Tessa: ‘Ze wilde een kind. Van míjn vriend’

Tessa (36) is drie maanden zwanger als de beste vriendin van haar vriend vertelt dat ze hem graag als zaaddonor wil. 
No way dat dit ooit gaat gebeuren, denkt Tessa. Maar de liefde kruipt waar het niet gaan kan…

Tekst: Marlies Jansen | Beeld: iStock

‘Sascha, Robs beste vriendin, mailde me: ‘Ik wil graag een lichtje bij je opsteken, heb je zin om te komen eten?’ Ik kwam eigenlijk nooit zonder Rob bij haar thuis, maar vond het prima. ‘Zoals je weet, loop ik rond met de gedachte aan een tweede kind,’ begon ze. ‘En dat zie ik niet met een man gebeuren. 
Ik zit aan Rob te denken als zaaddonor.’ Het was alsof iemand een mes in mijn hart stak. Ik werd misselijk en duizelig, trok wit weg. ‘Je zal toch echt iemand anders moeten zoeken,’ stamelde ik. Ik wist dat Sascha, single moeder van een zoon van zeven, graag nog een kind wilde. Maar van Rób? Ik was ook in shock omdat ik ergens al wist dat hij er niet afwijzend tegenover zou staan. Hij is open-minded en heeft een groot hart. Maar no way dat dit ooit ging gebeuren. Ik was zelf drie maanden zwanger van ons tweede kind en de hormonen gierden door mijn lijf.’

Kroon op onze liefde

‘Thuis barstte ik in huilen uit. Rob was verrast toen ik hem vertelde waarom. Hij wist er niets van. Dat Sascha mij heeft gepolst voordat ze haar wens met Rob besprak, was achteraf belangrijk voor mij. Het was geen een-tweetje achter mijn rug. Dat had het nog moeilijker gemaakt. Toen ik weer wat bij zinnen was, hebben Sascha en ik een tweede afspraak gemaakt. Ze probeerde me uit te leggen hoe zij het zag. Dat ze een kind ván Rob wilde, niet mét hem. Maar ik kon die twee dingen moeilijk los van elkaar zien. Samen een kind krijgen, dat voelt voor mij zo heilig. Ik voelde Robs kind in mijn buik. Het was toch onmogelijk dat zij straks óók zijn kind in haar buik zou voelen? En stel dat het kind op Rob zou lijken? Of dat het een jongetje zou zijn? Rob wilde graag een zoon, en misschien kreeg ik weer een dochter. Ik werd overspoeld door jaloezie, zorgen en angsten. Zo was ik bang dat Sascha wilde dat Rob een actieve vaderrol zou hebben. Zou dat niet verwarrend zijn voor mijn gezin? En wat als hij financieel zou bijspringen als ze krap zat? Rob zei: ‘Ik zou haar als ze een tweede kind krijgt hoe dan ook helpen, of het nou mijn kind is of niet.’ Dat ontnuchterde me wel, ik begreep dat. Ik snapte ook Sascha’s perspectief. Nooit heb ik gedacht: waar haalt ze het 
lef vandaan om zoiets te vragen? Ze is 
eind dertig en heeft al een kind. Als je 
dan in het reguliere circuit aanklopt voor een zaaddonor, kom je er niet tussen. En 
het wereldje van donors via internet is schimmig. Haar biologische klok tikte 
door en met Rob heeft ze een bijzondere band. Toch raakte mijn begrip voor hun perspectieven steeds ondergesneeuwd door mijn eigen weerstand en emoties.’

De ommekeer

‘Ooit had ik gelezen dat je eicellen kunt doneren in ruil voor donorzaad. Een paar weken nadat onze tweede dochter Rocca was geboren, stelde ik Rob voor dat ik dat kon doen: eicellen afstaan zodat Sascha ze kon ruilen voor donorzaad. Hij zei: ‘Dat wil ik niet. Dan moet jij met hormonen in de weer, dat is ontzettend zwaar.’ De enige reden waarom ik het had geopperd, was om van het hele gedoe af te zijn. Met Sascha ging het namelijk niet goed, ze worstelde enorm met haar kinderwens. Tijdens mijn gesprek met Rob merkte ik echter voor het eerst dat ik er normaal over kon praten. De beladenheid, de pijn en het verdriet waren doorleefd. De echte ommekeer kwam toen ik op een avond ging mountainbiken met een vriendin. Het was top. Ik voelde me vrij en gelukkig met alles. Bij thuiskomst viel me op dat Rob er moe uitzag. Hij vertelde me hoe het hem raakte dat het zo slecht ging met Sascha. Ik zag het verdriet in zijn ogen. En ik zat daar maar gelukkig te zijn. Het leven was goed voor mij en dat zou het voor anderen ook kunnen zijn. Ik voelde letterlijk iets in mij verschuiven. Ineens kon ik het hele verhaal los zien van mijn eigen emoties. Later, in bed, was ik in de war. In het duister van de slaapkamer vroeg ik mezelf: wat zou de liefde doen? Welke keuze zou zij maken? Toen wist ik het: als Rob dit vanuit zijn hart voor Sascha wil doen, laat ik hem dat doen. Vanuit mijn liefde voor hem, want ik hou van hem om wie hij is. Dan moet ik hem ook de vrijheid geven om te kunnen zíjn wie hij is, vond ik. Nu ik het vanuit mijn liefde voor Rob bekeek, losten al mijn angsten op. Wat maakt het uit als het een jongetje wordt of als Rob vadergevoelens krijgt? Waarom zou dat erg zijn? Het was bizar hoe bevrijd ik me voelde. Alsof mijn lijf was volgeplakt met gele memobriefjes die een voor een loslieten. Ik maakte Rob wakker en zei: ‘Als jij Sascha wilt helpen met haar kinderwens, moet je dat doen.’ ‘Wow! Meen je dat?’ vroeg hij. ‘Wat ben jij sterk en stoer!’ Het was een bijzonder moment. Rob belde Sascha, zij was natuurlijk blij verrast. ‘Dus engelen bestaan tóch!’ riep ze uit. De maanden erna werd ik soms nog overvallen door angst: doen we dit écht? Bijvoorbeeld toen Rob voor het eerst had gedoneerd. Ik stond in een pan te roeren toen hij thuiskwam en 
zei: ‘Zo, ik heb de eerste lichting gedaan!’ Het idee dat hij had gemasturbeerd en het resultaat in een bakje naar Sascha had gebracht… Dat vond ik heel heftig.’

Wat een verrijking

‘Het duurde acht maanden voordat Sascha zwanger was. Wat het voor mij makkelijker maakte, is dat ik op cruciale momenten dromen kreeg. Zo droomde ik dat ze vertelde dat ze zwanger was en dat ik het oké vond. Dat gebeurde vlak voordat ze echt zwanger raakte. Daardoor overviel het me minder.
Rob gaat prettig met de situatie om. Hij heeft een donorverklaring ingevuld, waarmee hij afstand doet van al zijn rechten en plichten als biologische vader. Hij gaat niet mee als er een echo wordt gemaakt. En als het kind straks is geboren en met Sascha samen bij ons op bezoek komt, weet ik: het mag er zijn. Er is liefde, maar in een andere ‘verpakking’ dan wat Rob voor onze kinderen voelt. ‘Ik heb niet het gevoel dat ik weer vader word,’ zei Rob nadat Sascha kwam vertellen dat ze zwanger was. Het is natuurlijk afwachten hoe alles gaat als het kind straks geboren is. Als ik daar te veel over nadenk, vind ik het nog wel heftig. Maar met de pijnpunten die er gaan komen, kan ik omgaan. Vooral door er met Rob over te praten, in plaats van erover te piekeren. In het grote geheel voelt de beslissing goed. Op een bepaalde manier ben ik Sascha zelfs dankbaar dat ik door haar met lastige issues ben geconfronteerd. Het loslaten van mijn verlatingsangst voelt als een verrijking. Ook kiezen voor onvoorwaardelijke liefde is bevrijdend. Rob en ik zijn nu closer dan ooit.’

Dit verhaal is afkomstig uit VIVA Mama 07-2018. Klik op de knop hieronder om deze editie te bestellen. 

»BESTEL VIVA MAMA ONLINE | KLIK HIER «