Patricia’s column: Schrikbeeld

patricia

Sinds ik heb gebaard, ben ik veranderd in een softy. Als er op tv iets vreselijks met kinderen gebeurt, kun je me opvegen. In mijn favoriete dokterssoap ‘Grey’s Anatomy’ komen nogal wat zieke prematuurtjes voorbij. Toen er laatst een het leven liet, had ik snotterend een hele keukenrol nodig. En dan is er de serie ‘Missing’ waarin een vierjarig jongetje op vakantie in Frankrijk wordt ontvoerd. Ik vraag me elke aflevering af waarom ik mezelf zo martel door vrijwillig naar deze levende nachtmerrie te kijken. Het enige wat ik bij de aftiteling wil, is Lóa uit bed halen, haar dicht tegen me aan drukken en mijn neus begraven in die Zwitsalhaartjes van d’r. Erg hè?

Nu ik toch bezig ben: ik kan ook niet meer tegen de drukte in mijn buurtje. Als ik op zaterdag ostentatief vloekend met de kinderwagen door de mensenmassa slalom, jammer ik bij thuiskomst dat ik verlang naar rust en ruimte. Terwijl ik het mezelf hoor zeggen, vraag ik me af of er een ander persoon in mij gevaren is. Rust en ruimte? Vorig jaar riep ik nog dat ik nooit de stad uit zou gaan.

Maar ik riep wel meer. Dat ik, ook al was ik straks moeder, nog elke week in de kroeg zou zitten. Nam ik die baby toch gewoon mee? Over de vriendin bij wie haar sexleven na de bevalling compleet was ingestort, deed ik lacherig. Zou mij niet gebeuren. Ik ging niet veranderen als ik een kind had. Moeders die dat wel deden, waren mijn schrikbeeld. Moet je me nu zien. Eens per week naar de kroeg? Kuch. En neem dat sexleven. Zodra er een baby uit je onderkant is gekomen, kijk je er toch anders naar. Dat wat eerst stond voor sex is nu een schimmige twighlight zone tussen geboorte en lust. Ik vind dat een verwarrende combinatie. En als het dan een keer zover is, ben ik bang dat ik aan Lóa denk. Wat ik daardoor dus heel vaak doe. Knappe Harry die mij op dat moment weer op het sexspoor krijgt.

Laatst las ik op het Viva-forum over een jonge moeder van wie het libido na de bevalling een dieptepunt had bereikt. Zij en haar man deden het nog maar een keer per week. Een keer per week! Aan alle stellen die na de geboorte van hun baby meteen weer aan de boemel gaan: respect. Ik heb vaak wel wat beters te doen. Bijslapen bijvoorbeeld. Of series kijken die ik eigenlijk te eng vind. Soms vraag ik me af of die stellen niet gewoon verzinnen dat ze het één keer per week doen. Net als moeders die geforceerd roepen dat ze exact hetzelfde zijn als voor de drop off. Alsof het een tekortkoming is wanneer je wel verandert. Het is best wel lekker om dat los te laten.

Een paar weken geleden vond ik mezelf met vriend en kind terug in de polder, op een winderige lap grond die we overwegen te kopen. Op dat stuk weiland fantaseerden we ons droomhuis. Weg van de stad, weg van de drukte. Met ruimte voor Lóa om – gele regenlaarsjes aan – te spelen tussen de schapen en de koeien. En zo stond ik ineens in mijn eigen schrikbeeld best wel gelukkig te wezen.

Patricia van den Broek, VIVA’s adjunct-hoofdredacteur
patricia@viva.nl
Twitter: @patriciavdbroek