De eerste baan van Evita: ‘Ik kwam regelmatig thuis met blaren op mijn handen’

Haar werk bij een tuincentrum kweekte bij Evita (24) vooral verantwoordelijkheidsgevoel. En dat komt bij haar baan als persvoorlichter van 113 Zelfmoordpreventie zeker van pas.

Tekst Eve Tomaszewski | Beeld SteffiedeVilder

Eerste baan: medewerker bij een tuincentrum
Verdiensten: ‘Het minimumloon, ongeveer € 3 per uur.’
Huidige baan: persvoorlichter bij 113 Zelfmoordpreventie.
Mooi op cv: ‘Dat ik op vrij jonge leeftijd persvoorlichter ben geworden.’

Hoe het begon…

‘Toen ik mijn vmbo-diploma had gehaald en na de zomer aan de havo zou beginnen, moest ik van mijn moeder op zoek naar een bijbaan. Die vond je toen nog in de krant. De hele dag binnen staan in een supermarkt waar je eentonig werk doet als vakkenvullen leek me helemaal niets, dus vielen er heel wat personeelsadvertenties  af. Van de advertenties die overbleven, leek de baan in het tuincentrum me het leukst. Lekker afwisselend en buiten werken leek me fijn. Ik stuurde een brief en na een sollicitatiegesprek mocht ik aan de slag. Ik was blij dat ik wat geld kon bijverdienen en mijn moeder kon opgelucht ademhalen dat ik niet de hele zomervakantie thuis zou zitten.’

Werkzaamheden

‘Ik werkte in de zogenaamde koude kas, waar ik samen met een vaste medewerker de buitenplantjes verkocht. Ik zorgde ervoor dat de afdeling was opgeruimd en dat de plantjes er goed uitzagen. Elke ochtend begon ik met vegen en daarna gaf ik elk plantje water en plukte ik de rotte blaadjes eraf. Er kwamen vaak mensen met potten van thuis, waarvoor ze nieuwe plantjes zochten. Ik hielp hen dan met uitzoeken en zorgde ervoor dat de plantjes op de juiste manier in de potten werden geplant met genoeg korrels en potgrond.’

Minder leuk

‘Het was vijf dagen in de week hard werken. Aan het einde van de dag was ik drie kwartier bezig om de aarde tussen de stoeptegels van de hele afdeling uit te vegen. Je moest heel veel kracht zetten om alles goed schoon te krijgen en ik kwam dan ook regelmatig thuis met blaren op mijn handen.’

Mooie herinnering

‘Er kwamen vaak oudere dames langs die plantjes zochten voor hun balkon en zij waren altijd in voor een leuk praatje. Maar het was vooral geweldig toen mijn eigen oma een keer langskwam. Stond ze daar ineens met haar rollator en haar potten om plantjes te kopen.’

Waardevolle les

‘Je leert ontzettend veel van je eerste baan. Je bouwt verantwoordelijkheidsgevoel op door elke dag vroeg op te staan en op je werk te verschijnen. Ook als ik geen zin had, ging ik gewoon. Dat hoort er natuurlijk ook bij en komt in mijn baan als persvoorlichter bij 113 Zelfmoordpreventie ook weleens voor. Ik adviseer media hoe over zelfmoord te communiceren zonder dat het gedachten aan zelfmoord triggert bij mensen die hier gevoelig voor zijn. Net als bij mijn eerste bijbaantje is niet alles aan mijn werk leuk. Suïcide is een zwaar onderwerp en soms luisteren journalisten niet naar mijn advies. Dat raakt me, omdat het nare gevolgen kan hebben. Ik heb een heel grote drive om ervoor te zorgen dat niemand in Nederland eenzaam en radeloos sterft. Mijn eerste bijbaan zorgde er hooguit voor dat wat extra mensen een plantje kochten, maar ik had niet het idee dat ik echt iets toevoegde aan een betere wereld. Het stukje zingeving dat ik in mijn eerste baan miste, heb ik in mijn huidige baan gevonden.’

Dit artikel is afkomstig uit VIVA-44. VIVA400 is powered by Renault Captur.