Sandra over haar relatie na de bevalling: ‘Hij werd niet meer opgewonden van mijn lichaam’

De geboorte van hun zoon betekende het einde van hun relatie. Sandra’s vriend Tom was zo getraumatiseerd door wat hij had gezien, dat hij geen seks meer met haar wilde. ‘Hij kon mijn vagina niet meer zien als erotisch of sexy.’

‘Hij zei letterlijk dat hij me niet meer aantrekkelijk vond. Hij kon niet meer opgewonden worden van mijn lichaam. Zomaar ineens, voor mijn gevoel vanuit het niks. Tom was altijd al wat kleiner en fijner gebouwd dan ik, en met die extra post-zwangerschapskilo’s was ik waarschijnlijk een soort reuzin voor hem: groot, log en lelijk. Volgens vriendinnen praat ik het goed, omdat ik hem zo graag wil begrijpen. Ze vinden hem een ongevoelige lul omdat hij zulke dingen tegen me heeft gezegd. Ik vind het ook niet aardig van hem, maar ik waardeer toch ook zijn eerlijkheid. Ik heb liever de harde waarheid dan een man die tegen me liegt. En ik snapte het. Ik vond mezelf ook niet mooi.’

Niet op mijn aantrekkelijkst

‘Toch was het vooral het zien van de bevalling waardoor hij afknapte. Hij was zich dood geschrokken van het slagveld tussen mijn benen en kon mijn vagina daarna niet meer zien als erotisch of sexy. Integendeel, hij moest er niets meer van hebben. Nu waren de omstandigheden ook niet ideaal. Ik beviel thuis, tweehoog achter in een piepklein kamertje waar we samenwoonden. Met de verloskundige erbij was het er vol en warm. De bevalling verliep moeizaam. Het duurde uren, ik heb gehuild, geschreeuwd en gekrijst als een speenvarken. Tom heeft het merendeel van de tijd benauwd in een hoekje staan toekijken. Dat hadden we beter moeten regelen, daar heb ik lang spijt van gehad. Ik had moeten zeggen dat hij bij mijn hoofd moest komen staan, dan had hij het bloedbad tussen mijn benen niet gezien. Misschien was alles dan anders gelopen. Maar hij stond er met zijn neus bovenop.

Meteen na de bevalling was er afstand. Geen knuffel, geen kus, geen lieve woorden, helemaal niks. Na dertig uur weeën en pijn was er kilte. De kamer was een ravage. Op de grond lagen vieze doeken en het rook naar zweet. Er was iets misgelopen met de kraamzorg, dus we moesten die eerste dag zelf schoonmaken. Ik kon niks en lag in bed met de baby. Het lukte me nog net om met mijn gehavende lijf naar de wc te strompelen en weer terug. Ik was, kortom, niet op mijn aantrekkelijkst. Maar dat hij me niet eens een aai over mijn bol kon geven, of een complimentje dat ik het goed had gedaan, blijf ik bizar vinden. Al heb ik altijd geprobeerd begrip voor hem op te brengen.

Hij was pas 23 toen het gebeurde, vijf jaar jonger dan ik. We hadden elkaar ontmoet op een festival en waren net een half jaar samen toen ik zwanger werd. Hij was kunstenaar, een flierefluiter, niet toe aan serieuze verantwoordelijkheden. Hij bleef bij me omdat hij vond dat hij dat moest doen, maar in zijn hart wilde hij vrij zijn. Ik denk dat dat heeft meegespeeld in zijn reactie op de geboorte. Hij was bang. Na de bevalling heeft Tom me bijna een jaar met geen vinger aangeraakt. Het was vreselijk. Ik voelde me lelijk, waardeloos en diep ongelukkig. Het enige lichtpuntje in mijn leven was mijn zoon. Als ik Thomas in mijn armen had, voelde ik me goed. Door hem kon ik ondanks het verdriet ook genieten.’

Lees ook

Judith (34) had spijt van haar kinderen: ‘Ik keek naar mijn kinderen en dacht: waren jullie maar weg’

Koud en afstandelijk

‘Tijdens de zwangerschap was Tom trouwens wel heel aanhankelijk. Hij had het moeilijk, dat voelde ik wel, hij moest wennen aan alle veranderingen. Het samenwonen, dingen regelen voor de baby… Hoe moest dat straks met zijn kunst en zijn vrije levensstijl? Maar ik dacht dat hij ermee in het reine kwam. Hij zorgde voor me, kookte, masseerde mijn voeten, las me voor en kocht kleertjes voor de baby. Ook vreeën we negen maanden lang de sterren van de hemel. Hij had totaal geen moeite met mijn dikke buik, vond mijn ronde vormen juist mooi en vrouwelijk. Op de dag van de bevalling hebben we nog gevreeën. Ik weet het nog precies. Geile seks, op z’n hondjes. Ik wist alleen niet dat het voorlopig de laatste keer zou zijn.

Een jaar na de bevalling zijn we nog één keer met elkaar naar bed gegaan. Het was midden in de nacht. Ik ging tegen hem aan liggen en aaide over zijn buik. Na een jaar van kilte en afstand verlangde ik zo verschrikkelijk naar hem. Ik wilde hem voelen, zijn armen om me heen, de liefde bedrijven. Ik hield nog steeds van hem, hoe koud en afstandelijk hij zich ook gedroeg. Het leek wel alsof zijn houding mijn verlangen alleen maar aanwakkerde. Dat hij eindelijk inging op mijn avances, maakte me intens gelukkig.

Goede hoop

Die nacht viel ik blij en voldaan in slaap. Ik dacht dat het goed zou komen, dat we naar elkaar toe zouden groeien, dat de moeilijke periode voorbij was. Maar bij het ontbijt was het weer helemaal mis. Hij zat met een chagrijnig hoofd aan tafel, keek me niet aan en deed alsof er niks gebeurd was. Toen ik erover begon, en zei hoe blij ik was dat we weer seks hadden, reageerde hij ongeïnteresseerd. Hij kon zich er niets van herinneren.

Die ochtend realiseerde ik me dat het niet meer goed zou komen tussen ons. De verwijdering was te groot. Houden van iemand die je elke dag afwijst en je nooit aanraakt of lief tegen je doet, is zo pijnlijk. Ik kon het niet meer verdragen. Ik moest kiezen voor mezelf en mijn zoon. En ik wilde een fijne omgeving voor hem, waar hij kon opgroeien in een liefdevolle sfeer. Dan maar zonder Tom. We zijn op goede voet uit elkaar gegaan. Het had niet langer moeten duren, want van mijn zelfvertrouwen was nog maar weinig over.’

Weer de oude

‘Die eerste maanden alleen waren niet makkelijk. Maar ik voelde me ook niet meer de hele tijd afgewezen en de rotsfeer in huis was weg. Vanaf dat moment ging het bergopwaarts. Ik vond een fijn huis voor mijn zoon en mij, en een leuke nieuwe baan. Ik ging me weer goed voelen over mezelf. Wat enorm hielp, was dansen. Koptelefoon op en losgaan in de kamer. Avonden lang heb ik door de kamer gedanst en alles eruit gegooid: boosheid, frustraties, verdriet. En overtollige kilo’s. Na twee jaar was ik weer de oude. Blij, opgewekt en lekker in mijn vel.

Tom is nog steeds in ons leven. Hij is dezelfde flierefluiter die hij altijd is geweest, en wat betreft opvoeden of financiën heb ik niets aan hem. Maar hij is een lieve vader voor onze zoon en dat vind ik belangrijk. Ik heb hem vergeven wat er tussen ons is gebeurd. Hij is geen slecht mens.

Een tijdje geleden maakte hij me een compliment. Hij zei dat mijn lichaam weer net zo mooi was als vroeger. Ik kreeg er een warm gevoel van. Hij probeerde me ook te zoenen, maar dat wil ik niet meer. Ik had nooit gedacht dat ik ooit op dat punt zou komen, dat ik hem zou kunnen afwijzen. Maar het ging vanzelf. Hij heeft me zo diep gekwetst en me zo veel verdriet gedaan, ik kan hem niet meer toelaten. We zijn nu vrienden en daar ben ik blij om. Al vind ik het stiekem wel fijn dat hij me weer mooi vindt. En nog belangrijker dan dat: ik vind mezelf weer mooi. Daar heb ik hem niet meer voor nodig.’

Credits: Tekst Anne Bakker| Beeld: iStock

Dit artikel is afkomstig uit VIVA MAMA Editie 1 uit 202o. Bestel hier de nieuwste VIVA-Mama.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.