‘Ik hoorde dezelfde angst die ik als kind heb gevoeld’

Op bezoek bij een vriend hoorde Jennifer (33) geluiden die ze herkende van vroeger: een vader die zijn kind sloeg. Ze twijfelde wat ze moest doen, maar trok toch aan de bel.

» Deel hieronder jouw verhaal «

“Ik was op bezoek bij een vriend toen ik gestommel en gerommel hoorde bij zijn buren. Voetstappen, grote en kleine. Een kinderstem die roept: ‘Papa, niet doen!’ Zijn vriendin had dit vaker gehoord, maar ze wisten niet goed wat te doen. Ze wisten ook niet zeker wat daar gebeurde, durfden eigenlijk ook niet aan te bellen. Door mijn verleden had ik die twijfel niet. Wat ik hoorde was niet goed. Dit kon ik niet zomaar negeren.”

Met kloppend hart aanbellen

“Wat moest ik zeggen? Ik kon er moeilijk heen gaan, aanbellen en roepen: ‘Ik hoor dat jij je kind slaat.’ De kans dat er dan iets positiefs uit zou komen, was klein. Al maakte het idee dat daar misschien een kind werd geslagen me woest, ik wist: geen enkele ouder heeft de bedoeling om zijn kind pijn te doen. Er zijn daar vast problemen. De vader is z’n kinderen niet de baas, hij is misschien gefrustreerd omdat hij geen werk heeft. Of wie weet zijn er financiële of relationele problemen. Niet om het goed te praten. Maar iemand die zijn kinderen pijn doet, heeft ook gewoon hulp nodig.”

‘Zelf had ik ook gewild dat iemand tegen mijn vader zei: dit is niet normaal’

“De geluiden hielden aan en ik besloot erheen te gaan. De politie bellen, wilde ik misschien later doen, eerst moest die ruzie hiernaast stoppen. Toen ik aanbelde, deed een meisje van een jaar of vijf open. ‘Is je papa er ook?’ vroeg ik. Het was opeens doodstil in huis. De buurman kwam al naar beneden gestormd. ‘Hallo,’ begon ik voorzichtig. ‘Ik ben op bezoek bij je buren en hoor van alles. Ik weet niet hoe ik de geluiden moet opvatten, maar wil toch even vragen wat hier allemaal gebeurt.’ Hij fronste, vroeg boos waar ik me mee bemoeide en zei dat ik niet wist waar ik het over had. ‘Nou, toevallig wel,’ beet ik hem toe. ‘Ik was ooit een kind dat thuis geslagen werd. Dat heeft me veel pijn gedaan. En door die geschiedenis heb ik geen contact meer met mijn vader. Is dat wat jij zou willen voor de toekomst van je gezin?’ Het werd stil. Hij schrok.”

Toch maar de politie ingelicht

“Het gesprek duurde maar een paar minuten, maar ik had gezegd wat ik wilde zeggen. Misschien zou hij er over nadenken nadat hij de deur dicht deed. Eenmaal weer in het huis van die vriend leek het me toch het beste om de politie in te lichten. Later hoorde ik van hem dat de politie inderdaad aan de deur is geweest. Ze waren even binnen. Misschien hebben beide gesprekken de ogen van de buurman geopend. Of is er daarna hulp geregeld voor het gezin. Na die dag bleef het rustig.”

“Dat is nu al een paar maanden zo. Ik geloof dat geweld uit een gezin kan verdwijnen wanneer ouders hulp krijgen, of meer inzicht in hun eigen gedrag. Bij mij stopte het geweld helaas pas nadat ik op mijn zeventiende uit huis ging. Mijn vader kreeg medicijnen tegen de stress en ons gezin kreeg begeleiding vanuit jeugdzorg. Dat hielp. Daardoor hebben mijn drie broertjes en zusjes gelukkig nog een paar fijne jaren thuis gehad. Voor mij was het helaas te laat. Mijn jeugd zat er al op. Ik hoop dat het voor de kinderen van deze buurman beter is geworden. Zodat als ze later aan papa denken, ze zich vooral leuke momenten herinneren.”

Elk verhaal helpt!

Heb jij ook ooit zoiets meegemaakt? Wat deed jij toen? Help anderen door hieronder jouw verhaal te delen of praat mee op het forum.