Patricia’s column: Alleenstaande moeder

patricia

Ik stond de nasi van gisteravond op te bakken, toen er een appje binnenkwam: ‘Schat, ik ga nu naar een klant, ben met een uurtje terug, eten komt later wel.’ Als ik mazzel had, lag Lóa over een half uur in bed en kon ik me in een schuimbad laven aan een fijne serie voor de man thuiskwam. En intussen lekker het aangekoekte snot en de resten appelstroop uit mijn haar boenen. Dat kan ook prima als de mannelijke wederhelft thuis is, maar zo denkt een vrouw nu eenmaal na een mamadag. In termen van: even tijd voor jezelf. Zeker als het kind in kwestie de hele dag je been boomknuffelt, omdat het om onduidelijke reden al twee dagen verhoging heeft. Dus hup, snel wat eten in dat mondje, beetje appelmoes eroverheen dan gaat het sneller, en naar bed. Het gaat toch altijd langzamer dan je denkt. Toen mijn grote teen twee uur later eindelijk het hete badwater raakte, besprong me de lugubere gedachte dat Rick misschien wel iets was overkomen. Ik bedoel, waarom was hij nog niet thuis? Ik belde hem drie keer, maar kreeg zijn voicemail. Ja hoor, daar had je het al. In de verte hoorde ik een ambulance. Ik snelde me uit bad en ging rusteloos aan de keukentafel zitten met daarop de pan nasi, afgedekt met aluminiumfolie. Om me heen lag het speelgoed van Lóa dat ik zometeen voor de honderd miljoenste keer zou opruimen. Voor de televisie op de grond haar flesje, de melk druipend aan de speen. Ik keek naar haar witte kinderstoel, die Rick op een zondagmiddag vloekend in elkaar had gemept (help, mijn man is geen klusser) en nu wiebelde als een antiek schommelpaard. Ik zou er toch niet ineens alleen voor staan? Gejaagd trok ik alle lades open op zoek naar een sigaret. Dit was een mooi moment om het roken weer op te pakken. In het bureau van Rick vond ik een pakje. Toen ik er eentje aanstak met het gasfornuis werd Lóa als een loeiende sirene wakker. Zie je wel, zij voelde het ook. Er was iets met haar vader gebeurd. Ik appte zijn compagnon: ‘Weet jij waar Rick is? Hij is nog steeds niet thuis en onbereikbaar. Ben beetje ongerust.’ Geen reactie. Noch van zijn beste vriend die ik, nu ik toch bezig was, ook een berichtje had gestuurd. Ik schonk mezelf een borrel in met een speenzuigende Lóa op mijn arm. Oh god, ik gleed nu al af. Ook mijn realiteitszin begon langzaam te verdwijnen. Bijna middernacht nu. Ik kon alvast wat Amsterdamse ziekenhuizen bellen? Net toen ik wilde gaan googlen voor telefoonnummers, hoorde ik de sleutel in het slot. Nou ja, twee keer ernaast en bij de derde keer erin. “Hoi schat,” dubbeltongde Rick. “Was gezellig vanavond. En hier?” Ik kon hem wel vermoorden. Maar dat zou stom zijn. Want dat hij niet in de kreukels lag, was een hele opluchting.

Patricia van den Broek, VIVA’s adjunct-hoofdredacteur
patricia@viva.nl
Twitter: @patriciavdbroek

VIVA Mama 4 ligt nu in de winkels. Online bestellen kan hier.