Roxeanne Hazes: ‘Soms is het moederschap slopend, vooral met het slaaptekort’

 

Ze neemt geen blad voor de mond, is grappig en eerlijk en schuwt geen taboes. We zijn dan ook héél blij met onze nieuwe columnist: Roxeanne Hazes (26). Een openhartig gesprek met de zangeres én haar grote liefde Erik Zwennes (33).

Lees ook: Vers van de pers: Roxeanne Hazes is de nieuwe columniste van VIVA Mama

Wat kunnen we van jou verwachten als columnist?

Roxeanne: ‘Het is de bedoeling dat ik alles ga vertellen wat ik meemaak met een baby. Daarbij laat ik ook zien hoe slopend het soms is, vooral met al het slaaptekort. Ik denk dat het voor andere moeders prettig is om te lezen dat het bij een bekende Nederlander ook niet altijd goed gaat, in plaats van alleen maar mooie plaatjes van een slapende baby te zien.’
Erik: ‘Die Instagram lifestyle is er al genoeg. Het is fijn om te weten dat er ook een andere kant is. Dat vonden wij ook, de eerste weken als ouder ben je toch op zoek naar herkenning of verhalen die zelfs nog iets erger zijn dan de jouwe.’
Roxeanne: ‘Ik wil andere moeders met mijn columns een knuffel geven en zeggen: ‘Je doet het goed, twijfel daar niet aan.’ En ik zal taboeonderwerpen ook niet uit de weg gaan. Daarom begin ik in deze VIVA Mama met een column over mijn miskraam. Zo is het bij ons begonnen en dat heeft veel impact op ons gehad.’
Erik: ‘De eerste keer dat je samen zwanger bent, ben je superblij en ook gezond naïef. Je denkt er niet over na wat er mis kan gaan.’
Roxeanne: ‘Omdat je weinig over miskramen hoort, denk je: dat zal mij wel niet overkomen. Terwijl een van de vijf zwangerschappen eindigt in een miskraam. Ik wist meteen dat het mis was toen ik enorme steken in mijn buik voelde. En dan kom je in het ziekenhuis, waar je ontzettend lief wordt opgevangen. Maar tegelijkertijd is het ook heel hard, want het ging letterlijk zo van: ‘Wil je op de natuurlijke weg bevallen of wil je de natuur een handje helpen?’ Ik werd met vier tabletten naar huis gestuurd, die ik vaginaal moest inbrengen om baarmoederkrampen op te wekken. Ik ben maar op bed gaan liggen met een groot maandverband en een matrasbeschermer, want je verliest heel veel bloed. Het was mensonterend.’
Erik: ‘In Hollywood-films zie je mensen die een miskraam krijgen op de wc zitten. Ze zijn het kwijt en gaan door met hun leven. Je beseft vooraf niet dat zoiets ook tweeënhalve week kan duren. Bij Rox duurde het zelfs tweeënhalve maand voordat ze helemaal hersteld was. Gelukkig hebben we in die periode veel aan elkaar gehad, waardoor we het niet als een trauma zien, zelfs niet als een zwarte bladzijde. Het heeft ons alleen maar sterker gemaakt.’

Jullie wisten al snel dat jullie samen een kind wilden?

Roxeanne: ‘Klopt, bij ons ging alles snel. We hadden een heftige start, omdat ik verliefd werd op Erik terwijl ik nog in een andere relatie zat. Maar ik voelde al snel dat hij de liefde van mijn leven is en voor Erik kiezen is de beste beslissing geweest die ik kon nemen. Ik zeg weleens: ‘Ik zou jou in nog duizend levens kiezen.’ Na een paar maanden vroeg Erik me ten huwelijk en ik zei volmondig ‘ja’. Vrij snel daarna zijn we gestopt met anticonceptiemiddelen. De eerste keer was ik na een week al zwanger, dus dat ging ontzettend snel.’
Erik: ‘Die beginperiode was een klotetijd en duurde voor mijn gevoel veel te lang. Aan de ene kant was het te gek, want je bent ontzettend verliefd, maar tegelijkertijd kun je niet zijn bij degene bij wie je wil zijn. Maar ik heb wel altijd geloofd dat het goed zou komen, anders ga je niet zo hard voor elkaar vechten. Ik zei vannacht nog tegen haar: ‘Mijn doel zal elke dag zijn om jou te laten voelen hoe bijzonder en belangrijk je voor ons bent.’’

Was je gestrest over een nieuwe miskraam toen je de tweede keer zwanger raakte?

Roxeanne: ‘Heel erg. De eerste keer heb ik de test alleen gedaan, maar de tweede keer durfde ik dat niet. Omdat we door de miskraam onder de noemer ‘medisch’ vielen, kregen we al bij zes weken een echo om te zien of het vruchtzakje überhaupt gevuld was. We waren zo nerveus, ik dacht alleen maar: stel dat het weer niet goed is? En dan zie je voor de eerste keer zo’n hartje kloppen… We vielen allebei stil, zo blij waren we. En toen zei de verloskundige: ‘Vergis je niet, het kan nog steeds misgaan.’ Dat vond ik naar om te horen. Laat ons even blij zijn!’
Erik: ‘De eerste vierentwintig weken vonden we het lastig om van de zwangerschap te genieten. De angst dat het mis zou gaan overheerste. Pas op de grens van levensvatbaarheid konden we dat loslaten.’
Roxeanne: ‘Ik genoot er natuurlijk wel van om hem te zien groeien. Ik vond het heerlijk om strakke dingen te dragen waarin je mijn dikke buik kon zien. Tegen het einde woog ik honderd kilo, en het was een van de heetste zomers in jaren, dus toen was ik het zwanger zijn wel zat. We hebben van alles geprobeerd om de bevalling op te wekken: ik heb acupunctuur gedaan, bitter lemon gedronken, we hebben gevreeën, pittig gegeten… Hij moest eruit, ik leek wel een walrus. Uiteindelijk ben ik één dag voor mijn uitgerekende dag bevallen.’

Hoe heb je de bevalling ervaren?

Roxeanne: ‘Ik had gek genoeg helemaal niet door dat ik al weeën had. Van tevoren was mij verteld dat je die weeën echt wel voelt, maar ik had alleen maar een beetje buikpijn en het gevoel dat ik nodig naar de wc moest. Ik heb nog lekker mijn huis staan poetsen, mijn haar gedaan en ik ben bij de buurvrouw op de koffie geweest.’
Erik: ‘Het was 35 graden en daar stond ze op een stoel om dingen schoon te maken. Ik zei: ‘Nou schat, zullen we dat effe niet doen?’’
Roxeanne: ‘Rond middernacht zei ik tegen Erik: ‘Ik ga toch maar even naar bed, want stel dat dit morgen doorzet, dan heb ik in elk geval nog een lekkere nacht gehad.’ Op het moment dat ik ging liggen, kwamen de weeën ineens om de drie minuten, heel heftig. Dat ging ik geen hele nacht volhouden, dacht ik, dus ik heb de verloskundige gebeld in de hoop dat ik al twee of drie centimeter ontsluiting zou hebben. Bleek het al negen centimeter te zijn. We zijn als een gek naar het ziekenhuis gereden, want ik had vooraf gepland dat ik daar wilde bevallen. Ik had zelfs al kaarsjes, wierook en rustgevende muziek ingepakt.’
Erik: ‘We hadden drie weekendtassen in de auto, maar voor die boven stonden, was het al gebeurd.’
Roxeanne: ‘Ik had helemaal bedacht dat ik in een mooie pyjama zou bevallen en er beeldschoon uit zou zien. Maar eenmaal in het ziekenhuis wilde ik alleen maar alles uitdoen, omdat ik het zo heet had. Ik mocht gaan liggen, begon te persen en binnen drie kwartier was hij geboren. Drie uur laten stonden we weer buiten met een baby in een Maxi-Cosi. Dat vond ik heftig.’
Erik: ‘Het was totaal overweldigend. Hij was als een kanonskogel de wereld in geworpen en het volgende moment ben je thuis met een baby en heb je geen idee wat je moet doen. Het gekke is dat de natuur het vanzelf overneemt. Ik deed bijvoorbeeld meteen mijn vinger in zijn mond 
om hem rustig te krijgen, iets wat ik nooit had geleerd.’
Roxeanne: ‘Het ging zo snel dat ik eerst dacht: dit is mijn kind niet. Ik verwachtte dat er een reus uit zou komen, maar het was een heel lang, mager kind. Ik weet wel dat ik meteen zoiets had van: jij bent de allermooiste baby die ooit geboren is, wat zal iedereen jaloers zijn. En als je dan terugkijkt, denk je: ja, je was een mooie baby, maar je was ook wel een poppetje dat nog moest ontkreukelen.’

Was je meteen een hands-on vader, Erik?

Erik: ‘Ja, maar ik kan het me eerlijk gezegd ook niet anders voorstellen.’
Roxeanne: ‘Ik weet nog dat ik op dag vier dacht: wow, ik heb gewoon nog nooit een poepluier verschoond. Erik deed dat van nature. Ik ben blij dat hij er continu was, want ik heb in het begin heel veel gehuild. Het was zo overweldigend, die hormonen fokken je helemaal op. Het ene moment voel je je ontzettend gelukkig en drie minuten later denk je: wáár ben ik aan begonnen, gaan die slapeloze nachten ooit nog voorbij? Fender had ontzettend last van buikkrampen en huilde veel. Stond ik daar naakt in de woonkamer met hem te zingen en dansen, terwijl ik zelf ook huilde. Ik zag mezelf in de spiegeling van het raam en dacht: wat zie ik eruit, wat een hoopje ongeluk. Ik was zo blij dat ik alles met Erik kon delen en ook af en toe eerlijk kon zeggen: ‘Ik vind het nu effe helemaal niet leuk om mama te zijn.’’
Erik: ‘Wij hebben het geluk dat we samen werken (Erik is Roxeanne’s manager, red.) en dat ik dus niet meteen weer naar kantoor hoefde. Ik kan me voorstellen dat als ik naar mijn werk had gemoeten en na een lange dag was thuis gekomen, je elkaar eventjes helemaal niet begrijpt. Dat je als man wil bijkomen met een wijntje op de bank, en je als vrouw denkt: jij hebt geen idee wat ik vandaag allemaal heb meegemaakt. Wij beleefden die eerste heftige periode echt samen. En als je dan allebei anderhalve week niet hebt geslapen, de wereld even geen kleur meer heeft en je op pure adrenaline leeft, begrijp je dat van elkaar. Daarnaast praten we veel en delen we continu alles. Tuurlijk hebben we weleens een irritatie, maar we zijn geen ruziemakers.’

Het hele interview met Roxeanne en Erik lees je in VIVA MAMA-02. Dit nummer ligt tot eind april in de winkel. Verder lezen via Blendle kan ook:

»BESTEL VIVA MAMA ONLINE«

Tekst: Jill Waas | Beeld: Kee&Kee