Sandra: ‘Na de bevalling heeft hij me een jaar niet aangeraakt’

viva mama bevallen

De geboorte van hun zoon betekende het 
einde van hun relatie. Sandra’s vriend Tom was zo getraumatiseerd door wat hij had gezien, dat hij geen seks meer met haar wilde. ‘Hij kon mijn vagina niet meer zien als erotisch of sexy.’

Tekst: Anne Bakker

‘Hij zei letterlijk dat hij me niet meer aantrekkelijk vond. Hij kon niet meer opgewonden worden van mijn lichaam. Zomaar ineens, voor mijn gevoel vanuit 
het niks. Tom was altijd al wat kleiner 
en fijner gebouwd dan ik, en met die 
extra post-zwangerschapskilo’s was ik waarschijnlijk een soort reuzin voor hem: groot, log en lelijk. Volgens vriendinnen praat ik het goed, omdat ik hem zo graag wil begrijpen. Ze vinden hem een ongevoelige lul omdat hij zulke dingen tegen me heeft gezegd. Ik vind het ook niet aardig van hem, maar ik waardeer toch ook zijn eerlijkheid. Ik heb liever de harde waarheid dan een man die tegen me liegt. En ik snapte het. 
Ik vond mezelf ook niet mooi.’

Niet op mijn aantrekkelijkst

‘Toch was het vooral het zien van de bevalling waardoor hij afknapte. Hij was zich dood geschrokken van het slagveld tussen mijn benen en kon mijn vagina daarna niet meer zien als erotisch of sexy. Integendeel, hij moest er niets meer van hebben. Nu waren de omstandigheden ook niet ideaal. Ik beviel thuis, tweehoog achter in een piepklein kamertje waar we samenwoonden. Met de verloskundige erbij was het er vol en warm. De bevalling verliep moeizaam. Het duurde uren en ik heb gehuild, geschreeuwd en gekrijst als een speenvarken. Tom heeft het merendeel 
van de tijd benauwd in een hoekje staan toekijken. Dat hadden we beter moeten regelen, daar heb ik lang spijt van gehad. Ik had moeten zeggen dat hij bij mijn hoofd moest komen staan, dan had hij het bloedbad tussen mijn benen niet gezien. Misschien was alles dan anders gelopen. Maar hij stond er met zijn neus bovenop.
Meteen na de bevalling was er afstand. Geen knuffel, geen kus, geen lieve woorden, helemaal niks. Na dertig uur weeën en pijn was er kilte. De kamer was een ravage. Op de grond lagen vieze doeken en het rook naar zweet. Er was iets misgelopen met de kraamzorg, dus we moesten die eerste dag zelf schoonmaken. Ik kon niks en lag in bed met de baby. Het lukte me nog net om met mijn gehavende lijf naar de wc te strompelen en weer terug. Ik was, kortom, niet op mijn aantrekkelijkst. Maar dat hij me niet eens een aai over mijn bol kon geven, of een complimentje dat ik het goed had gedaan, blijf ik bizar vinden. Al heb ik altijd geprobeerd begrip voor hem op te brengen. Hij was pas 23 toen het gebeurde, vijf jaar jonger dan ik. We hadden elkaar ontmoet 
op een festival en waren net een half jaar samen toen ik zwanger werd. Hij was kunstenaar, een flierefluiter, niet toe aan serieuze verantwoordelijkheden. Hij bleef bij me omdat hij vond dat hij dat moest doen, maar in zijn hart wilde hij vrij zijn. 
Ik denk dat dat heeft meegespeeld in zijn reactie op de geboorte. Hij was bang. Na de bevalling heeft Tom me bijna een jaar met geen vinger aangeraakt. Het was vreselijk. Ik voelde me lelijk, waardeloos en diep ongelukkig. Het enige lichtpuntje in mijn leven was mijn zoon. Als ik Thomas in mijn armen had, voelde ik me goed. Door hem kon ik ondanks het verdriet ook genieten.’

Verder lezen? Check VIVA Mama 1-2019. Deze editie ligt nu in de winkel of kan je hieronder online bestellen.

»BESTEL VIVA MAMA ONLINE«

Beeld: iStock