Yora Rienstra: ‘De zoektocht naar een geschikte donor werd een soort The voice of Holland’

Cabaretier Yora Rienstra (36) heeft haar eigen modern family met vriendin Kirsten, haar ex en zoons Samuel (5) en Valentijn (1).

Beeld: Tekst Merel Brons Fotografie Iris Duvekot

En dan prijken er opeens twee mama’s op de foto’s bij dit interview.

‘Ja. Mijn vriendin Kirsten en ik. En mijn zoons Samuel en Valentijn. Kirsten is de moeder van Valentijn. Samuel kreeg ik vijf jaar geleden met mijn ex.’

Heb je altijd naar een gezin verlangd?

‘O god, totaal niet. Toen ik nog weleens wat met een man had, dacht ik: als ik ooit zwanger word, is dat per ongeluk. Toen ik op vrouwen bleek te vallen, was het voor mij helemaal niet meer aan de orde. Ik heb dat hele gezinsding nooit gevoeld. Mijn vriendinnen wel, en dan blijken ze ook nog eens heel vruchtbaar en waren ze zo zwanger, haha.’

Vertel.

‘Mijn ex en ik woonden net samen of ze begon al over kinderen. Het stomme is: als je zelf geen last hebt van rammelende eierstokken, wordt het een rationele keuze. Wil ik dit wel of niet in mijn leven? Steeds meer kwam ik uit op: ja, dit wil ik wel.’

Niet zo makkelijk voor twee vrouwen

‘Nee, want dan moet je dus op zoek naar een donor. Het kan best even duren voordat je iemand vindt. We vonden het fijn als het iemand was die geen vaderrol wilde vervullen, maar die wel traceerbaar is als het kind ouder is. Geen anonieme donor dus. Een kind heeft het recht te weten wie z’n ouders zijn. Toen we het aan de buitenwereld kenbaar maakten, stonden er meteen achttien mannen voor onze deur. Zodra we zeiden dat we het niet op de natuurlijke manier gingen doen, haakten er zeventien weer af. Nee, maar even serieus, er stonden best veel mannen voor open. Voor ons werd het een soort The voice of Holland, heel rationeel bekeken we hun goede en slechte kanten. Op gevoel kozen we uiteindelijk degene die ons het meest geschikt leek.’

Komt zo’n man z’n zaad dan bij je brengen of hoe gaat dat?

‘Ja, zoiets. Haha. Ik ben het potje bij de donor op gaan halen. Op de scooter. Ik stopte het tussen mijn borsten zodat het warm bleef. Even schoot door mijn hoofd: ‘Als ik nu word aangehouden, roep ik gewoon tegen die agent: sorry, ik heb nu geen tijd, ik moet dringend mijn vrouw insemineren.’

En dan?

‘Ik hield me vooral bezig met de praktische zaken. Dat voelde als een dankbare taak. Zo had ik gelezen dat er absoluut geen lucht in het pipetje mocht komen. Dus zat ik de hele tijd tegen dat ding aan te tikken. Sowieso was het een vreemde gewaarwording om na zo veel jaar weer met zaad in aanraking te komen. Haha, hoe zag dat er ook alweer uit? Hoe rook dat ook alweer? Klinkt plastisch hè? Het had ook zeker iets leuks. We hadden geluk: na de tweede inseminatiepoging was het raak.’

Lees het hele interview in VIVA Mama-3. Deze editie ligt t/m mei in de schappen. Bestel hem hieronder. 

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER«