‘Ik heb in één jaar zeven landen gezien, in welk ander beroep maak je dat nou mee?’

Hetzelfde beroep in een compleet andere wereld. In deze portrettenserie ontmoetten we afgelopen weken steeds twee vrouwen die elkaar uithoren over hun werk. Deze week zijn dat vrouwen die beiden mensen verbinden door middel van communicatie. De één redt er levens mee, de ander zorgt ervoor dat een schip met 130 man goed blijft functioneren.

VIVA samen met Defensie

Annemijn Zandbergen (31) werkt als verpleegkundig centralist op de Meldkamer Ambulance Rotterdam Rijnmond. Matroos Sharon (20) is verbindelaar bij de Marine. ‘Je moet je hoofd er goed bij houden, want een foutje kan flinke gevolgen hebben.’

Annemijn: ‘Hoe kom je er in vredesnaam bij om verbindelaar te worden? Ik heb namelijk geen flauw idee wat dat beroep inhoudt…’
Sharon: ‘Haha, dat is bijna niet in een paar woorden uit te leggen. Ik kende het beroep ook niet, maar toen ik opzocht wat er bij de Marine te doen is, zag ik daar communicatie en ICT staan. Dat klonk interessant en toen ben ik gaan rondvragen wat je dan precies doet. Maar pas sinds ik aan het werk ben als verbindelaar, weet ik echt wat er allemaal bij komt kijken. Dat gaat van het ontvangen en doorgeven van gecodeerde boodschappen en wifi-problemen oplossen tot frequenties instellen zodat er gecommuniceerd kan worden, en van de normale dagelijkse post verzenden en ontvangen tot een printer die niet werkt vanwege een vastzittend papiertje.’

‘En dan kom jij daar als superwoman tussen al die mannen dat papiertje uit de printer halen?’
‘Haha, ja! In het begin moesten ze daar best aan wennen. Het opvangen van berichten van andere schepen doen we vaak op de brug, vanwaar het schip bestuurd wordt. De informatie geef je door aan alle belanghebbende op de brug, door vaak gewoon hardop te roepen. De eerste keer dat ik dat deed, draaiden al die koppen even om. Maar inmiddels zijn ze het gewend. Laatst zeiden mijn collega’s dat ik er met hen een extra set broers bij heb. Nou, dat doet echt iets met me, hoor. Je voelt je dan meteen veilig. Als er iets is, staan de jongens direct naast me. Dat vind ik zo mooi aan dit werk: het voelt als een grote familie. Je zit natuurlijk ook geregeld drie tot vijf maanden samen op zee.’

‘Ik herken dat wel, ja. Wij draaien ploegendiensten en ik werk altijd met dezelfde mensen. Dat is heel fijn werken, want we kennen elkaar door en door. Als mijn collega bijvoorbeeld een heftige oproep heeft, dan zie ik dat aan de houding of het gezicht. Of als ik een tweede ambulance of traumahelikopter nodig heb, dan hoef ik maar een seintje te geven en ze snappen wat ik bedoel. Je kunt bij ons op de uitgifte en de aanname zitten. Bij de aanname doe je de 112-meldingen en binnenkomende telefoontjes van bijvoorbeeld huisartsenposten. Bij de uitgifte ben je bezig met het logistieke proces. Je kijkt naar waar de ambulances rijden en zorgt ervoor dat de hele regio te allen tijde goed gedekt is. Daarbij is het constant schakelen. Want je kunt een mooi plan gemaakt hebben, maar als er een melding binnenkomt, kan alles zo maar weer anders worden. De afwisseling tussen het werken op de aanname en uitgifte, vind ik heel leuk. En het feit dat je constant in contact staat met allerlei soorten mensen.’


Sharon (links) en Annemijn (rechts)

‘Dat sta je in mijn beroep ook, je bent steeds verbindingen aan het leggen. Maar het is ook stressvol werk. De gecodeerde boodschappen die we binnenkrijgen, moeten we bijvoorbeeld eerst opzoeken in een groot boek om ze te ontcijferen. Vervolgens geef ik dat door aan mijn korporaal, die dat verder doorgeeft. Het antwoord moet ik daarna weer versleutelen in code en teruggeven. Ondertussen moet ik alle boodschappen die binnenkomen, ook noteren. Soms sta je met meerdere schepen in verbinding die allemaal seintjes doorgeven. Dat is echt druk. Dan moet je goed je hoofd erbij houden en snel kunnen schakelen, want een foutje kan flinke gevolgen hebben.’

‘Ik krijg daar echt een rush van. Als er een groot ongeval is of een kinderreanimatie, dan kom ik in een modus waarin ik heel snel ga handelen om alles voor elkaar te krijgen wat nodig is. Zulke meldingen doen wel wat met je. Ik neem het niet mee naar huis, maar er zijn meldingen die ik altijd zal onthouden omdat het heel heftig was. Heb je als je op zee zit ook weleens vrij, zodat je kunt bijkomen?’

‘Tijdens het varen zijn we niet vrij. Laatst brachten we hulpgoederen naar Sint-Maarten en waren we een maand op zee. Dan heb ik een maand geen vrij. Pas als we aan land zijn, krijgen we soms een paar dagen vrije tijd. Dat was even wennen in het begin, maar als je op zo’n schip zit, heb je het ook niet echt door. Je bent alleen bezig met wanneer je moet werken en slapen. Daarbij: ik werk nu een jaar bij de Marine en heb al zo veel gezien. Ik ben al naar Noorwegen, Zweden, England, Aruba, Curaçao, Bonaire en Sint-Maarten geweest. Dat maak je toch in geen enkel ander beroep mee?’

Meer weten over de mogelijkheden bij Defensie?
Wereldwijd werken aan vrede en veiligheid: dat is de dagelijkse missie van Defensie. De militairen die bij Defensie werken, zijn mannen én vrouwen die daaraan willen bijdragen. En daar komt veel meer bij kijken dan alleen de gevechtstroepen. Bij Defensie kun je allerlei talenten kwijt die je misschien niet zou verwachten. Nieuwsgierig? Ontdek hier alles over de taken die je als vrouw bij Defensie kunt vervullen.

Meer lezen?
Bekijk dan ook de andere artikelen uit deze reeks:
– Bij Elize en Anna staat lekker eten op nummer één. ‘Bij golven van acht meter hoog moet je de pannen goed vastzetten’
 Iris en Jes werken ‘in de bouw’. ‘Als er ook om jouw grappen wordt gelachen, weet je dat je one of the guys bent’
 Evelien en Ichelle zijn sporters in hart en nieren. ‘Zo’n band met mijn collega’s vind ik nooit meer’
– Marit en Helena houden van zorgen én van actie. ‘Een reanimatie, verkeersongeval of een arm gipsen, saai is het nooit’
Charell en Joanne vliegen de hele wereld over. ‘Ik geef vaak opdrachten, maar thuis niet, hoor. Dat zou wat zijn, zeg.’
In het beroep van Kim en Melanie is de rust bewaren van levensbelang. ‘Als ze weer eens om mijn nummer vragen, zeg ik: 112’
– Nicolien en Esther zijn meteoroloog. ‘Ik kan op één dag bezig zijn met het weer in het Caribisch gebied, Mali en de sneeuw in Noorwegen tegelijk.’