Tessa: ‘Zo’n opmerking doet als moeder tóch stiekem pijn’

moeder

Tessa (30) is online content coördinator van VIVA en VIVA Mama. Ze woont in Amsterdam met haar man en zoontjes: ze is moeder van een tweeling, Bodi en Daaf (1). 

‘Ik ben toch wel blij dat het er maar één is, hoor!’, zegt een zwangere vriendin tegen me. En zo’n opmerking doet mij als tweelingmoeder tóch stiekem pijn.

Opmerkingen

Want het geeft mij het gevoel dat twee niet leuk is. Alsof twee te veel is, niet hoort, niet fijn is om te krijgen als moeder. Alsof één kind krijgen en een paar jaar later nog eentje, veel beter is. Natuurlijk bedoelen mensen het niet zo, maar als je eenmaal tweelingmoeder bent of je bent zwanger van een tweeling, zul je pas merken hoe vaak mensen dit soort dingen zeggen. In mijn zwangerschap hoorde ik zo vaak dingen als: ‘Maar wilde je er wel twee?’. ‘Maak je je geen zorgen om hoe groot je buik wel niet wordt?’. ‘Ben je niet bang dat je het straks zo druk krijgt met twee baby’s tegelijk?’.

Tranen

Deze week had ik even niet helemáál mijn week en op een avond was mijn man niet thuis. Ik zat voor de zoveelste keer een aflevering van Gossip Girl te kijken. En toen… Daaf had een droompje en huilde een beetje in zijn slaap. Ik ging er even naartoe en aaide hem over zijn blonde koppie. Ook Bodi hoorde ik een beetje kroelen en piepen en ik gaf hem zijn speen. En jawel, toen kwamen de kraamtranen – 1,5 jaar nadat ik ben bevallen van Bodi en Daaf. Nog niet eerder had ik zoveel emoties zó meegemaakt, want ik voelde me opeens verschrikkelijk schuldig. Zo schuldig naar mijn zoons toe, omdat ik toen ik zwanger was mij zo liet meeslepen door al die negatieve opmerkingen. Ik was niet altijd zo blij, want iedereen bleef maar zeggen hoe zwaar het zou zijn, een tweeling. En zeker twee jongens, want dat lijkt veel mensen toch wel éxtra druk. Ja, dacht ik, dat is ook niet eerlijk, dat ik het zo druk ga krijgen. Ik liep niet trots rond met mijn tweelingbuik. 

Lees ook
Tessa: ‘Als mensen dít tegen me zeggen, twijfel ik of mijn gezin al compleet is’

Sorry

En aan de bedjes van mijn jongens kwam alles eruit. Het was een puur, eerlijk, kwetsbaar moment in mijn leven. Het moment voor mij dat ik besefte: ik ben zo intens gelukkig. Ik ben zo intens blij met mijn gezin. Hoe ik kón ik ooit hebben gezegd of gedacht dat ik maar één kind wilde? Als ik een zwangere vrouw weer hoor grappen dat ze ‘blij is dat het er maar één is’, kan ik nu alleen maar denken: ‘Ik ben blij dat ik moeder mag zijn van twee jongens tegelijk’. En ja, eerlijk? Dat heeft tijd gekost. Weken, maanden: ik kon het maar niet bevatten dat ik een tweeling zou krijgen. Toen ze waren geboren was het inderdaad druk, veel en weinig slaap. 

Het is met 2 dreumesen nog stééds handen tekort komen en geen tijd hebben voor jezelf, omdat je één kind uit de vaatwasser moet plukken en de ander gilt om een fles diksap. Maar het is elke seconde waard. Ik zou nooit anders willen. Het enige dat ik mijn jongens vanaf nu nog heel vaak wil zeggen, en wat ik die avond voor de eerste keer zei door mijn tranen heen, is: ‘sorry’. ‘Sorry voor alle momenten waarop ik ooit dacht dat ik liever één kind had, of liever twee meisjes, of liever jullie na elkaar met 3 jaar ertussen, in plaats van 3 minuten. Sorry, Bodi en Daaf.’

Tijd

Sommige dingen hebben tijd nodig: het moederschap is er volgens mij één van. Want na je bevalling ben je gelijk een moeder, natuurlijk. Maar ik voel me na 1,5 jaar met de dag meer een echte mama. Trotser dan óóit loop ik rond met mijn buik vol striae.

 

View this post on Instagram

 

Als psycholoog weet ik dat er zonder wrijving geen glans is en… Nou ja. Meer van dat soort cliché’s over het leven. Maar het gekke is: ik deel mijn moeilijke momenten niet vaak out in the open. Ik hou het voor mezelf. Toch is het in deze tijd met social media denk ik zo belangrijk om je af en toe kwetsbaar op te stellen. Want ik ben denk ik niet alleen. 🤍 Iedere moeder heeft haar onzekerheden, iedere moeder twijfelt of ze het altijd wel zo goed doet. Ik kan zeker piekeren over mijn jongens: speel ik wel vaak genoeg met ze (zonder telefoon in de buurt), voed ik ze wel het beste op (ik kan heel moeilijk streng doen want dan vind ik het stiekem toch schattig)? Ben ik nog wel leuk genoeg voor mijn partner nu ik 24/7 moeder ben? Laat ik te veel van Bodi en Daaf zien op Instagram? En ga zo maar door. Mijn keuze is alleen om er niet té lang over te blijven piekeren. Die huilbui mag en dan hop, knop om. Je bepaalt je eigen geluk: het is maar hoe je zelf over je situatie denkt. De situatie blijft vaak hetzelfde, je gedachtes daarover kun je sturen. Mindset. 🙏🏽 Nu was het zo’n week dat ik even mijn rust pakte. Ik moest opladen. En dan is daar opeens onze bakfiets. Ja, dacht ik. We gaan. Bodi en Daaf met mama mee, even naar buiten, een rondje langs de Amstel. Zon, wind. Ik hoor mijn zoontjes hardop brabbelen en lachen met elkaar. Een koekje mee. Die stomme week is alweer voorbij. Want puur geluk, blijdschap, liefde – zit voor mij in dit soort gewone, kleine momenten. In samen zijn met deze twee kleine mannen. Het is soms alleen de kunst je eigen glans te zien 🧡 #eerlijkverhaal #kwetsbaar #moederschap

A post shared by TESS | TWINMOM (@tessaheinhuis) on

Zin in het laatste babynieuws, de zoetste kinderkamers en verrassende winacties? Volg ons op Instagram @vivamama_nl! 

Beeld: Annabelle van Hardeveld
Tessa (30) is online content coördinator van Viva en Viva Mama. Ze woont in Amsterdam met haar man en zoontjes. Ze is moeder van een tweeling, Bodi en Daaf (1). Volg haar dreumesavonturen op Instagram: @tessaheinhuis.