De eerste baan van Anna: ‘Het leverde me zelfs een vakantievriendje op’

Als hardcore paardenmeisje vond Anna (33) op haar veertiende het beste zomerbaantje ooit: een maand meehelpen op een manege in Zuid-Frankrijk.

Tekst: Kim Buitenhuis | Beeld: Maaike van Haaster

Eerste baan: Paardenverzorgster op een manege
Verdiensten in die tijd: ‘Het was een ruilbaan: voor mijn hulp mocht ik onbeperkt paardrijden. Een droom voor een paardenmeisje.’
Huidige baan: Journalist bij de Volkskrant
Mooi op cv: ‘Dat het me direct uit de studiebanken lukte om een baan bij de Volkskrant te krijgen, inmiddels alweer acht jaar geleden, en uiteindelijk ook een vast contract te bemachtigen. En dat terwijl ik tijdens mijn studie journalistiek altijd werd gewaarschuwd voor het feit dat de banen niet voor het oprapen lagen. Verder ben ik trots op mijn boek over Ivanka Trump. Ik had altijd al een fascinatie voor haar. Die werd alleen maar groter toen haar vader in het Witte Huis terechtkwam, en ook haar rol groter werd. Wie is ze nou echt? Heerlijk om voor een langere periode zo in een onderwerp te duiken.’

Speciale herinnering

‘Op de manege waar ik thuis reed, was ik gewend aan één uur les per week. Dat betekende niet veel meer dan een beetje rondjes rijden in de bak. In Frankrijk kreeg ik alle vrijheid, geweldig! En het allerleukste: ik had er zelfs mijn eigen paard. De eigenaresse durfde er niet meer zo goed op te rijden, omdat het beestje erg schrikachtig was. Ik was totaal niet bang, dus mocht ik erop rijden. Elke dag maakte ik lange tochten door de mooie omgeving. Galopperen over de eindeloze velden met zonnebloemen. Zo gaaf. Daardoor voelde dit baantje totaal niet als werk.’

Hoe het begon…

‘Vroeger ging ik zo’n beetje elke zomer met mijn ouders en zus op vakantie naar mijn oom en tante in Zuid-Frankrijk. Vaak voor een week of vier. Na een paar dagen begon ik me te vervelen. Gelukkig was er een manege vlakbij. Ik reed al sinds mijn zesde paard en was een echt paardenmeisje. Op mijn veertiende bedacht ik dat ik daar misschien wel een zomer kon werken. Ik ben erheen gefietst, heb het gevraagd en ik mocht meteen blijven om te helpen.’

Mijn werkzaamheden

‘Ik deed er van alles: van drinkbakken bijvullen tot stallen uitmesten, wat trouwens nog best vies en zwaar werk was. Maar ik vond het allemaal prima, zolang ik maar in de buurt van de paarden kon zijn. Vóór tien uur begon vaak al de eerste buitenles. Dan was het mijn taak om de paarden klaar te maken voor vertrek. Borstelen, uit de stal halen, dat werk. Aan het einde van de dag brachten we de paarden terug naar de wei, waar ze de volgende ochtend weer werden opgehaald.’

Woordje Frans

‘Ik kwam niet veel verder dan ‘bonjour’, ‘croissant’ en ‘comment ça va’. Veel handen- en voetenwerk dus. Maar ze konden mij weer goed gebruiken voor alle toeristen. Mijn Engels was namelijk stukken beter dan dat van de medewerkers daar.’

Vakantievriendje

‘Het baantje leverde me zelfs een vakantievriendje op. De Franse Samuel werkte ook op de manege en was verantwoordelijk voor het zadelmak maken van jonge paarden. Dat ging er wild aan toe, en dat vond ik op die leeftijd natuurlijk woest aantrekkelijk.’

Minder leuk

‘De stank. Als ik terugkwam bij mijn ouders, was het niet te harden, zo intens. Daarbij was mijn zus ook nog eens extreem allergisch voor paarden en honden. Dus eenmaal bij mijn oom en tante moest ik buiten al mijn spullen uitdoen en snel naar binnen om te douchen om alles van me af te schrobben.’

Grote les

‘Paarden voelen goed aan in wat voor bui je bent en reageren daar ook op. Als je bang bent, luisteren ze niet. Je moet dus echt wel zeker van je zaak zijn, wil je enige invloed kunnen uitoefenen. Dat neem ik nog steeds mee in mijn huidige werk: als ik onzeker ben, voelt degene die ik moet interviewen dat ook aan en gaat het minder goed. De manier waarop ik mijn eerste baantje heb gekregen, heeft me ook veel geleerd. Gewoon erop afstappen en vragen. Net als met mijn boek: ik wilde het zo graag dat ik er vol voor ben gegaan en het heb geregeld. Als je onzeker gaat afwachten, kom je er nooit.’

Dit artikel is afkomstig uit VIVA 22-2018. VIVA400 is powered by Renault Captur.