welke als snel werd gediagnosticeerd) een achterstand had, waaronder dus ook in het ademhalingscentrum. Dit was dus mijn onderbuikgevoel waar ik de gehele zwangerschap mee heb rondgelopen: Downsyndroom én een prematuur ademhalingscentrum. Daarnaast bleek Jill te weinig soldaatjes in het bloed te hebben waardoor zij van nature enorm vatbaar is voor het oplopen van virussen en kwetsbaar te zijn voor schadelijke bacteriën. Dit resulteerde dat Jill haar eerste levensjaar 9 lange ziekenhuisopnames heeft gehad en er daarna nog velen hebben gevolgd. Ik heb in de ziekenhuizen gestreden voor de juiste zorg voor Jill en de verkeerde diagnoses die keer op keer werden gesteld, met mijn eigen medische achtergrond en grondige research bleken artsen er te vaak naast te zitten en heeft mijn intuïtie te allen tijde gelijk gehad omtrent diagnostiek en de behoeftes die wel belangrijk waren voor Jill. Ook heeft Jill het eerste jaar thuis aan de monitor geslapen i.v.m. een te laag zuurstofgehalte in het bloed en een vorm van apneu.

Het feit blijft, als ik die ruggenprik had gekregen tijdens de bevalling, dat Jill naar alle waarschijnlijkheid niet meer had geleefd bij de geboorte. Dat ik in een fractie van enkele minuten van 3 naar 10 centimeter ontsluiting vloog, is voor ons een wonder. Ook LA Jill wel met 37 weken was gehaald waren haar overlevingskansen aanzienlijk kleiner geweest. Er zat een engeltje op Jill haar schouder, dat weten we wel zeker. Wellicht haar Sterre tweelingzusje. En we zijn ervan overtuigd dat Sterre ook Down moet hebben gehad.

PTSS

Vrij snel na de geboorte van Jill ben ik psychisch heel ziek geworden, ik kampte met een PTSS rondom de geboorte van Jill en ik werd gediagnosticeerd met OCD (ernstige agressieve dwanggedachtes) en een zware postnatale depressie. Ik was werkelijk zo ziek dat ik eigenlijk opgenomen moest worden, maar weigerde ik dit aangezien Jill mij nodig had en zij mij overeind hield. Ik heb nooit medicatie geslikt voor mijn slechte psychische toestand die ik heb meegemaakt, dat weigerde ik aangezien Jill mijn melk kreeg. De rustmomenten samen, de hormonen die vrijkomen in je lijf tijdens het geven van borstvoeding en de liefde die stroomt tijdens het voeden hebben mij genezen. Daar ben ik absoluut van overtuigd.

Tevens ben ik absoluut een voorstander van het normaliseren van borstvoeding en gaf ik Jill gerust nog in het openbaar een slokje melk. In onze westerse landen is dit veelal nog taboe en ik hoop een mooi aandeel te hebben om dit taboe te doorbreken. Het feit blijft dat het geven borstvoeding ons leven drastisch en in zeer positieve zin heeft veranderd. Naast dat het mij heeft geholpen te genezen en Jill haar redding ook de borstvoeding is geweest, heb ik dat eerste drinkmoment bij mij vast weten te leggen in moedermelksieraden. Wat vrij snel na lancering van de moedermelksieradenlijn SoLilly resulteerde en voor mij meer dan een fulltime job is geworden waar ik al 5,5 jaar lang 60 uur per week mijn ziel en zaligheid in mag stoppen.
Inmiddels heb ik al meer dan elfduizend DNA sieraden mogen maken voor binnen-en buitenland waaronder 90% moedermelksieraden (van de moeder zelf), haarlok sieraden, as sieraden van overleden dierbaren, sieraden met baby of puppy tandjes, gecapsuleerde placenta sieraden en zelfs Cryo sieraden van IVF embryo’s.

Intens

Jill is inmiddels 5,5 jaar jong en ze ontwikkelt zich fantastisch. Haar weerstand is van nature nog niet zoals we het graag zouden willen zien door haar te kort aan witte bloedlichaampjes en daarom krijgt Jill al 2 jaar een onderhoudskuur antibiotica waar zij fantastisch op kan functioneren. Ze is vrijwel nooit meer ziek en is erg vrolijk. Ze maakt nog elke dag grapjes over mijn borsten als we samen in de douche staan, ze heeft mijn borsten toen ze 3 jaar was een naam gegeven. Appele en Elke. Ze giert hierom van de lach.

Het leven met een kind met Down is fantastisch en intens tegelijk. Geen enkele dag is hetzelfde. Jill kostte mij in één klap tien jaar van mijn leven maar had mij al vrij snel 20 jaar teruggegeven. Ik ben al heel wat lachrimpels rijker. En Lilly-Ann? We hadden ons geen lievere en meest zorgzame zus voor Jill kunnen voorstellen als zij.

Tekst: Nikita Boelens | Beeld: Schots en Scheef fotografie
Tessa (31) is online content coördinator van Viva en Viva Mama. Ze woont in Amsterdam met haar man en zoontjes. Ze is moeder van een tweeling, Bodi en Daaf (1). Volg haar dreumesavonturen op Instagram: @tessaheinhuis.