De eerste baan van Wendy: ‘Ook na een avond stappen ging de wekker om 5.15 uur’

Wendy (34) begon haar carrière ooit als krantenbezorger van de plaatselijke ochtendkrant BN De Stem. Wat ze daarvan leerde werkt haar als founder en CEO van Ligo nog steeds in haar voordeel.

Tekst: Eve Tomaszewski | Beeld: Steffie de Vilder

Eerste baan: Krantenbezorger van BN De Stem
Verdiensten: 350 gulden per maand
Huidige baan: Founder van Ligo, een online platform waar ondernemers met behulp van slimme software zelf contracten kunnen maken en onbeperkt advies van goede advocaten kunnen inwinnen.
Mooi op cv: Mijn carrièreswitch van advocaat op de Zuidas naar founder van Ligo. Voor anderen leek het een droombaan, maar ik ben als ondernemer veel gelukkiger.

Hoe het begon…

‘Ik was vijftien en ik wilde heel graag Nike Air Max sneakers. Ik kreeg de helft van het geld van mijn ouders en voor de andere helft moest ik zelf zorgen. Mijn ouders leerden me zo al van jongs af aan: wil je iets hebben, dan moet je ervoor werken. Ik ging op zoek naar een baantje waarmee ik goed kon bijverdienen, maar dat moest wel aan één voorwaarde voldoen; ik wilde er niet een hele dag in de week kwijt aan zijn. Zo kwam ik op het idee om kranten te gaan bezorgen. Zes dagen in de week anderhalf uur per dag werken, dat leek me veel efficiënter. Bij ons in Prinsenbeek organiseerde een stelletje de distributie van de ochtendkrant in het dorp. Ik heb gewoon bij hen aangebeld en kon meteen aan de slag.’

Mijn werkzaamheden

‘Elke bezorger kreeg een wijk van ongeveer 150 adressen toegewezen. Mijn krantenwijk bestond uit rijtjeshuizen en een straat vol villa’s. De kranten die ik daar bezorgde, moest ik eerst vouwen in het kleine schuurtje dat in de achtertuin van het stelletje stond. Als dat klusje was geklaard, propte ik de kranten in mijn lichtblauwe reflecterende fietstas en ging ik in mijn felgekleurde regenpak de wijk in. De tas met kranten was soms zo zwaar dat mijn fiets ervan achterover steigerde en omviel. Ik kreeg elke keer een lijstje mee met adressen waar de krant bezorgd moest worden, maar dat had ik binnen een week al uit mijn hoofd geleerd. Soms gebeurde het dat ik per ongeluk toch een adres oversloeg. Dan lag er de volgende dag een kaartje op mijn krantenstapel met het adres en huisnummer en daaromheen een grote rode cirkel. Ik ben een perfectionist en baalde enorm als dat gebeurde.’

Speciale herinnering

‘Net voor kerst ging je als krantenbezorger langs de deuren om iedereen een fijne kerst te wensen en extra geld te ontvangen. Het was heel normaal om dat te doen, maar voor mij voelde dat als bedelen. Vreselijk vond ik het. Ik sta nog steeds niet te springen om investeringen voor de groei van Ligo op te halen, maar dat zit vooral tussen mijn oren. De mensen die op mijn bezorgadressen woonden, vonden het superleuk om het gezicht te zien van het meisje dat elke ochtend in de vroege morgen hun krant bezorgde en gaven me altijd flinke fooien; soms wel tien gulden. Ik was na mijn rondje altijd superblij met de waardering van mensen en kwam thuis met een goedgevulde portemonnee. Dat was altijd maar van korte duur, want sparen deed ik eigenlijk nooit. Ik trok vaak direct een sprintje naar de winkel om de dingen te kopen die ik graag wilde hebben. Meestal was dat kleding.’

Minder leuk

‘De wekker ging elke ochtend om 5.15 uur en mijn klanten hadden er natuurlijk geen boodschap aan dat ik liever in mijn bed wilde blijven liggen. Als ik op de vrijdagavond veel te laat thuiskwam na een avondje stappen, was ik weleens bang dat ik door de wekker heen zou slapen. Gelukkig werd ik al gebeld zodra vijf minuten te laat was. Daardoor kon ik er ook met een flinke kater, al rennend door de wijk, toch voor zorgen dat alle kranten op tijd in de brievenbus zaten. Ook als het buiten donker was en het pijpenstelen regende met wind of hagel, stond ik gewoon op. En ik had het allemaal niet willen missen, want daardoor heb ik heel veel zelfdiscipline gekregen en besef ik dat dingen niet zomaar komen aanwaaien. Als je iets wil bereiken moet je er keihard voor werken. En als je keihard werkt maak je het verschil.’

Waardevolle les

‘Ik was op mijn vijftiende verantwoordelijk voor een hele wijk die vóór zeven uur ’s ochtends de krant in de brievenbus moest hebben. Die zelfstandigheid vond ik heerlijk, maar mensen rekenden wel op me en daar kwam goed timemanagement bij kijken. Ik heb geleerd om deadlines te halen en daar verantwoordelijkheid voor te nemen. Dat komt me nu nog steeds goed van pas in mijn functie als CEO van Ligo. Afspraken en deadlines nakomen is een van de belangrijkste eigenschappen waar je als ondernemer over moet beschikken. Als ik iets beloof en mijn afspraak niet nakom, is dat funest voor mijn zakelijke relaties en kan ik klanten verliezen.’

Dit artikel is afkomstig uit VIVA 23-2018. VIVA400 is powered by Renault Captur.