Sanny Verhoeven over haar bevalling en het moederschap: ‘In het begin huilde ik om alles’

Je zou bijna denken dat de feelgoodvlogger van YouTube-kanaal Sanny Zoekt Geluk continu op een roze wolk zit. Maar nu haar dochter Charlie Fay vier maanden is, worstelt Sanny Verhoeven (33) met de zoektocht naar balans. ‘Sanny is Sanny een beetje kwijt.’

Tekst Milou van der Will | Foto’s Kee&Kee

‘‘Lieverd,’ zei Jorg heel voorzichtig toen ik tijdens mijn bevalling op de wc zat. ‘Laat de kraan maar even los…’ Sanny zucht diep als ze terugdenkt aan het moment. ‘Ja,’ zegt ze, ‘op al die cursussen leer je dat je op zoek moet gaan naar ontspanning tijdens de bevalling, maar ondertussen sta je zo strak van de adrenaline en endorfine dat je het liefst alles van de muur trekt.’

Als feelgoodblogger is Sanny Verhoeven gespecialiseerd in zaken die de mens blij maken. En zo’n bevalling, mwah… daar werd ze niet per se heel blij van. Het ging namelijk, zoals meestal, niet helemaal volgens planning. ‘Ik wilde in het ziekenhuis bevallen, maar het werd een spontane thuisbevalling. Ik had al twintig uur weeën, die naar mijn idee nog niet zo veel uithaalden. Tot ik ineens al acht centimeter ontsluiting bleek te hebben. Naar het ziekenhuis rijden zat er toen niet meer in.’

‘Hij dacht serieus dat ik doodging’

Lukte het je om een beetje zen te blijven?

‘Helemaal zen was ik niet, want het doet natuurlijk gewoon hartstikke veel pijn. Maar Jorg en ik hebben het wel echt met z’n tweetjes gedaan. Het hele huis rook naar geurkaarsen en we hadden rustige muziek aan staan. Het was zo’n mooie ervaring. Jorg heeft me super goed gecoacht, waardoor ik erg rustig was. Ik heb niet eens geschreeuwd. Ding was wel: toen ik dácht dat het bijna klaar was, duurde het nog zes uur. Heel heftig, want ik was door de slapeloze nachten tijdens mijn zwangerschap al oververmoeid. Ze legden haar op mijn borst en hup, daar ging ik. Ik viel flauw. Jorg schrok zich rot, want ik had net een energiesnoepje genomen en die zat klem tussen m’n tanden. Ik was helemaal stijf van het persen. Hij dacht serieus dat ik doodging, zo zielig. Na anderhalve minuut kwam ik gelukkig weer bij.’

Had je door de zware bevalling ook een moeilijke kraamtijd?

‘In het begin kon ik amper lopen door de pijn in mijn rug en was ik erg emotioneel. Huilen joh, om álles. Vaak wist niet eens waarom, maar ik kon het niet stoppen. Het voelde alsof mijn hormonen helemaal door elkaar waren geschud. Verder hadden we nog de pech dat we geen volledige kraamzorg kregen, vanwege een tekort aan kraamhulpen in Amsterdam. Werden we een paar uur per dag helemaal volgepropt met informatie, en moesten we het daarna maar zelf uitzoeken. Echt heftig. Pas na drie weken, toen we wat meer gewend waren, werd het écht leuk.’

‘Het feestje herinnerde me aan wie ik zelf ook alweer was’

Toch stond je twee weken na je bevalling alweer te dansen op een feestje. Werd je daar gelukkig van?

‘Héél gelukkig! Maar eerlijk is eerlijk, we waren niet heel lang op het feestje. Een vriend van ons gaf een groot feest omdat hij veertig werd. Mijn ouders kwamen oppassen, zodat wij er twee uurtjes naartoe konden. Het was vooral leuk omdat dat het eerste moment in lange tijd was dat we al onze vrienden weer zagen. Drankje, dansje en toen gauw weer naar huis. Hoe kort het ook was, het maakte wel dat ik weer even herinnerd werd aan wie ik zelf ook alweer was. Net zoals toen ik na de eerste week weer in mijn eentje naar de bakker liep: heerlijk.’

Je pleit altijd al voor het belang van het ‘me-moment’. Hoe regel je die momenten als moeder?

‘Mijn geluk was dat Jorg twee maanden ouderschapsverlof had genomen. In het begin lukte het dus makkelijk om die momenten te creëren. Maar sinds we allebei weer aan het werk zijn, lukt dat niet meer. Ik deed meteen een interessante ontdekking: door het moeder- schap cijfer ik mezelf direct weg. Ik zorg alleen nog maar voor haar en niet voor mezelf. De gebroken nachten in combinatie met vol gas aan het werk, beginnen me nu op te breken. Ik stap af en toe in de rol van presentatrice, van coach of in de rol van moeder, maar ik ben ook nog gewoon Sanny. En die Sanny voelt een beetje kwijt.’

Het hele artikel met Sanny lees je in VIVA Mama 8. Het magazine kun je hier bestellen

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.