Sol Wortelboer: ‘Inti maakt mijn verdriet draaglijker’

sol wortelboer

Presentator Sol Wortelboer maakte een roerige twee jaar mee: hij werd vader van Inti, maar verloor afgelopen mei zijn halfzusje aan kanker. Nu wil hij vooral genieten. ‘We nemen Inti zo veel mogelijk mee in ons leven en gelukkig is 
hij heel relaxed.’

Tekst Elle Smolders | Foto Maaike van Haaster

In april 2016, zijn zoon Inti was net één jaar geworden, werd bij Sols halfzusje Sabine een zeldzame hersentumor geconstateerd. Sol startte een crowdfundingcampagne om geld in te zamelen voor een behandeling in de VS en haalde ruim drie ton op. Helaas mocht de behandeling niet baten. Begin mei overleed Sabine op vijftienjarige leeftijd. “We hebben een zware periode achter de rug, maar ik weet dat Sabine vredig is overleden, zonder pijn en angst,” vertelt Sol, buiten in de zon. “Ik ben waanzinnig trots op haar. Ze is al die tijd zo rustig gebleven, ze was een bikkel. En ze heeft in haar korte leven zo veel mensen weten te raken.” Via social media had Sabine bijvoorbeeld haar laatste wens kenbaar gemaakt: ze wilde graag lieve post ontvangen. Die wens ging viral en tienduizenden mensen stuurden haar een kaartje.

Terwijl je zusje voor haar leven vocht, zette je zoon zijn eerste stapjes. Hoe was dat?

‘Heel moeilijk, maar ook heel bijzonder. Natuurlijk kan Inti mijn verdriet niet wegnemen, maar hij maakt me wel zo gelukkig dat ik er beter mee kan omgaan. Als ik met hem knuffel of speel, denk ik even niet aan het feit dat Sabine er niet meer is. Hij maakt het verlies draaglijker. 
Ik probeer me vooral te richten op de momenten die ik wél met mijn zusje hebben mogen beleven de afgelopen vijftien jaar. Hoe enthousiast ze was als ze bij ons in Amsterdam kwam logeren, of als ik haar meenam naar de televisiestudio.’

En ze is nog tante geworden.

‘Ze had een lach van oor tot oor toen ze Inti voor het eerst keer vasthield. Trots dat ze was! Het deed me denken aan toen Sabine zelf geboren werd, toen was ik ook zo trots. Kort daarna verhuisde mijn vader met zijn vriendin en de baby naar Ibiza om daar een modezaak te beginnen. Ik ben met ze meegegaan en heb zes maanden lang met Sabine doorgebracht. Als haar grote broer en oppas, maar ik dacht ook: zo moet het dus voelen om vader te zijn. Ik dacht altijd al dat ik jong vader wilde worden, maar door Sabine wist ik het zeker.’

Waar kwam die wens al zo jong vandaan?

‘Mijn ouders waren allebei 24 toen ik werd geboren. Ze ontmoetten elkaar in Bolivia, op weg naar Chili, waar mijn moeder vandaan komt. Zij is hoogzwanger met mijn vader mee naar Nederland gegaan. Van jongs af aan heb ik veel gereisd. 
Ik werd op m’n zesde al in m’n eentje in het vliegtuig naar mijn oma in Chili gezet en met mijn moeder heb ik als kind zes maanden door India gereisd. Ik heb het altijd te gek gevonden dat mijn ouders zo jong en zo actief waren. Zelf wilde ik daarom ook geen ouwe lul van een vader worden. Toen ik Rosanne, mijn vrouw, vijf jaar geleden ontmoette, wist ik het meteen: 
dit is de moeder van mijn kinderen.’

Is het vaderschap wat je ervan had verwacht?

‘En nog veel meer. Het meest bijzondere vind ik de ontwikkeling. Een halfjaar geleden gaven wij Inti zijn hapje nog, inmiddels houdt hij die lepel gewoon zelf vast. ‘Zelluf doen,’ zegt hij sowieso de hele dag. Prachtig om ’m zo te zien groeien, maar tegelijkertijd zou ik willen dat hij altijd klein bleef.’

Wat voor soort kind is hij?

‘Relaxed. Hij slaapt goed, huilt weinig en poept grote luiers vol: hij doet wat ie moet doen. En hij is een echte Ram, heeft een eigen willetje. Hij wil kunnen gaan en staan waar ie wil. Als hij buiten speelt, hou ik ’m goed in de gaten, maar loop niet de hele tijd achter hem aan. We hebben ook geen ‘heilig slaapschema’; de ene avond slaapt hij om half acht, de andere avond om half twaalf, als we bijvoorbeeld met vrienden uit eten zijn geweest.’

Komt dat ook door je Zuid-Amerikaanse roots?

‘Misschien wel. In Zuid-Amerika neemt iedereen zijn kind mee op pad. En Roos en ik hebben tijdens de zwangerschap duidelijk afgesproken: Inti komt bij ons, maar het leven gaat niet volledig om hém draaien.’

Was je daar dan bang voor?

‘We zagen het om ons heen gebeuren: ouders die bijna nergens meer kwamen, niet meer meegingen naar het park omdat hun kind moest slapen. Tuurlijk vinden wij het ook belangrijk dat Inti rust krijgt, maar ons leven is niet honderdtachtig graden gedraaid omdat we nu een kind hebben. We nemen hem zo veel mogelijk mee in ons leven. Hij kan in het park ook best 
een dutje doen.’

Wat wil je aan hem doorgeven dat je zelf hebt meegekregen?

‘Mijn vader zei altijd: ‘Je bent mijn beste vriend als het goed met je gaat, ik ben je vader als het slecht gaat.’ Dat vind ik een mooie gedachte. Als ik spijbelde, was ik de sjaak. En ik kon beter zéggen dat ik een jointje had gerookt dan dat hij er later achter kwam. Maar als ik eerlijk en respectvol was, was hij mijn beste maatje. Mijn moeder is yogalerares en de rust en reinheid zelve. Die rust probeer ik ook mee te geven met yoga en meditatie. Als ik Inti in bed heb gelegd en hij valt in slaap, blijf ik weleens naast zijn bedje zitten om te mediteren. Ik ben ervan overtuigd dat hij dat meekrijgt, dat hij voelt dat er een rustpunt is.’

Zijn er ook dingen die je anders doet?

“Mijn ouders zijn gescheiden toen ik jong was en hebben overal en nergens gewoond. Daardoor sta ik heel vrij in het leven. Ik leef in het moment, maak me niet druk en kan overal aarden. De keerzijde is dat ik nooit een echte basis heb gekend. Roos heeft dat wel: ze komt uit een gezin van vijf kinderen en haar ouders zijn al tig jaar samen. Zo’n stevig fundament wens ik Inti ook toe. Aan de andere kant zouden we, als het kon, morgen een camper kopen en de wereld rondreizen.’

Daar passen geen vijf kinderen in…

Lachend: ‘Toen Inti net geboren was, riep ik: ik wil er nog een! Ik vond het zo’n magisch moment. Maar we hebben er nu voor gekozen nog even lekker met z’n drieën te blijven. Sowieso lijken twee kinderen me wel genoeg. We hebben nu een heel relaxed kind, je weet nooit of dat bij een tweede weer gebeurt. Straks is het een draak die ons nachtenlang wakker houdt. Dan kunnen we nu nog maar beter even genieten.’

Dit artikel is afkomstig uit VIVA Mama 5 – 2017. Je kunt de editie hieronder online bestellen.

»BESTEL VIVA MAMA ONLINE | KLIK HIER «