“Ons ziekenhuis is gratis en dus vaak hun enige hoop”

Artsen zonder Grenzen

In VIVA 50 heb je een interview met Fleur Riemersma (28), kinderverpleegkundige van Artsen zonder Grenzen in Haïti, kunnen lezen. Zij werkt daar op de neonatologische afdeling in een spoedeisend verloskundig ziekenhuis in Port-au-Prince. Hier vertelt ze verder over haar werk en wat ze meemaakt.

Propvolle wachtkamers 

“Als zwangere vrouw in Haïti word je niet standaard door een verloskundige of gynaecoloog gemonitord. Zwanger zijn doe je hier vaak zonder hulp, zoals je ook de bevalling zelf doet. Als het misgaat, kunnen veel vrouwen nergens terecht. Gezondheidszorg is voor een grote groep Haïtianen namelijk niet te betalen. Maar ons ziekenhuis is gratis en dus vaak hun enige hoop. Soms zitten de wachtkamers propvol en moeten we werken op basis van urgentie. Wie heeft ons het snelst nodig? Elke maand worden hier driehonderd baby’s geboren, veel via een keizersnee. Kinderen die zonder hulp geen schijn van kans hadden gehad.”

Verbazing

Met de kinderarts en de lokale dokter maakt Fleur de ronde op de intensivecare-unit.

“Van sommige kindjes denk je bij hun geboorte: dat wordt lastig. Ze zijn zo klein, zo zwak, met de zorg die wij hen hier kunnen bieden, gaan ze het niet redden. En dan blijken ze een paar weken later iedereen te verbazen. Ik herinner me nog goed hoe een kindje me versteld deed staan. Ze had zuurstofgebrek gehad bij de geboorte en kreeg daardoor epileptische aanvallen en was comateus. Vreselijk om te zien bij zo’n klein, kwetsbaar baby’tje. Elke dag controleerde ik haar reflexen en keek ik bijvoorbeeld of haar zuigreflex al op gang kwam. Daar heb je bepaalde trucjes voor. Bijvoorbeeld door een vinger in de mond te plaatsen. Dagenlang was er geen enkele reactie. En toen opeens wel. Ze zoog de melk zo haar mond in. Iets kleins, wat zoveel betekent. Ze ontwikkelde zich. Een paar weken later ging ze met haar moeder mee naar huis, naar haar broertjes en zusjes. Moeder straalde toen ze haar kind het ziekenhuis uitdroeg. Natuurlijk kijk ik haar dan breed glimlachend na. Dat hebben we toch mooi gedaan, met zijn allen.”

Geen tranen

“Mensen praten hier minder snel over hun emoties. Ze laten ze niet vaak zien. Wij krijgen hier vaak schrijnende gevallen binnen. Vrouwen die zwanger zijn geworden na een verkrachting, bijvoorbeeld. Of die al veel kindjes hebben verloren. De gevoelens die ze hebben, houden ze meer binnen. Er wordt niet over gepraat. Als je in Nederland vraagt: hoe gaat het? Dan vertel je niet alleen over hoe je je lichamelijk voelt, maar ook psychisch. Hier niet. Als je je kind verliest, dan laat je je tranen niet zien. Je zou daardoor kunnen denken dat mensen hier harder zijn, maar dat geloof ik niet. Wel hebben ze vaak al veel nare situaties gezien en meegemaakt en hoewel dat de pijn misschien niet minder maakt, gaan ze er dus wel anders mee om. Datzelfde geldt trouwens ook voor positieve gevoelens. In Nederland is de geboorte bijvoorbeeld een heel emotioneel moment. Moeders huilen, vaders huilen. Hier op Haïti niet. Niet dat de ouders niet gelukkig zijn, maar dat beleven ze van binnen.”

Stuur Fleur een bericht!

VIVA wil je uitnodigen Fleur een berichtje te sturen. Bijvoorbeeld om haar een hart onder de riem te steken of iets anders dat jij aan haar kwijt wil. Je kan ook met al je vragen bij haar terecht. Artsen zonder Grenzen zorgt ervoor dat Fleur je bericht krijgt. 
Klik hier om je bericht te sturen!

Beeld: Olga Victorie/Artsen zonder Grenzen