Hulptroepen: arts Emma Blok

Artsen zonder Grenzen

Emma Blok (28) is arts voor Artsen zonder Grenzen. Ze is net terug van haar eerste missie in de Democratische Republiek Congo. ‘Voor sommige mensen is het dichtstbijzijnde ziekenhuis dagen lopen.’

“In Nederland zijn we zo gewend dat er zorg is. We hebben een probleem, googelen even en stappen dan naar de dokter. Daar worden we vrij snel geholpen. We stellen wat vragen, krijgen eventueel medicijnen en zijn binnen een paar minuten weer thuis. In Congo is dat anders. Soms ligt het dichtstbijzijnde ziekenhuis op meer dan honderd kilometer afstand. Toen ik er net was, zag ik dat een vrouw na haar bevalling weer naar huis ging. Lopend. Toen ik vroeg hoe ver ze moest, zeiden de lokale verpleegkundigen dat ze maar 25 kilometer hoefde. Ik wist niet wat ik hoorde.”

_MG_0219Dankbaar

“Patiënten in Congo stellen nauwelijks vragen. Ze vertrouwen mij als arts honderd procent. Vaak hebben ze weinig kennis van gezondheidsproblemen. Wanneer ik vertel dat je ziek kunt worden als je je handen niet wast nadat je op de wc bent geweest, is dat voor sommige mensen echt nieuw. Ze zijn erg dankbaar voor wat wij doen. Dat kende ik niet vanuit Nederland. Als we zieke mensen opzoeken in de dorpen ver van het ziekenhuis, is iedereen blij. Ze zijn het niet gewend dat artsen al die moeite voor ze doen. Zelfs al lichten we ze alleen maar voor over hygiëne of brengen we simpele medicatie zoals paracetamol en antibiotica. Maar ook als het ons niet lukt om iemand te helpen, blijven ze ons waarderen. Toen in het ziekenhuis een meisje overleed, bedankte haar vader me alsnog. Dat raakte me. Hij zei dat hij had gezien dat we alles hadden geprobeerd. En dat was ook zo.”

Trotse ouders

“Mijn ouders zijn blij dat ik weer terug ben in Nederland; ze hebben zich flink zorgen gemaakt. Toen ik vertelde dat ik voor Artsen zonder Grenzen ging werken, schrokken ze. Hun dochter naar zo’n voor hen onbekend land. Ik snap heus wel dat ze me liever in een Nederlands ziekenhuis zien. Congo is onrustig en de vlam slaat snel in de pan. Nu ik terug ben, hoor ik van iedereen dat ze honderduit over me verteld hebben. Ergens zijn ze toch trots en vinden ze het bijzonder dat hun dochter dit doet. Maar stiekem hopen ze, denk ik, dat het hierbij blijft. Ik weet nog niet hoe mijn toekomst eruitziet. In Afrika kan ik zo veel betekenen. En ik blijf maar denken: als wij van Artsen zonder Grenzen geen zorg verlenen, doet niemand het.”

Stuur Emma een bericht!

VIVA wil je uitnodigen Emma een berichtje te sturen. Bijvoorbeeld om haar een hart onder de riem te steken of iets anders dat jij aan haar kwijt wil. Je kan ook met al je vragen bij haar terecht. Artsen zonder Grenzen zorgt ervoor dat Emma je bericht krijgt. 
Klik hier om je bericht te sturen!

Beeld: Rachel Corner