De eerste baan van Britt: ‘Ijsjes draaien, daar kwamen nogal wat skills bij kijken. Discodip was helemáál een uitdaging’

Met discodip of warme chocolade: Britt (23) draaide een zomer lang de lekkerste ijsjes in elkaar. Ze hield er ook een groot verantwoordelijkheidsgevoel aan over.

Tekst: Kim Buitenhuis | Beeld: Maaike van Haaster

Eerste baan: Verkoopster bij ijssalon Juultje in Druten
Verdiensten in die tijd: ‘Drie euro per uur. Daar kwam nog eens de fooi bij die we altijd netjes onderling verdeelden. Ik werkte vaak op zaterdag en soms op een doordeweekse avond, vooral als het plotseling mooi weer was.’
Huidige baan: Productie werving en planningsmanager bij studentenhoreca-uitzendbureau Piekfijn in Amsterdam
Mooi op cv: ‘Dat ik zo veel verschillende baantjes heb gehad: achter de bar, in de bramenkas, in een bonbonwinkel, pizzeria en kledingwinkel. Een leuke tijd om op terug te kijken, al doen de banen van nu er carrièretechnisch pas echt toe.’

Speciale herinnering

‘Ik werkte in een van de bekendste ijssalons in de buurt. Er kwamen altijd bekenden, vooral op die magisch mooie zomerdagen. Het kwam geregeld voor dat het zo druk was dat alle populaire ijssmaken in no-time op waren. Mocht ik ineens eerder naar huis. De wandelvierdaagse was altijd een hele beleving: dan kwam heel Druten en omstreken langs om een ijsje te halen. En de gezellige vaste klanten die altijd hetzelfde bestelden, zal ik ook niet snel vergeten. Mijn favoriet? Stracciatella met grote brokken chocola en hazelnoot.’

Hoe het begon…

‘Een paar vriendinnen werkten al bij Juultje. Dat wilde ik ook. Ik haalde er vaak een ijsje en vond het altijd al geweldig om te zien hoe de ijsjes gedraaid werden. Rond mijn veertiende ben ik naar binnengestapt om te vragen of ze nog iemand nodig hadden. En dat was gelukkig het geval: ik kon meteen beginnen.’

Mijn werkzaamheden

‘Bestellingen opnemen, afrekenen, de bakken ijs bijvullen en ijsjes draaien. Bij het laatste kwamen nogal wat skills kijken. Zoals de chocoladedip: daar moest ik flink voor oefenen. Het ijs moest je er zo opdraaien dat ‘ie niet in de bak met warme chocodip viel. Dat ging nog weleens mis. De tactiek: het ijs extra goed aanduwen. En dan waren er ook nog mensen die er discodip op wilden. Helemaal een uitdaging!’

Minder leuk

‘Als je met supermooi weer liever op het strand lag, maar toch kwam werken omdat je baas je nodig had. Verder werd er niet met een rekenmachine of kassa met rekenfunctie gewerkt. Dus als het erg druk was, raakte ik weleens de draad kwijt. Dan berekende ik het maar een beetje op de gok. Uiteindelijk kon ik hierdoor wel hoofdrekenen als de beste.’

Grote les

‘Op een drukke zomeravond gebeurde het nog weleens dat ik niet om half tien, maar pas om half elf thuis was. Dat vond ik nooit erg, dat hoort bij het werkende leven. Het gebeurt nu ook nog regelmatig en omdat m’n werk zo leuk is, heb ik daar absoluut geen moeite mee. Waar ik wel van opkijk, is dat niet iedereen dit verantwoordelijkheidsgevoel kent. Zo maak ik in mijn huidige functie weleens mee dat studenten die we hebben ingepland niet op komen dagen. Met de creatiefste smoezen of soms zelfs zonder bericht achter te laten. Ons bedrijf draait op het feit dat we mensen leveren. Een no-show betekent dan ook einde contract. Meteen een goede waarschuwing voor de rest.’

Dit artikel is afkomstig uit VIVA 19-2018. VIVA400 is powered by Renault Captur.