Kracht van de herhaling?

Muziek beïnvloedt mijn stemming, net als dansend zonlicht en de geur van vers gebakken broodjes. Muziek doet herinneringen leven en muziek brengt me in een oogwenk in mijn eigen droomwereld.

Uit de hoogte doen
Nu waardeer ik niet ieder genre evenveel, maar ik besef me maar al te goed dat muziek een kwestie van smaak is. Ik kijk zeker niet neer op andermans muziekvoorkeur. Dat wil ik maar even gezegd hebben, omdat ik verslaafd ben aan allerlei soorten indie rock en de gemiddelde indie rocker/hipster behoorlijk uit de hoogte kan doen naar mensen die bijvoorbeeld graag luisteren naar Kane, Nickelback of de dance smash hits van 538.

Kwestie van smaak dus
Mezelf een muziekkenner noemen doe ik niet en ik vind het nogal puberaal om bepaalde muziek voor mezelf te claimen en mensen die graag iets anders draaien ‘stom’ te vinden. Bovendien heb ik voor elke stemming een ander muziekje. Op een zomerse middag knalt bij mij David Guetta uit de boxen en op een zwoele zomeravond Sade of Angus Stone. Ik grijp graag terug naar muziek uit de jaren tachtig en raak weer niet opgewonden van Volendamse liederen. Nogmaals, ieder z’n smaak natuurlijk.

Kattengejank
Naar bepaalde artiesten kan ik echt niet luisteren en sommige anderen kan ik tot op zekere hoogte tolereren. Zo ook Anastacia. Anastacia heeft een prachtig geluid, maar na een paar nummers begint ze echt wel mijn keel uit te hangen. Helaas heb je niet altijd alles in de hand. Zo reed ik een keer met iemand mee naar een land ver hier vandaan. Zijn voet drukte het gaspedaal diep in, waardoor ik wat minder opzag tegen die kleine tweeduizend kilometer, alleen die muziek hè, die muziek. Anastacia dus. Het kattengejank kon ik het eerste uur wel hebben, maar tot mijn verwondering werd de cd niet verwisseld nadat we deze hadden afgedraaid. Anastacia ‘de herhaling’ ging dus van start.

Wat kan er misgaan met U2?
De persoon in kwestie kende ik niet zo goed, ik was nog zo groen als gras en maar als te dankbaar dat ik met hem mocht meerijden in zijn snelle bak. Klagen over de muziek leek me ongepast. De eerste herhaling ging over in een tweede, de tweede in een derde. Uiteindelijk trok ik het niet meer tegen het einde van de twaalfde replay. Voorzichtig vroeg ik, “goh, heb je wellicht ook een andere cd bij je?” U2 werd opgezet, tot mijn grote opluchting. Wat kan er nou misgaan met U2? Nou, blijkbaar na vijf keer dezelfde cd van U2, had ik ook de neiging mijn hoofd uit het raam te steken bij een naderende tunnel.

Herhaling versus afwisseling
Gelukkig was er op de terugweg iets meer variatie: Anastacia, U2 èn Jiskefet. Het heeft zeker mijn geduldgrens verlegd, ook wat waard. Bovendien kwam ik er door dit reisavontuur achter dat herhaling misschien wel meer killing is dan welk muzieksoort dan ook. Dat zette bij mij bepaalde radiozenders ook in een ander daglicht. Voor hen geldt blijkbaar net zo goed: kraak het of maak het. En in het geval ik de herhaling weer moet ondergaan, heb ik vandaag de dag altijd een dikke afspeellijst bij me in mijn smartphone. De kracht van de afwisseling.

© Beeld: Chantal Straver