De eerste baan van Esther: ‘Ik begon in het magazijn met het inpakken van klompen en andere souvenirs’

De eerste baan van Esther Steenvoorden (40) in de klompenmakerij van haar oom en tante gaf haar hetzelfde gevoel van teamwork als haar huidige job als brand coach.

Eerste baan: in een klompenmakerij.
Verdiensten: ‘Ik heb er van mijn 15e tot mijn 21e gewerkt en verdiende in die tijd van 4 tot meer dan 10 gulden per uur. Op zondagen kreeg ik dubbel betaald.’
Huidige baan: ‘Onder de naam Brand Esteem help ik ondernemers met de branding van hun merk of bedrijf.’
Mooi op cv: ‘Dat ik mijn eigen weg heb gevonden. Dat ik nu doe waar ik gelukkig van word. Ik ben zo blij dat ik ondernemers kan helpen. Ik kan zijn wie ik ben en doen waar ik goed in ben.’

Hoe het begon…

‘Het was eigenlijk heel logisch dat ik ging werken in de klompenmakerij van mijn oom en tante. Vroeger werden er nog echt klompen gemaakt, maar door de jaren heen is het een toeristische trekpleister geworden met demonstraties klompen maken en een souvenirshop. Mijn moeder, zus, tante, ooms, neef en nicht werkten er ook. Het is een echt familiebedrijf. Als kind speelde ik er al in het magazijn en vanaf mijn vijftiende stond ik op de loonlijst en mocht ik er ook echt werken, op oproepbasis. Ik werkte in de weekenden, en afhankelijk van mijn studiedrukte, ook doordeweeks.’

Werkzaamheden

‘Ik begon in het magazijn met het inpakken van klompen en andere souvenirs. Later mocht ik ook helpen in de winkel. We begonnen al om 08.00 uur ’s ochtends. Afhankelijk van het seizoen kwamen er op een dag soms wel 65 bussen toeristen langs. Als er meerdere bussen tegelijk kwamen, was het keihard aanpoten. Maar het was ook heel gezellig. Meestal stond je met zijn tweeën achter de toonbank. De een rekende af, de ander pakte alles in. Als een bus vertrok, was er even tijd om op te ruimen en aan te vullen. Zo ging dat de hele dag door. Meestal stopten we om 18:00 uur, maar als er aan het einde van de dag nog een bus kwam, werd het zo 19:30.’

Minder leuk

‘Je wist nooit waar je aan toe was en echt werd geleefd door de busladingen toeristen. Er waren geen vaste afspraken met de tourguides en met een beetje pech reden er zeven of acht bussen tegelijk het erf op. Ook fysiek was het pittig, omdat je de hele dag op je benen staat.’

Waardevolle les

‘Ik heb veel verschillende culturen leren kennen. Ik merk nu pas hoe bijzonder dat is. Op een gegeven moment sprak ik een beetje Chinees, Japans, Italiaans en Engels. Niemand die me dat nu nog afneemt. Ook heb ik geleerd om aan te pakken. Ik vond het heerlijk om er met zijn allen als team keihard voor te gaan. Dat geeft een goed gevoel. Een zelfde gevoel krijg ik ook van mijn huidige werk. Als coach werk je als een team samen met je klanten aan een prachtige missie: het verwezenlijken van de plannen en dromen die zij voor ogen hebben.’

Dit artikel is afkomstig uit VIVA-34. VIVA400 is powered by Renault Captur.