Karlijn over of er nog hoop is in Amerika: ‘Als Trump herkozen wordt, zie ik slechte tijden voor me’

karlijn van houwelingen

Droomland Amerika is depressief geworden. Is er nog hoop in de VS? Correspondent Karlijn van Houwelingen reist in de aanloop naar de presidentsverkiezingen langs tien dorpen en steden met de naam ‘Hope’. Vandaag deel drie: vermoeide ouders in Hope, New Jersey.

In samenwerking met het AD

Het ruikt naar poepluier aan de rand van het piratenparadijs. Imani Andersen (23) staat haar bijna 2-jarige zoon Kendal te verschonen. Ze is voor een dag waterpret naar het dorp Hope in New Jersey gekomen vanuit Newark, een stad die tegen New York aanplakt. In Hope ligt het Land of Make Believe, het land der fabelen, met een vliegende draak, een popcornkraam en een picknickveld. Hier zijn gevoelens te koop, zegt eigenaar Chris Maier, wiens vader het pretpark begon in 1954. ,,Je komt hier om plezier te hebben, om je goed te voelen.”

Imani kan het wel gebruiken, na een maandenlange semi-lockdown. Ze geeft les aan 2- tot 5-jarigen en barstte in huilen uit toen ze hen voor het eerst virtueel iets moest bijbrengen terwijl ze zelf ook een dreumes in huis heeft.

,,Zo kan ik mijn werk niet goed doen, dacht ik.” Het is nog altijd ‘zo goed als onmogelijk’, maar inmiddels is ze eraan gewend – ze werkt al sinds april thuis. Elke week belt ze haar leerlingen en op maandag is er een virtuele bijeenkomst voor de peuters, waarin ze bijvoorbeeld voorleest. Als ze meedoen, althans. Toen het zomer werd, gingen ze liever naar buiten en haakten veel kinderen af.

Haar eigen zoon is nog te jong om echt van slag te raken door alle virusmaatregelen, maar de 3-jarigen in haar klas stellen veel vragen, merkt ze. ,,Dit gaat invloed op hen hebben, een mondkapje op moeten is heftig. Zelfs als volwassene is het best eng om met een mondkapje op naar de winkel te moeten.” Ze doet wat ze kan om haar peuters heelhuids door deze crisis te loodsen, zegt ze, want veel ouders zijn ‘gestrest’.

Kinderopvang

Amerikaanse gezinnen worstelen. Kinderopvang is door gedwongen sluitingen nog moeilijker te vinden dan voor de coronacrisis. Werkgevers verwachten weer prestaties van hun personeel, terwijl veel scholen nog steeds geheel of gedeeltelijk virtueel lesgeven. Rijke, hoogopgeleide ouders kunnen vaak thuiswerken en huren privéleraren in, maar vaders en moeders met lagere inkomens en essentiële banen hebben vaak weinig keus. In een onderzoek van The New York Times gaf een op de drie ouders aan kinderen alleen thuis te hebben gelaten.

In het Land of Make Believe in Hope komen veel gezinnen die wel een uitlaatklep kunnen gebruiken. Jessica Carrasquillo (34), vastgoedbeheerder uit de Bronx, heeft getobd, vertelt ze als ze zakjes friet voor haar kinderen heeft gehaald. Ze zou willen dat ze konden opgroeien zoals zij, zonder zorgen over mondkapjes en onlineschool. Ze is bang dat hun sociale vaardigheden lijden onder de thuisblijforder. Heeft haar zoon van 6 straks bijvoorbeeld wel kleuterschoolvriendjes om mee op te groeien? ,,Ik ben nu zijn kleuterschoolvriend”, spot ze. ,,Elke ouder wil een beter leven voor haar kinderen, ik ben bang dat ik hen dat niet kan geven, door alles wat er gaande is.”

Thuisonderwijs

In het gezin van Edwin Duran (62) is iedereen al maanden thuis. Het nieuwe schooljaar is net begonnen, maar de twee meiden van 5 en 11 gaan nog steeds maar twee dagen per week naar hun klaslokaal. De rest van de week wordt Duran geacht ze thuisonderwijs te geven, naast zijn fulltimebaan. ,,Het is zwaar”, zegt Duran aan de picknicktafel waar hij zijn laatste vrije zomerdag doorbrengt. ,,Ik hoop dat alles snel weer normaal wordt. Ik mis de dagen dat ik naar kantoor ging en de kinderen naar school.”

Duran ziet de toekomst somber in – tenzij november een nieuwe president brengt. ,,Als Trump herkozen wordt, zie ik slechte tijden voor me. Economisch kan het slechter gaan en ik denk dat meer mensen ziek zouden worden. Ik hoop dat Biden wint. Ik zie de boel niet snel normaal worden als Trump opnieuw president wordt, absoluut niet.”

Het liefst, zegt Duran, zou hij vanuit de hectische, krappe voorstad van New York waar hij woont verhuizen naar een dorp als dit. Hope is een idyllisch dorp in het groen met tweeduizend inwoners. Het werd in de 18de eeuw gesticht door Duitse protestanten. Het hart van hun dorp staat nog altijd overeind. Hun korenmolen is nu een hotel, de kerk herbergt een bankfiliaal.

Emotioneel

Daartegenover runt Kirk Perez (48) een speelgoedwinkel, naar het voorbeeld van zijn overleden vader, ‘de beste entrepreneur die ik ooit heb gekend’. Pa Perez kwam eind jaren 50 vanuit Cuba naar de VS en begon een café. Toen een stomerij, een apotheek, een rijschool en uiteindelijk een autobedrijf. Hij kon soms zelf niet geloven dat hij zijn dromen achterna kon, vertelt zijn zoon. ,,Hij was altijd verbaasd dat hij vrij was de concurrentie aan te gaan.”

Tegen de klippen op runt Perez nu hier zijn winkel, in de hoop onlinegigant Amazon voor te blijven. Het is geen makkelijke tijd. Zijn drie kinderen zijn van streek, nu ze wekenlang thuis hebben gezeten. En zelf is hij ook behoorlijk neerslachtig, vertelt hij. ,,Het lijkt wel alsof alles wat me altijd is verteld nu verdwenen is. Dat dit het land van mogelijkheden is, respect, al die dingen. Het is emotioneel om de onrust te zien, de haat en het geweld, criminaliteit, corruptie, en de media – als het ene kanaal zegt dat het groen is, noemt de ander het rood.”

‘All lives matter’

Ook Hope is aan het veranderen, constateert viceburgemeester Terry Urfer als hij ons rondleidt door de hoofdstraat. Urfer is een conservatieve Republikein, iets wat tot voor kort gold voor veel inwoners van Hope. In 2016 stemde dit district voor Donald Trump. Maar twee jaar later, bij de tussentijdse congresverkiezingen, kozen de bewoners in meerderheid voor Democratische kandidaten. Zoals in wel meer buitengebieden van grote steden, waar gematigde kiezers weinig op hebben met Trump.

Bovendien komen New Yorkers die op zoek zijn naar rust en ruimte deze kant op, ziet Urfer. ,,We zien gays, zij houden van een eigenaardig dorpje als dit. En veel meer jongeren. Zij zijn veel linkser.” Hij noemt Black Lives Matter, de antiracismebeweging die de afgelopen maanden het land beheerste. In Hope, zegt hij, zegt de oude garde liever ‘all lives matter’. ,,Alle levens doen ertoe. Ook ongeboren levens. Maar dat mag je niet zeggen, want dan erken je zwarte levens niet.”

Manipuleren

Urfer begint over de Sovjet-Unie, die op een dag zomaar uit elkaar viel. ,,Ik denk dat dat hier zou kunnen gebeuren, want de kloof is gewoon te groot”, zegt hij over het gapende gat tussen conservatief en progressief Amerika. ,,Conservatieve, Republikeinse gebieden vormen 80, 90 procent van het oppervlak van de VS, maar we worden bestuurd door de steden. De grote steden hebben alle stemmen en manipuleren.”

Stadsbewoners brengen hier overigens ook geld in het laatje. Veel bezoekers van het Land of Make Believe komen uit New York of voorstad Newark, waar Imani Andersen vandaan komt. Waar Hope overwegend witte inwoners heeft, wonen in Newark vooral Amerikanen van kleur. Daar schilderden inwoners in overleg met de gemeente met gele verf op het wegdek de woorden ‘alle zwarte levens tellen’ en ‘schaf witte superioriteit af’.

Joe Biden

Imani waardeert het, zegt ze, al is ze zelf niet gaan demonstreren. Te risicovol, vond ze – ze wilde haar zoontje geen corona-infectie bezorgen. ,,Je wilt een punt maken, maar ook niet ziek worden.” Dus postte ze op sociale media, tekende ze petities en doneerde ze geld aan betrokken organisaties. Haar man Lyndon schreef op Instagram over de rechtvaardige, politiegeweldvrije toekomst die hij wenst voor hun zoon, een jongetje met een zwarte moeder en een vader met Latijns-Amerikaanse wortels.

Ze doet wat ze kan om de beweging te steunen, zegt Imani, als jonge moeder met een peuter en een essentieel beroep. Stemmen bijvoorbeeld, in de hoop dat een einde komt aan het presidentschap van Trump. Hij geeft haar het gevoel, zegt ze, dat hij ‘iedereen die niet wit is in diskrediet brengt’. Maar ze trekt ook weinig enthousiast haar neus op als de naam Joe Biden valt. ,,Ik vond het goed wat hij met Barack Obama deed, maar hij als president? Hij is de minst erge uit twee kwaden.”

Correspondent Karlijn van Houwelingen reist in aanloop naar de verkiezingen dwars door het land, naar tien plaatsen die Hope heten. Tot aan de verkiezingen op 3 november, vind je iedere week haar intrigerende verhalen op onze website. Deel 4: crisis op crisis in Hope, Michigan kun je vanaf zondag 18 oktober lezen op VIVA.nl.