Karlijn woont in deze hectische tijden in de VS: ‘Ik vind het jammer dat ik tante ben via de telefoon’

karlijn van houwelingen

Karlijn van Houwelingen (32) is correspondent van het AD en zeven regionale kranten in de Verenigde Staten. Bijna dagelijks brengt ze nieuws en achtergronden vanuit een politiek verscheurd land in hectische tijden. ,,Ik heb altijd de lezer in mijn achterhoofd: wat zou die willen en moeten weten van wat zich hier afspeelt?”

In samenwerking met het AD

Is er nog hoop?

Hope, North Carolina is de laatste stop in de wekenlange autoreis door 23 staten voor haar reportageserie Hope, USA. Tien afleveringen waarin Karlijn verslag doet vanuit steden en dorpen met de naam Hope met als centrale vraag: is er nog hoop voor de VS?

Hoe is het als vrouw om nu in de VS te zijn, voel je je veilig, ben je wel eens bang? Voel je je als vrouw gediscrimineerd, in de minderheid?

‘Ik ben niet angstig aangelegd, maar op deze reis voelde ik me wel even heel ongemakkelijk. Vlakbij Hope, Mississippi zijn in de jaren zestig racistische moorden gepleegd waar zelfs de lokale sheriff bij betrokken was. Zwarte inwoners waarschuwden ons, dat veel nog hetzelfde is, en dat we moesten oppassen als we vragen zouden stellen over rassenrelaties.  Ik voelde me daar helemaal niet welkom. Amerikanen zijn meestal heel openhartige, vriendelijke mensen, maar in dat dorp wilden veel mensen niet met ons praten en werd ons zelfs verzocht te vertrekken. Niet veel later leek het erop dat we even gevolgd werden door een auto met geblindeerde ramen. Eerder op de dag hadden we gehoord dat in het afgelopen jaar twee lichamen zijn gevonden in Hope, mogelijk iets gerelateerd aan drugshandel. Dus toen het donker werd zijn we gauw vertrokken.

karlijn van houwelingen
© Sergio Avellaneda

Gediscrimineerd als vrouw heb ik me nooit gevoeld. Sommige dingen zijn misschien ingewikkelder als je niet de klassieke witte man bent die eeuwenlang nu eenmaal overal de touwtjes in handen heeft gehad, maar je hebt er weinig aan om je daar verontwaardigd over te gaan zitten voelen. Het helpt ook dat Amerika meer vrouwen aan de top heeft dan Nederland. Parttimen, dat staan Amerikaanse bazen niet toe.

Onder de Nederlandse Amerika-correspondenten was ik wel een tijdje de enige vrouw. Teleurstellend wel, dat het correspondentschap kennelijk nog steeds vooral een mannelijke aangelegenheid is. Ik heb in mijn werk mijn best gedaan juist op het vrouwelijk perspectief te letten, en bijvoorbeeld het abortusdebat, het gebrek aan zwangerschapsverlof en MeToo met extra aandacht gevolgd. Dat is uitgemond in een boek, Dit Is Amerika, over seks en gender in het macholand van Trump. Er is een strijd tussen de seksen gaande, met vrouwen die steeds meer politieke macht opeisen, en mannen die zich vergeten voelen en in Trump hun redder zien.’

Hoe is het om met het coronavirus nu rond te reizen? Wat maakt het dat je het toch doet, ondanks het virus?

‘Ik heb erover getwijfeld, zeker toen het aantal gevallen hier in de zomer maar bleef oplopen. Maar goed verslag doen vanuit Amerika kun je niet vanuit New York. Geweldige stad, maar een wereld op zich, en helemaal niet representatief voor het land. Dus ik wilde echt op pad. Deze reis was nogal ambitieus, we hebben uiteindelijk 12.000 kilometer gereden. Normaal gesproken zou ik daarvoor waarschijnlijk in het vliegtuig gestapt zijn, maar nu leek het beter om zelf met de auto op pad te gaan. Ook meteen milieuvriendelijker. Ik heb voor vertrek de regels en richtlijnen in alle staten opgezocht, maar niemand keek naar ons om, moet ik zeggen. We droegen zonodig mondkapjes en spraken met mensen in de buitenlucht. En bij terugkomst heb ik me voor de zekerheid laten testen.

Sergio Avellaneda
© Sergio Avellaneda

Reportagereizen zoals deze zijn geweldig, maar ik heb een maand in hotels geslapen, dat word je wel beu. In een van de hotelkamers vonden we een natte vlek op het bed die verdacht veel op urine leek, en in een AirBnB kwam een muis door de kamer wandelen. Dus ik ben nu toch blij weer in mijn eigen appartement in Queens te zijn. Ook omdat ik nu weer eens zelf kan koken. Het is in sommige delen van de VS echt heel lastig om iets te eten te vinden dat geen fastfood is. Ik heb héél veel Mexicaans gegeten, want Mexicanen zijn overal en zij koken over het algemeen wel vers.

Mis je door je verblijf in de VS belangrijke dingen ‘thuis?’

Mijn zus is net vanochtend bevallen van een dochter, Noor. Nooit gedacht, maar het is dus heel leuk om tante te zijn. Ik vind het jammer dat ik voor mijn neefje van bijna 2 nu niet meer dan een telefoontante ben. Dat is natuurlijk het nadeel van dit werk – ver weg wonen van familie en vrienden in Nederland. Zeker nu reizen vanwege het coronavirus ingewikkeld is. Maar als ik dan wel in Nederland ben is het des te leuker.

Correspondent Karlijn van Houwelingen reist voor het AD in aanloop naar de verkiezingen dwars door het land, naar tien plaatsen die Hope heten. Tot aan de verkiezingen op 3 november, vind je iedere week haar intrigerende verhalen op onze website. Het eerste deel over Hope, Maine kun je hier lezen.